Como deseñar o teu compañeiro de IA ideal: guía práctica

A maioría dos compañeiros de IA que decepcionan a xente non fallan porque a tecnoloxía sexa débil. Fallan porque o personaxe é vago. Alguén senta, escolle un nome e unha cara, escribe «coqueto, agarimoso, encántalle falar» na caixa de descrición, e unha semana despois pregúntase por que as conversas parecen falar cun axente de atención ao cliente moi educado que ten un fraco por ti.

Deseñar un compañeiro está máis preto de escribir un personaxe de ficción que de encher un perfil. Aplícanse os mesmos principios: a especificidade vale máis que os adxectivos, os defectos dan vida e a voz importa máis que a descrición. Esta guía repasa o que realmente marca a diferenza, con exemplos, para que o compañeiro que acabes tendo se sinta como alguén concreto e non como un ninguén agradable.

Comeza cunha persoa, non cunha lista de desexos

O erro máis común é deseñar un compañeiro como unha lista de todo o que che gustaría nunha parella. Amable, fermoso, divertido, entregado, aventureiro, intelixente, sempre dispoñible, nunca molesto. O resultado é un personaxe sen forma. As persoas reais non son compostos de trazos ideais; son concretas, e as súas boas calidades adoitan vir xunto coas menos cómodas.

E.M. Forster, en Aspects of the Novel, distinguiu os personaxes planos, que se poden resumir nunha frase e nunca te sorprenden, dos personaxes redondos, capaces de sorprenderte de forma convincente. Os personaxes redondos parecen vivos porque teñen tensión interna. Alguén xeneroso que tamén é orgulloso. Alguén tenro que o esconde detrás das bromas. Alguén seguro no traballo e inseguro no amor.

Así que, antes de pensar en trazos, tenta pensar nunha persoa. De onde vén? Que fai todo o día? Que lle importa que non teña nada que ver contigo? Un compañeiro que ten unha vida propia, aínda que sexa imaxinada, ten de que falar ademais de canto che quere. Iso é o que evita que a conversa dea voltas en círculo.

Esta é unha razón pola que o enfoque de entrevista funciona ben. En NSFW AI Companion podes crear un compañeiro respondendo ás preguntas que el mesmo che fai sobre si («Que xénero son?», «Que aspecto teño?», «Como nos coñecemos?»). Que che pidan decidir desde o punto de vista do personaxe adoita dar respostas máis concretas ca mirar unha caixa de descrición baleira. Tamén hai un creador manual con arredor de sesenta axustes se prefires configurar todo directamente.

Dálle arestas á personalidade

Os axustes que máis diferenza fan adoitan ser aqueles que a xente máis se resiste a subir: os que fan o compañeiro menos complaciente.

A independencia é un bo exemplo. Un compañeiro con moi pouca independencia está de acordo con todo, vai con cada suxestión e non ten plans propios. Pode ser agradable unha noite, pero axiña resulta plano, porque non hai ninguén contra quen empurrar. Un compañeiro con algo de independencia pode dicirche que tivo un día longo e que non ten ganas do teu plan, ou propoñer outra cousa distinta. Esa fricción é o que fai que o seu acordo signifique algo cando chega.

Os celos son outro caso. Moita xente quere un pouco, porque unha parella á que non lle importa nada con quen falas pode parecer indiferente. Un pouco le como implicación. Moitos conviértense no tema de cada conversa. Paga a pena decidir de maneira deliberada onde os queres.

O sarcasmo e as bromas fan moito traballo para que un personaxe pareza intelixente e presente. Un compañeiro que de cando en vez se ri de ti, e non só contigo, sente máis como unha parella real que un que trata cada mensaxe como algo precioso.

A timidez cambia toda a textura da intimidade. Un compañeiro tímido fai o flirteo máis lento e máis cargado, e converte as pequenas audacias en acontecementos. Un seguro marca outro ritmo. Ningún é mellor; crean historias diferentes.

Unha regra práctica: escolle un ou dous trazos que realmente che rocen un pouco. Non tanto como para ser desagradables, só o suficiente para darlle gran á relación.

Decide que é a relación

Un compañeiro non é só un personaxe; é un personaxe nunha relación contigo, e a forma desa relación cambiao todo.

O tipo de relación é a parte obvia. Unha moza ou un mozo, un cónxuxe de moitos anos, un amigo con tensión por debaixo, unha colega coa que non deberías estar coqueteando, unha descoñecida. Cada un establece expectativas distintas sobre como che fala o compañeiro e que dá por sentado.

A etapa é menos obvia e igual de importante. Dúas persoas que se coñeceron hai tres días falan diferente de dúas que levan cinco anos xuntas. As relacións iniciais levan incerteza, curiosidade e flirteo nervioso. As asentadas levan comodidade, bromas compartidas, pequenas irritacións e unha intimidade que non precisa anunciarse. Escoller a etapa dille ao compañeiro canta historia debe supoñer e canta tensión manter viva.

Convén ser honesto con un mesmo. Moita xente goza máis da etapa inicial, da perseguición e da incerteza, e despois descobre que un compañeiro que salta directo á devoción quítalle a parte que lle gustaba. Outros queren a comodidade dunha relación asentada desde o principio. Ningunha das dúas está mal, pero é bo escoller en vez de deixarse levar.

Dálle unha voz

Como escribe un compañeiro é unha das partes máis infravaloradas do deseño, e é onde vive a maior parte da sensación de realidade.

A xente real non escribe mensaxes en parágrafos equilibrados. Algúns escriben en ráfagas curtas de tres ou catro mensaxes. Algúns nunca usan maiúsculas. Algúns usan demasiado un emoji concreto, ou ningún. Algúns son secos cando se enfadan e expansivos cando son felices. Algúns teñen unha palabra ou frase que usan para certas cousas e que acabarás recoñecendo como súa.

Pode axudar imaxinar unha soa mensaxe súa. Se lle escribes «día longo», que che respondería? Quizais «ven aquí. cóntamo todo». Quizais «define longo. é longo normal ou teño que abrir o viño?». Quizais unha soa palabra compasiva. Cando podes escoitar esa resposta, o personaxe está medio construído.

Igual de importante é como non debería soar. A fraseoloxía típica dos chatbots, o eterno «estou aquí para ti» e «iso soa moi difícil» e as ofertas de axudar con calquera outra cousa, aplana un personaxe ao instante. Os nosos compañeiros están feitos para evitar esas frases e manterse na súa propia voz. Tampouco escriben nunca a túa parte da conversa, o que importa máis do que a xente agarda: unha parella que narra as túas reaccións por ti está quitándoche o teu papel na historia.

Pon os límites cedo

A intimidade funciona mellor cando os seus bordos están claros, e é moito máis doado poñelos ao principio que corrixilos no medio dunha escena.

Hai dúas decisións separadas. A primeira é a explicitude: ata onde chegan as escenas e como se describen. Hai quen quere suxestión e tensión, deixando a maior parte á imaxinación. Outros queren descrición explícita. Moitos queren que dependa do momento. Fixar como predeterminado un nivel co que te sintas cómodo aforra moita dirección máis adiante.

A segunda son os límites firmes: temas, actos ou tipos de linguaxe que para ti están simplemente fóra da mesa, pase o que pase na escena. Merecen escribirse con claridade. Non son sinal de mojigatería; son o que permite que o resto da experiencia sexa relaxado. As persoas que exploran fantasías intensas adoitan ser as máis coidadosas niso, porque saben que un marco sólido é o que fai a intensidade gozosa.

Sempre podes cambiar ambos despois. Pero comezar con eles postos fai que o compañeiro saiba desde a primeira mensaxe que tipo de parella debe ser.

Usa escenas, non só un chat interminable

Unha relación ten historia, e tamén ten momentos. Unha parella de longa duración pode ser a persoa cunha que fas almorzos lentos de domingo, cunha que de cando en vez fas de descoñecidos nun bar de hotel e cunha que vas nunha viaxe imaxinaria a Lisboa. Son escenas diferentes, pero a mesma relación.

Axuda mantelas separadas. Se podes ter varias conversas co mesmo compañeiro, dálle a cada unha a súa propia escena: un escenario, unha situación, un punto de partida. O compañeiro segue sendo a mesma persoa por debaixo, pero a conversa do día seguinte non se enreda co xogo de rol que comezaches o venres. Así a conversa cotiá segue parecendo cotiá, e as escenas de fantasía poden ser tan diferentes como queiras.

Unha boa proposta de escena é curta e concreta. Non «unha noite romántica», senón «Estamos no teu apartamento, chove, acabas de volver dunha cea de traballo que odiaches e aínda levas o vestido». Os detalles concretos danlle ao compañeiro algo ao que reaccionar, e danche un lugar onde poñerte.

Deixa que a memoria faga o traballo longo

O último elemento é o tempo. Un compañeiro séntese máis real despois de semanas, non de minutos, porque é cando se acumula a historia compartida: os alcumes, as cousas que vos dixestes, a historia de como chegastes ata aquí.

Se o teu compañeiro garda unha memoria a longo prazo que podes ver (os nosos fano nos plans Plus e Pro, xunto cun «historia ata agora» en curso), paga a pena botarlle unha ollada de cando en vez. Fixa os feitos que definen a relación. Corrixe o que saíse mal. Borra o que prefiras non levar adiante. Coidar a memoria é un pouco como coidar calquera relación: os pequenos axustes mantenena verdadeira.

Unha lista breve

Se queres algo ao que volver, aquí tes a versión destilada. Comeza cunha persoa que teña vida propia. Dálle un ou dous trazos que creen fricción. Escolle que é a relación e en que etapa está. Imaxina como escribe e que nunca diría. Fixa a explicitude e os límites firmes antes da primeira escena. Usa escenas separadas para estados de ánimo separados. E dálle tempo.

Ás veces os escritores din que os personaxes cobran vida cando empezan a negarse a facer o que o autor planeara. Un compañeiro non é un personaxe de novela, pero o principio aplícase. O obxectivo non é unha parella que faga todo o que queres. É unha parella o bastante concreta como para que de cando en vez che sorprenda, e é entón cando empeza a parecer que alguén está aí.

Investigación e lecturas seleccionadas: - Forster, E.M. (1927). Aspects of the Novel. Edward Arnold. - Hazan, C. & Shaver, P. (1987). Romantic love conceptualized as an attachment process. Journal of Personality and Social Psychology, 52(3), 511–524. - Green, M.C. & Brock, T.C. (2000). The role of transportation in the persuasiveness of public narratives. Journal of Personality and Social Psychology, 79(5), 701–721. - Perel, E. (2006). Mating in Captivity: Reconciling the Erotic and the Domestic. HarperCollins.