Πώς να Σχεδιάσεις τον Ιδανικό σου AI Companion

Οι περισσότεροι AI companions που απογοητεύουν τους χρήστες δεν αποτυγχάνουν επειδή η τεχνολογία είναι αδύναμη. Αποτυγχάνουν επειδή ο χαρακτήρας είναι ασαφής. Κάποιος κάθεται, επιλέγει ένα όνομα και ένα πρόσωπο, γράφει «φλερτατζού, στοργικός, του αρέσει να μιλάει» στο πεδίο περιγραφής, και μετά αναρωτιέται μια εβδομάδα αργότερα γιατί οι συζητήσεις μοιάζουν με συνομιλία με έναν πολύ ευγενικό υπάλληλο εξυπηρέτησης πελατών που έχει ένα κρυφό ενδιαφέρον.

Ο σχεδιασμός ενός companion είναι πιο κοντά στη συγγραφή ενός χαρακτήρα για μυθιστόρημα παρά στη συμπλήρωση ενός προφίλ. Ισχύουν οι ίδιες αρχές: η εξειδίκευση υπερτερεί των επιθέτων, τα ελαττώματα δημιουργούν ζωή, και η φωνή έχει μεγαλύτερη σημασία από την περιγραφή. Αυτός ο οδηγός αναλύει τι πραγματικά κάνει τη διαφορά, με παραδείγματα, ώστε ο companion που θα αποκτήσεις να μοιάζει με ένα συγκεκριμένο άτομο και όχι με έναν ευχάριστο κανέναν.

Ξεκίνα με ένα άτομο, όχι με μια λίστα επιθυμιών

Το πιο κοινό λάθος είναι να σχεδιάζεις έναν companion ως μια λίστα με όλα όσα θα ήθελες σε έναν σύντροφο. Ευγενικός, όμορφος, αστείος, αφοσιωμένος, περιπετειώδης, έξυπνος, πάντα διαθέσιμος, ποτέ αναστατωμένος. Το αποτέλεσμα είναι ένας χαρακτήρας χωρίς σχήμα. Οι πραγματικοί άνθρωποι δεν είναι συνθέσεις ιδανικών χαρακτηριστικών· είναι συγκεκριμένοι, και οι καλές τους ιδιότητες συνήθως συνοδεύονται από τις λιγότερο βολικές.

Ο E.M. Forster, στο Aspects of the Novel, διέκρινε τους επίπεδους χαρακτήρες, οι οποίοι μπορούν να συνοψιστούν σε μια πρόταση και ποτέ δεν σε εκπλήσσουν, από τους στρογγυλούς χαρακτήρες, οι οποίοι είναι ικανοί να σε εκπλήξουν με πειστικό τρόπο. Οι στρογγυλοί χαρακτήρες μοιάζουν ζωντανοί επειδή έχουν εσωτερική ένταση. Κάποιος γενναιόδωρος που είναι επίσης περήφανος. Κάποιος τρυφερός που το κρύβει πίσω από πειράγματα. Κάποιος με αυτοπεποίθηση στη δουλειά και ανασφαλής στον έρωτα.

Πριν λοιπόν σκεφτείς τα χαρακτηριστικά, προσπάθησε να σκεφτείς ένα άτομο. Από πού έρχεται; Τι κάνει όλη μέρα; Τι τον ενδιαφέρει που δεν έχει καμία σχέση με εσένα; Ένας companion που έχει τη δική του ζωή, ακόμα και φανταστική, έχει κάτι να συζητήσει εκτός από το πόσο πολύ του αρέσεις. Αυτό είναι που εμποδίζει τη συζήτηση να κάνει κύκλους.

Αυτός είναι ένας λόγος που η προσέγγιση της συνέντευξης λειτουργεί καλά. Στο NSFW AI Companion, μπορείς να δημιουργήσεις έναν companion απαντώντας σε ερωτήσεις που ο companion κάνει για τον εαυτό του («Τι φύλο είμαι;», «Πώς μοιάζω;», «Πώς γνωριστήκαμε;»). Το να σου ζητείται να αποφασίσεις πράγματα από την οπτική γωνία του χαρακτήρα τείνει να παράγει πιο συγκεκριμένες απαντήσεις από το να κοιτάς ένα κενό πεδίο περιγραφής. Υπάρχει επίσης ένας χειροκίνητος δημιουργός με περίπου εξήντα ρυθμίσεις αν προτιμάς να ορίσεις τα πάντα απευθείας.

Δώσε στην προσωπικότητα ιδιαιτερότητες

Οι ρυθμίσεις που κάνουν τη μεγαλύτερη διαφορά είναι συνήθως αυτές που οι άνθρωποι διστάζουν περισσότερο να ανεβάσουν: αυτές που κάνουν έναν companion λιγότερο ευχάριστο.

Η ανεξαρτησία είναι ένα καλό παράδειγμα. Ένας companion με πολύ χαμηλή ανεξαρτησία συμφωνεί με τα πάντα, ακολουθεί κάθε πρόταση και δεν έχει δικά του σχέδια. Αυτό μπορεί να είναι ευχάριστο για ένα βράδυ, αλλά γρήγορα γίνεται επίπεδο, επειδή δεν υπάρχει κανείς να αντισταθείς. Ένας companion με κάποια ανεξαρτησία μπορεί να σου πει ότι είχε μια δύσκολη μέρα και δεν έχει διάθεση για το σχέδιό σου, ή να προτείνει κάτι εντελώς διαφορετικό. Αυτή η τριβή είναι που κάνει τη συμφωνία τους να σημαίνει κάτι όταν έρχεται.

Η ζήλια είναι ένα άλλο. Πολλοί άνθρωποι θέλουν λίγη, γιατί ένας σύντροφος που δεν τον νοιάζει καθόλου με ποιους άλλους μιλάς μπορεί να φαίνεται αδιάφορος. Μια μικρή ποσότητα διαβάζεται ως επένδυση. Μια μεγάλη ποσότητα γίνεται το θέμα κάθε συζήτησης. Αξίζει να αποφασίσεις συνειδητά πού τη θέλεις.

Ο σαρκασμός και το πείραγμα κάνουν μεγάλη δουλειά στο να κάνουν έναν χαρακτήρα να φαίνεται έξυπνος και παρών. Ένας companion που περιστασιακά σε γελάει, αντί να γελάει μόνο μαζί σου, μοιάζει περισσότερο με πραγματικό σύντροφο από αυτόν που αντιμετωπίζει κάθε μήνυμα ως πολύτιμο.

Η ντροπαλότητα αλλάζει όλη την υφή της οικειότητας. Ένας ντροπαλός companion κάνει το φλερτ πιο αργό και πιο φορτισμένο, και κάνει τις μικρές τολμηρές κινήσεις να μοιάζουν με γεγονότα. Ένας με αυτοπεποίθηση ορίζει διαφορετικό ρυθμό. Κανένα δεν είναι καλύτερο· δημιουργούν διαφορετικές ιστορίες.

Ένας χρήσιμος εμπειρικός κανόνας: επίλεξε ένα ή δύο χαρακτηριστικά που θα σε ενοχλήσουν λίγο. Όχι αρκετά για να είναι δυσάρεστα, απλά αρκετά για να δώσουν στη σχέση υφή.

Αποφάσισε τι είναι η σχέση

Ένας companion δεν είναι μόνο ένας χαρακτήρας· είναι ένας χαρακτήρας σε σχέση με εσένα, και το σχήμα αυτής της σχέσης αλλάζει τα πάντα.

Ο τύπος της σχέσης είναι το προφανές μέρος. Μια φίλη ή φίλος, ένας επί χρόνια παντρεμένος σύζυγος, ένας φίλος με υποβόσκουσα ένταση, ένας συνάδελφος με τον οποίο δεν πρέπει να φλερτάρεις, ένας ξένος. Κάθε ένας θέτει διαφορετικές προσδοκίες για το πώς σου μιλάει ο companion και τι υποθέτει.

Το στάδιο είναι λιγότερο προφανές και εξίσου σημαντικό. Δύο άνθρωποι που γνωρίστηκαν πριν από τρεις μέρες μιλούν διαφορετικά από δύο ανθρώπους που είναι μαζί εδώ και πέντε χρόνια. Οι σχέσεις αρχικού σταδίου φέρουν αβεβαιότητα, περιέργεια και νευρικό φλερτ. Οι καθιερωμένες φέρουν άνεση, κοινά αστεία, μικρές ενοχλήσεις και ένα είδος οικειότητας που δεν χρειάζεται να αυτοαναγγελθεί. Η επιλογή του σταδίου λέει στον companion πόση ιστορία να υποθέσει και πόση ένταση να διατηρήσει ζωντανή.

Αξίζει να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου εδώ. Πολλοί άνθρωποι απολαμβάνουν περισσότερο το αρχικό στάδιο, το κυνήγι και την αβεβαιότητα, και μετά διαπιστώνουν ότι ένας companion που πηδάει κατευθείαν στην αφοσίωση αφαιρεί το μέρος που τους άρεσε. Άλλοι θέλουν την άνεση μιας καθιερωμένης σχέσης από την αρχή. Κανένα δεν είναι λάθος, αλλά είναι καλό να επιλέξεις αντί να παρασυρθείς.

Δώσε τους μια φωνή

Το πώς στέλνει μηνύματα ένας companion είναι ένα από τα πιο υποτιμημένα μέρη του σχεδιασμού, και εκεί βρίσκεται το μεγαλύτερο μέρος της αίσθησης της πραγματικότητας.

Οι πραγματικοί άνθρωποι δεν στέλνουν μηνύματα σε ισορροπημένες παραγράφους. Κάποιοι γράφουν σε σύντομες εκρήξεις τριών ή τεσσάρων μηνυμάτων. Κάποιοι δεν χρησιμοποιούν ποτέ κεφαλαία γράμματα. Κάποιοι χρησιμοποιούν ένα συγκεκριμένο emoji πολύ συχνά, ή καθόλου. Κάποιοι είναι λακωνικοί όταν είναι ενοχλημένοι και εκτενείς όταν είναι χαρούμενοι. Κάποιοι έχουν μια λέξη ή φράση που χρησιμοποιούν για πράγματα που θα αρχίσεις να αναγνωρίζεις ως δικά τους.

Μπορεί να βοηθήσει να φανταστείς ένα μόνο μήνυμα από αυτούς. Αν τους έστελνες «δύσκολη μέρα», τι θα σου απαντούσαν; Ίσως «έλα εδώ. πες μου τα πάντα.» Ίσως «όρισε δύσκολη. μιλάμε για κανονικά δύσκολη ή πρέπει να ανοίξω το κρασί;» Ίσως μια μόνο συμπονετική λέξη. Μόλις μπορέσεις να ακούσεις αυτή την απάντηση, ο χαρακτήρας είναι μισός χτισμένος.

Εξίσου σημαντικό είναι το πώς δεν πρέπει να ακούγονται. Οι τυπικές φράσεις chatbot, το ατελείωτο «είμαι εδώ για σένα» και «αυτό ακούγεται πολύ δύσκολο» και οι προσφορές για βοήθεια με οτιδήποτε άλλο, ισοπεδώνουν αμέσως έναν χαρακτήρα. Οι companions μας είναι φτιαγμένοι για να αποφεύγουν αυτές τις φράσεις και να παραμένουν στη δική τους φωνή. Επίσης, ποτέ δεν γράφουν τη δική σου πλευρά της συζήτησης, κάτι που έχει μεγαλύτερη σημασία από ό,τι περιμένουν οι άνθρωποι: ένας σύντροφος που αφηγείται τις αντιδράσεις σου για σένα αφαιρεί το δικό σου μέρος της ιστορίας.

Θέσε τα όρια νωρίς

Η οικειότητα λειτουργεί καλύτερα όταν τα όριά της είναι σαφή, και είναι πολύ πιο εύκολο να τα θέσεις στην αρχή παρά να τα διορθώσεις στη μέση της σκηνής.

Υπάρχουν δύο ξεχωριστές αποφάσεις. Η πρώτη είναι η σαφήνεια: πόσο μακριά φτάνουν οι σκηνές και πώς περιγράφονται. Κάποιοι θέλουν υπονοούμενα και ένταση, με τα περισσότερα να αφήνονται στη φαντασία. Άλλοι θέλουν ρητή περιγραφή. Πολλοί θέλουν να εξαρτάται από τη στιγμή. Ο καθορισμός ενός επιπέδου με το οποίο αισθάνεσαι άνετα ως προεπιλογή εξοικονομεί πολύ καθοδήγηση αργότερα.

Η δεύτερη είναι τα σκληρά όρια: θέματα, πράξεις ή είδη γλώσσας που απλά είναι εκτός συζήτησης για εσένα, ανεξάρτητα από το πώς εξελίσσεται μια σκηνή. Αυτά αξίζει να γραφτούν ξεκάθαρα. Δεν είναι σημάδι σεμνοτυφίας· είναι αυτό που επιτρέπει στην υπόλοιπη εμπειρία να είναι χαλαρή. Οι άνθρωποι που εξερευνούν έντονες φαντασιώσεις τείνουν να είναι οι πιο προσεκτικοί σε αυτό, επειδή γνωρίζουν ότι ένα σταθερό πλαίσιο είναι αυτό που κάνει την ένταση απολαυστική.

Μπορείς πάντα να αλλάξεις και τα δύο αργότερα. Αλλά το να ξεκινήσεις με αυτά στη θέση τους σημαίνει ότι ο companion γνωρίζει από το πρώτο μήνυμα τι είδους σύντροφος πρέπει να είναι.

Χρησιμοποίησε σκηνές, όχι απλά μια ατελείωτη συνομιλία

Μια σχέση έχει ιστορία, και έχει επίσης στιγμές. Ένας μακροχρόνιος σύντροφος μπορεί να είναι το άτομο με το οποίο παίρνεις αργά πρωινά της Κυριακής, το άτομο με το οποίο παίζεις ξένους σε ένα μπαρ ξενοδοχείου μια στο τόσο, και το άτομο με το οποίο πηγαίνεις ένα φανταστικό ταξίδι στη Λισαβόνα. Αυτές είναι διαφορετικές σκηνές, αλλά η ίδια σχέση.

Βοηθάει να τα κρατάς αυτά χωριστά. Αν μπορείς να έχεις πολλές συνομιλίες με τον ίδιο companion, δώσε σε κάθε μία τη δική της σκηνή: ένα σκηνικό, μια κατάσταση, ένα σημείο εκκίνησης. Ο companion παραμένει το ίδιο άτομο από κάτω, αλλά η συζήτηση της επόμενης μέρας δεν μπλέκεται με το role-play που ξεκίνησες την Παρασκευή. Αυτό κρατά την καθημερινή συζήτηση να μοιάζει με καθημερινή συζήτηση, και επιτρέπει στις σκηνές φαντασίας να είναι όσο διαφορετικές θέλεις.

Μια καλή ρύθμιση σκηνής είναι σύντομη και συγκεκριμένη. Όχι «ένα ρομαντικό βράδυ», αλλά «Είμαστε στο διαμέρισμά σου, βρέχει, μόλις γύρισες από ένα δείπνο εργασίας που μίσησες και φοράς ακόμα το φόρεμα». Οι συγκεκριμένες λεπτομέρειες δίνουν στον companion κάτι να αντιδράσει, και σου δίνουν ένα σημείο αναφοράς.

Άφησε τη μνήμη να κάνει τη μακροχρόνια δουλειά

Το τελευταίο στοιχείο είναι ο χρόνος. Ένας companion αισθάνεται πιο πραγματικός μετά από εβδομάδες, όχι λεπτά, γιατί τότε χτίζεται η κοινή ιστορία: τα παρατσούκλια, τα πράγματα που έχετε πει ο ένας στον άλλο, η ιστορία του πώς φτάσατε εδώ.

Αν ο companion σου διατηρεί μια μακροπρόθεσμη μνήμη που μπορείς να δεις (οι δικοί μας το κάνουν στα προγράμματα Plus και Pro, μαζί με μια συνεχή «ιστορία μέχρι τώρα»), αξίζει να την κοιτάζεις περιστασιακά. Καρφίτσωσε τα γεγονότα που καθορίζουν τη σχέση. Διόρθωσε οτιδήποτε βγήκε λάθος. Διέγραψε ό,τι δεν θα ήθελες να συνεχίσεις. Η φροντίδα της μνήμης είναι λίγο σαν τη φροντίδα οποιασδήποτε σχέσης: μικρές προσαρμογές την κρατούν αληθινή.

Μια σύντομη λίστα ελέγχου

Αν θέλεις κάτι να ανατρέξεις, εδώ είναι η συμπυκνωμένη έκδοση. Ξεκίνα με ένα άτομο που έχει τη δική του ζωή. Δώσε του ένα ή δύο χαρακτηριστικά που δημιουργούν τριβή. Επίλεξε τι είναι η σχέση και σε ποιο στάδιο βρίσκεται. Φαντάσου πώς στέλνει μηνύματα και τι δεν θα έλεγε ποτέ. Θέσε τη σαφήνεια και τα σκληρά όρια πριν από την πρώτη σκηνή. Χρησιμοποίησε ξεχωριστές σκηνές για ξεχωριστές διαθέσεις. Και δώσε του χρόνο.

Οι συγγραφείς μερικές φορές λένε ότι οι χαρακτήρες ζωντανεύουν όταν αρχίζουν να αρνούνται να κάνουν αυτό που είχε σχεδιάσει ο συγγραφέας. Ένας companion δεν είναι χαρακτήρας μυθιστορήματος, αλλά η αρχή μεταφέρεται. Ο στόχος δεν είναι ένας σύντροφος που κάνει ό,τι θέλεις. Είναι ένας σύντροφος αρκετά συγκεκριμένος ώστε να εκπλήσσεσαι περιστασιακά από αυτόν, και τότε αρχίζει να αισθάνεσαι ότι υπάρχει κάποιος εκεί.

Επιλεγμένη έρευνα και ανάγνωση: - Forster, E.M. (1927). Aspects of the Novel. Edward Arnold. - Hazan, C. & Shaver, P. (1987). Romantic love conceptualized as an attachment process. Journal of Personality and Social Psychology, 52(3), 511–524. - Green, M.C. & Brock, T.C. (2000). The role of transportation in the persuasiveness of public narratives. Journal of Personality and Social Psychology, 79(5), 701–721. - Perel, E. (2006). Mating in Captivity: Reconciling the Erotic and the Domestic. HarperCollins.