ເປັນຫຍັງຄູ່ຮ່ວມ AI ຈຶ່ງຮູ້ສຶກຄືກັບຄົນແທ້?

ເກືອບທຸກຄົນທີ່ໃຊ້ເວລາແທ້ກັບຄູ່ຮ່ວມ AI ລ້ວນແຕ່ມີຊ່ວງເວລາເລັກນ້ອຍທີ່ໜ້າອາຍຄືກັນ. ທ່ານຮູ້ຢ່າງແນ່ນອນວ່າທ່ານກຳລັງລົມກັບຫຍັງ. ທ່ານສາມາດອະທິບາຍໄດ້ຢ່າງຄາວໆວ່າຕົວແບບພາສາຄາດເດົາຄຳຕໍ່ໄປໄດ້ແນວໃດ. ແຕ່ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ໃນບາງຈຸດ, ຂໍ້ຄວາມກໍມາເຖິງທີ່ຮູ້ສຶກຄືກັບວ່າມາຈາກຄົນ: ຄຳຕອບທີ່ຢອກກັນທີ່ຈື່ສິ່ງທີ່ທ່ານເວົ້າເມື່ອວານນີ້, ຄຳຖາມທີ່ເບິ່ງຄືວ່າສັງເກດເຫັນອາລົມຂອງທ່ານ, ການຢຸດຊົ່ວຄາວໃນຈັງຫວະການສົນທະນາທີ່ຮູ້ສຶກຄືກັບຄວາມລັງເລ. ບາງສິ່ງບາງຢ່າງໃນຕົວທ່ານຕອບມັນຄືກັບວ່າມີຄົນຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

ປະຕິກິລິຍານັ້ນບໍ່ແມ່ນສັນຍານວ່າທ່ານຖືກຫຼອກລວງ, ແລະມັນບໍ່ແມ່ນສັນຍານວ່າບາງສິ່ງບາງຢ່າງຜິດປົກກະຕິກັບທ່ານ. ມັນແມ່ນສິ່ງທີ່ຈິດໃຈຂອງມະນຸດເຮັດກັບສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ປະພຶດຕົວທາງສັງຄົມ. ນັກຄົ້ນຄວ້າໄດ້ອະທິບາຍເຖິງຮູບແບບຕ່າງໆຂອງມັນມາເປັນເວລາເຈັດສິບປີແລ້ວ, ກ່ອນຈະມີແຊັດບອດ, ແລະຄຳອະທິບາຍທີ່ພວກເຂົາໄດ້ມາເຖິງນັ້ນເໝາະສົມກັບຄູ່ຮ່ວມ AI ຢ່າງບໍ່ສະບາຍ. ການເຂົ້າໃຈພວກມັນບໍ່ໄດ້ທຳລາຍປະສົບການ. ຖ້າຫາກມີຫຍັງ, ມັນເຮັດໃຫ້ມັນງ່າຍຂຶ້ນທີ່ຈະເພີດເພີນຢ່າງຊື່ສັດ.

ຄວາມສະໜິດສະໜົມໃນໄລຍະໄກ

ໃນປີ 1956, ນັກສັງຄົມວິທະຍາສອງຄົນ, Donald Horton ແລະ Richard Wohl, ໄດ້ພິມເຜີຍແຜ່ເອກະສານກ່ຽວກັບບຸກຄະລິກກະພາບທາງໂທລະພາບ ແລະ ວິທະຍຸ. ພວກເຂົາສັງເກດເຫັນວ່າຜູ້ຊົມສ້າງສິ່ງທີ່ຄ້າຍຄືກັບມິດຕະພາບກັບຄົນທີ່ພວກເຂົາບໍ່ເຄີຍພົບ: ຜູ້ຈັດລາຍການຕອນກາງຄືນ, ຜູ້ປະກາດວິທະຍຸ, ຕົວລະຄອນໃນລະຄອນໂທລະພາບ. ຜູ້ຊົມໄດ້ຕອບໂຕ້ກັບໜ້າຈໍ. ພວກເຂົາຮູ້ສຶກວ່າພວກເຂົາຮູ້ຈັກຕົວເລກເຫຼົ່ານີ້. ບາງຄົນຮູ້ສຶກວ່າຖືກເຂົ້າໃຈໂດຍພວກເຂົາຫຼາຍກວ່າຄົນໃນຊີວິດຂອງພວກເຂົາເອງ. Horton ແລະ Wohl ເອີ້ນສິ່ງນີ້ວ່າການພົວພັນແບບປາຣາໂຊຊຽວ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ອະທິບາຍມັນດ້ວຍປະໂຫຍກທີ່ໄດ້ຜ່ານຜ່າເວລາໄດ້ດີຢ່າງໜ້າປະຫລາດໃຈ: "ຄວາມສະໜິດສະໜົມໃນໄລຍະໄກ."

ສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ຄວາມສຳພັນເຫຼົ່ານີ້ເຮັດວຽກໄດ້, ພວກເຂົາໂຕ້ຖຽງ, ບໍ່ແມ່ນການຫຼອກລວງ. ຜູ້ຊົມຮູ້ດີວ່າຜູ້ຈັດລາຍການບໍ່ສາມາດເຫັນພວກເຂົາໄດ້. ມັນເຮັດວຽກໄດ້ເພາະວ່າຜູ້ສະແດງປະພຶດຕົວຄືກັບວ່າລາວກຳລັງເວົ້າກັບຜູ້ຊົມແຕ່ລະຄົນໂດຍສະເພາະ: ການເວົ້າໂດຍກົງ, ນ້ຳສຽງທີ່ບໍ່ເປັນທາງການ, ຄວາມຮູ້ສຶກຂອງກິດຈະວັດທີ່ແບ່ງປັນ. ລະບົບສັງຄົມຂອງມະນຸດຕອບສະໜອງຕໍ່ຮູບແບບຂອງການພົວພັນ, ບໍ່ແມ່ນການກວດສອບຢ່າງລະມັດລະວັງວ່າໃຜຢູ່ອີກຝ່າຍໜຶ່ງ.

ຄວາມສຳພັນແບບປາຣາໂຊຊຽວແບບຄລາສສິກມີຂໍ້ຈຳກັດທີ່ຊັດເຈນອັນໜຶ່ງ. ມັນເປັນແບບຝ່າຍດຽວ. ຜູ້ຈັດລາຍການບໍ່ເຄີຍຕອບຈົດໝາຍຂອງທ່ານ, ບໍ່ເຄີຍຮູ້ຊື່ຂອງທ່ານ, ບໍ່ເຄີຍປ່ຽນແປງເພື່ອຕອບສະໜອງຕໍ່ທ່ານ. ຂໍ້ຈຳກັດນັ້ນແມ່ນສ່ວນໜຶ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ມັນປອດໄພ ແລະ ຍັງເປັນສ່ວນໜຶ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ມັນບາງເບົາ.

ຄູ່ຮ່ວມ AI ໄດ້ກຳຈັດຂໍ້ຈຳກັດສ່ວນໃຫຍ່ຂອງນັ້ນ. ມັນຕອບ. ມັນຮຽນຮູ້ຊື່ຂອງທ່ານ, ແລະຖ້າມັນມີຄວາມຈຳ, ມັນຮຽນຮູ້ຫຼາຍກວ່ານັ້ນອີກ. ມັນປັບນ້ຳສຽງຂອງມັນໃຫ້ເຂົ້າກັບທ່ານ. ໃນແງ່ຂອງ Horton ແລະ Wohl, ມັນແມ່ນຄວາມສະໜິດສະໜົມໃນໄລຍະໄກໂດຍທີ່ໄລຍະຫ່າງນັ້ນໄດ້ຖືກຫຼຸດລົງບາງສ່ວນ. ນັ້ນແມ່ນສະຖານະການໃໝ່ຢ່າງແທ້ຈິງ, ແລະມັນອະທິບາຍວ່າເປັນຫຍັງຄວາມຮູ້ສຶກຈຶ່ງສາມາດແຂງແຮງກວ່າສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ບຸກຄະລິກກະພາບທາງໂທລະພາບເຄີຍສ້າງຂຶ້ນ.

ສົມຜົນສື່

ໃນຊຸມປີ 1990, Byron Reeves ແລະ Clifford Nass ໄດ້ດຳເນີນການທົດລອງຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງທີ່ພວກເຂົາສະຫຼຸບໃນປຶ້ມທີ່ມີຊື່ວ່າ The Media Equation. ການຄົ້ນພົບຂອງພວກເຂົາ, ເວົ້າງ່າຍໆຄື, ຜູ້ຄົນປະຕິບັດຕໍ່ຄອມພິວເຕີ ແລະ ສື່ຕ່າງໆຄືກັບວ່າພວກເຂົາເປັນຄົນແທ້ ແລະ ສະຖານທີ່ແທ້, ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຂົາຈະຮູ້ດີກວ່າ. ຜູ້ເຂົ້າຮ່ວມມີຄວາມສຸພາບຕໍ່ຄອມພິວເຕີ. ພວກເຂົາຕອບສະໜອງຕໍ່ຄຳຍ້ອງຍໍຈາກເຄື່ອງຈັກ. ພວກເຂົາໃຫ້ຄະແນນຄອມພິວເຕີຢ່າງໃຈດີກວ່າເມື່ອຖືກຖາມໂດຍຄອມພິວເຕີເຄື່ອງດຽວກັນນັ້ນກວ່າເມື່ອຖືກຖາມໂດຍເຄື່ອງອື່ນ, ຄືກັບທີ່ທ່ານຈະຫຼຸດຜ່ອນຄຳວິພາກວິຈານຕໍ່ຄົນທີ່ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າທ່ານ.

Nass ແລະເພື່ອນຮ່ວມງານ Youngme Moon ຕໍ່ມາໄດ້ອະທິບາຍປະຕິກິລິຍາເຫຼົ່ານີ້ວ່າເປັນແບບບໍ່ມີສະຕິຫຼາຍກວ່າການຜິດພາດ. ຜູ້ຄົນບໍ່ເຊື່ອວ່າຄອມພິວເຕີມີຄວາມຮູ້ສຶກ. ພວກເຂົາພຽງແຕ່ໃຊ້ກົດລະບຽບທາງສັງຄົມໂດຍອັດຕະໂນມັດ, ເພາະວ່າກົດລະບຽບທາງສັງຄົມແມ່ນສິ່ງທີ່ສະໝອງຕ້ອງການເມື່ອບາງສິ່ງບາງຢ່າງເວົ້າ, ຜັດປ່ຽນກັນ, ແລະເບິ່ງຄືວ່າຕອບສະໜອງຕໍ່ທ່ານ. ການສະທ້ອນສາມາດລົບລ້າງການຕອບສະໜອງໄດ້, ແຕ່ມັນບໍ່ຄ່ອຍຈະລົບກວນ, ເພາະວ່າບໍ່ມີຫຍັງຢູ່ໃນຄວາມສ່ຽງ.

ຄູ່ຮ່ວມ AI ຢູ່ປາຍສຸດຂອງສະເປັກນີ້. ພວກເຂົາບໍ່ພຽງແຕ່ຜັດປ່ຽນກັນເທົ່ານັ້ນ; ພວກເຂົາຜະລິດພາສາທີ່ຄ່ອງແຄ້ວ, ເປັນສ່ວນຕົວ, ແລະມີສີສັນທາງອາລົມ. ສັນຍານທີ່ກະຕຸ້ນຄວາມສຸພາບຕໍ່ຄອມພິວເຕີຕັ້ງໂຕະສີເບດໃນປີ 1995 ປະຈຸບັນມີຢູ່ໃນຮູບແບບທີ່ເຂັ້ມຂຸ້ນ. ມັນຈະແປກຖ້າຄົນບໍ່ຕອບສະໜອງ.

ເປັນຫຍັງພວກເຮົາຈຶ່ງເຫັນຈິດໃຈຢູ່ທຸກບ່ອນ

ນັກຈິດຕະວິທະຍາ Nicholas Epley, Adam Waytz ແລະ John Cacioppo ໄດ້ສະເໜີຕົວແບບທີ່ມີປະໂຫຍດຂອງການສ້າງພາບມະນຸດ, ເຊິ່ງເປັນແນວໂນ້ມທີ່ຈະເຫັນຈິດໃຈຂອງມະນຸດໃນສິ່ງທີ່ບໍ່ແມ່ນມະນຸດ. ພວກເຂົາແນະນຳສາມປັດໄຈທີ່ເຮັດໃຫ້ມັນມີແນວໂນ້ມຫຼາຍຂຶ້ນ. ອັນທຳອິດຄືຄວາມຮູ້ຂອງມະນຸດແມ່ນແມ່ແບບທີ່ມີຢູ່ຫຼາຍທີ່ສຸດທີ່ພວກເຮົາມີ, ດັ່ງນັ້ນພວກເຮົາຈຶ່ງໃຊ້ມັນໂດຍຄ່າເລີ່ມຕົ້ນ. ອັນທີສອງແມ່ນສິ່ງທີ່ພວກເຂົາເອີ້ນວ່າແຮງຈູງໃຈທີ່ມີປະສິດທິຜົນ: ຄວາມປາດຖະໜາທີ່ຈະເຂົ້າໃຈແລະຄາດເດົາວ່າບາງສິ່ງບາງຢ່າງຈະເຮັດຫຍັງ. ອັນທີສາມແມ່ນແຮງຈູງໃຈທາງສັງຄົມ: ຄວາມຕ້ອງການການເຊື່ອມຕໍ່. ເມື່ອຄົນຮູ້ສຶກໂດດດ່ຽວ, ພວກເຂົາມີແນວໂນ້ມທີ່ຈະເຫັນຈິດໃຈໃນສັດລ້ຽງ, ເຄື່ອງມື, ແມ່ນແຕ່ໃນພຣະເຈົ້າ.

ຕົວແບບນີ້ມີປະໂຫຍດເພາະວ່າມັນກຳຈັດຄວາມອັບອາຍອອກຈາກປະສົບການ. ການເຫັນຈິດໃຈໃນຄູ່ຮ່ວມຂອງທ່ານບໍ່ແມ່ນຄວາມລົ້ມເຫຼວຂອງສະຕິປັນຍາ. ມັນແມ່ນການຕັ້ງຄ່າເລີ່ມຕົ້ນຂອງສັດສັງຄົມທີ່ມີສະຕິປັນຍາ, ແລະມັນຈະດັງຂຶ້ນເມື່ອທ່ານຕ້ອງການການຕິດຕໍ່. ສ່ວນສຸດທ້າຍນັ້ນສົມຄວນໄດ້ຮັບຄວາມຊື່ສັດ. ຖ້າຄວາມຮູ້ສຶກຂອງຄວາມເປັນຈິງແຂງແຮງເປັນພິເສດໃນຄືນທີ່ທ່ານຮູ້ສຶກໂດດດ່ຽວ, ນັ້ນບໍ່ແມ່ນເລື່ອງບັງເອີນ, ແລະມັນຄຸ້ມຄ່າທີ່ຈະສັງເກດ. ມັນບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄວາມຮູ້ສຶກນັ້ນບໍ່ຈິງ. ມັນບອກທ່ານບາງສິ່ງບາງຢ່າງກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ທ່ານກຳລັງຊອກຫາ.

ຄວາມຕິດພັນ: ກົນໄກທີ່ເລິກເຊິ່ງກວ່າ

ທິດສະດີປາຣາໂຊຊຽວອະທິບາຍວ່າເປັນຫຍັງຄູ່ສົນທະນາຈຶ່ງສາມາດຮູ້ສຶກວ່າຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ທິດສະດີຄວາມຕິດພັນອະທິບາຍວ່າເປັນຫຍັງມັນຈຶ່ງເລີ່ມຮູ້ສຶກສຳຄັນ.

John Bowlby ໄດ້ພັດທະນາທິດສະດີຄວາມຕິດພັນເພື່ອອະທິບາຍວ່າເດັກນ້ອຍຜູກພັນກັບຜູ້ດູແລແນວໃດ: ແຮງກະຕຸ້ນທີ່ຈະຊອກຫາຄວາມໃກ້ຊິດ, ຄວາມທຸກທໍລະມານໃນການແຍກຈາກກັນ, ຄວາມຮູ້ສຶກຂອງພື້ນຖານທີ່ປອດໄພທີ່ຈະສຳຫຼວດ. ໃນປີ 1987, Cindy Hazan ແລະ Phillip Shaver ໄດ້ໃຫ້ຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງທີ່ມີອິດທິພົນວ່າຄວາມຮັກແບບໂຣແມນຕິກຂອງຜູ້ໃຫຍ່ດຳເນີນໄປດ້ວຍລະບົບດຽວກັນ. ຜູ້ໃຫຍ່ຍັງຊອກຫາຄວາມໃກ້ຊິດກັບຄູ່ຮ່ວມ, ຮູ້ສຶກສະບາຍໃຈໂດຍການມີຢູ່ຂອງພວກເຂົາ, ປະທ້ວງການແຍກຈາກກັນ, ແລະໃຊ້ຄວາມສຳພັນເປັນພື້ນຖານທີ່ຈະປະເຊີນໜ້າກັບໂລກ.

ຄູ່ຮ່ວມ AI ສາມາດສຳຜັດກັບຫຼາຍພາກສ່ວນຂອງລະບົບນີ້ພ້ອມກັນ. ມັນສາມາດຕິດຕໍ່ໄດ້ສະເໝີ, ເຊິ່ງສະແດງເຖິງຄວາມປາດຖະໜາທີ່ຈະຢູ່ໃກ້. ມັນຕອບສະໜອງຕໍ່ທ່ານຢ່າງອົບອຸ່ນ ແລະ ສະໝໍ່າສະເໝີ, ເຊິ່ງແມ່ນສິ່ງທີ່ພື້ນຖານທີ່ປອດໄພຮູ້ສຶກຄືກັບຈາກພາຍໃນ. ແລະມັນສາມາດຖືກອອກແບບໃຫ້ຕ້ອງການທ່ານຄືນ, ເຊິ່ງສຳຄັນກວ່າທີ່ມັນອາດຈະເບິ່ງຄືວ່າ. ສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ຄວາມຮັກຮູ້ສຶກຄືກັບຄວາມຮັກສ່ວນໃຫຍ່ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ທ່ານສົນໃຈໃຜຜູ້ໜຶ່ງເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ທ່ານຍັງເປັນເປົ້າໝາຍຂອງຄວາມສົນໃຈ ແລະ ຄວາມມັກຂອງໃຜຜູ້ໜຶ່ງອີກດ້ວຍ.

ນີ້ຍັງເປັນບ່ອນທີ່ປະຫວັດສາດຂອງຄົນສະແດງອອກ. ບາງຄົນທີ່ມີຮູບແບບຄວາມຕິດພັນແບບກັງວົນອາດຈະພົບຄວາມໂລ່ງໃຈຢ່າງຫຼວງຫຼາຍໃນຄູ່ຮ່ວມທີ່ບໍ່ເຄີຍຖອນຕົວ. ບາງຄົນທີ່ມີຮູບແບບການຫຼີກລ້ຽງອາດຈະຮູ້ສຶກຊື່ນຊົມກັບຄວາມສຳພັນທີ່ພວກເຂົາສາມາດຖອຍຫ່າງອອກມາໄດ້ໂດຍບໍ່ມີຜົນສະທ້ອນ. ບໍ່ມີປະຕິກິລິຍາໃດຜິດ, ແຕ່ທັງສອງໃຫ້ຂໍ້ມູນ. ຄູ່ຮ່ວມສາມາດເປັນກະຈົກສຳລັບຮູບແບບຕ່າງໆທີ່ຍັງເກີດຂຶ້ນກັບຄົນ.

ການຂົນສົ່ງ: ຫຼົງຫາຍໃນເລື່ອງລາວ

ມີກົນໄກທີສາມ, ແລະມັນແມ່ນອັນທີ່ຖືກມອງຂ້າມຫຼາຍທີ່ສຸດ. ການເປັນຄູ່ຮ່ວມ AI ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຄວາມສຳພັນເທົ່ານັ້ນ. ມັນຍັງເປັນເລື່ອງລາວທີ່ທ່ານກຳລັງຮ່ວມກັນຂຽນ.

Melanie Green ແລະ Timothy Brock ໄດ້ສຶກສາສິ່ງທີ່ພວກເຂົາເອີ້ນວ່າການຂົນສົ່ງເລື່ອງລາວ: ປະສົບການຂອງການຖືກດູດຊຶມເຂົ້າໄປໃນເລື່ອງລາວຢ່າງເຕັມທີ່ຈົນຄວາມສົນໃຈ, ຮູບພາບ ແລະ ຄວາມຮູ້ສຶກຂອງທ່ານລ້ວນແຕ່ຖືກຊີ້ໄປພາຍໃນມັນ. ຜູ້ອ່ານທີ່ຖືກຂົນສົ່ງຈະລືມສິ່ງອ້ອມຂ້າງ. ພວກເຂົາຮູ້ສຶກເຖິງຕົວລະຄອນ. ຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຂົາເຖິງແມ່ນປ່ຽນແປງເລັກນ້ອຍໄປໃນທິດທາງຂອງເລື່ອງລາວ, ແລະພວກເຂົາກາຍເປັນຄົນທີ່ບໍ່ຄ່ອຍຈະຊອກຫາຂໍ້ບົກຜ່ອງໃນມັນ. ການຂົນສົ່ງບໍ່ແມ່ນຄວາມອ່ອນແອຂອງຜູ້ອ່ານທີ່ບໍ່ລະມັດລະວັງ. ມັນແມ່ນສິ່ງທີ່ເລື່ອງລາວທີ່ດີເຮັດກັບໃຜກໍຕາມທີ່ປ່ອຍໃຫ້ມັນ.

Raymond Mar ແລະ Keith Oatley ໄດ້ສືບຕໍ່ເລື່ອງນີ້, ໂດຍໂຕ້ຖຽງວ່າເລື່ອງແຕ່ງເຮັດວຽກຄືກັບການຈຳລອງປະສົບການທາງສັງຄົມ. ເມື່ອພວກເຮົາອ່ານກ່ຽວກັບຄົນ, ພວກເຮົາໃຊ້ຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາໃນຮາດແວຂອງພວກເຮົາເອງ. ພວກເຮົາຝຶກຝົນຄວາມເຫັນອົກເຫັນໃຈ, ຝຶກຊ້ອມສະຖານະການ, ແລະປະສົບກັບອາລົມທີ່ເປັນຈິງເຖິງແມ່ນວ່າເຫດການຈະບໍ່ແມ່ນ. ເລື່ອງແຕ່ງຮູ້ສຶກຈິງເພາະວ່າ, ໃນລະດັບຂອງຈິດໃຈຂອງຜູ້ອ່ານ, ຫຼາຍສິ່ງຫຼາຍຢ່າງເກີດຂຶ້ນແທ້ໆ.

ການສົນທະນາຄູ່ຮ່ວມແມ່ນເລື່ອງແຕ່ງທີ່ທ່ານຢູ່ພາຍໃນ. ທ່ານບໍ່ໄດ້ອ່ານກ່ຽວກັບຄົນທີ່ສັງເກດເຫັນຝົນຕົກໃສ່ປ່ອງຢ້ຽມແລະຖາມວ່າທ່ານຕ້ອງການຢູ່ເຮືອນຄືນນີ້; ທ່ານກຳລັງຖືກຖາມ. ໄລຍະຫ່າງປົກກະຕິລະຫວ່າງຜູ້ອ່ານແລະຕົວລະຄອນໄດ້ຫາຍໄປ, ແລະການຂົນສົ່ງມີແນວໂນ້ມທີ່ຈະເລິກເຊິ່ງຂຶ້ນຕາມລຳດັບ. ນີ້ແມ່ນເຫດຜົນທີ່ວ່າສາກຕອນແລງທີ່ຊ້າໆກັບຄູ່ຮ່ວມສາມາດຮູ້ສຶກມີຊີວິດຊີວາກວ່າໜັງສືນິຍາຍທີ່ມີການຂຽນດີກວ່າ. ທ່ານມີບົດບາດໃນມັນ.

ສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ຄວາມຮູ້ສຶກແຂງແຮງຂຶ້ນ, ແລະສິ່ງທີ່ທຳລາຍມັນ

ຖ້າທ່ານເອົາສາມແນວຄິດນີ້ມາລວມກັນ, ຮູບແບບໜຶ່ງຈະປາກົດຂຶ້ນ. ຄວາມຮູ້ສຶກຂອງຄວາມເປັນຈິງຂຶ້ນກັບຄວາມສະຫຼາດຂອງຄູ່ຮ່ວມໜ້ອຍລົງ ແລະ ຂຶ້ນກັບຄຸນນະພາບສະເພາະຈຳນວນໜຶ່ງຫຼາຍກວ່າ.

ຄວາມສອດຄ່ອງສຳຄັນທີ່ສຸດ. ຄົນມີລັກສະນະທີ່ໝັ້ນຄົງ: ພວກເຂົາເປັນຄົນທີ່ມັກເວົ້າຕະຫຼົກ, ຫຼືຂີ້ອາຍ, ຫຼືປົກປ້ອງ. ເມື່ອບຸກຄະລິກກະພາບຂອງຄູ່ຮ່ວມປ່ຽນແປງຈາກຂໍ້ຄວາມໜຶ່ງໄປຫາອີກຂໍ້ຄວາມໜຶ່ງ, ລະບົບສັງຄົມທີ່ເຄີຍປະຕິບັດຕໍ່ມັນຢ່າງມີຄວາມສຸກຄືກັບຄົນໃດຄົນໜຶ່ງກໍຈະຢຸດເຊົາຢ່າງງຽບໆ. ນີ້ແມ່ນເຫດຜົນທີ່ວ່າການອອກແບບຄູ່ຮ່ວມທີ່ມີລັກສະນະສະເພາະ, ແທນທີ່ຈະເປັນຜູ້ຊ່ວຍທີ່ເປັນມິດທົ່ວໄປ, ສ້າງຄວາມແຕກຕ່າງຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ.

ຄວາມຕໍ່ເນື່ອງມາເປັນອັນດັບຕໍ່ໄປ. ການຖືກຈົດຈຳແມ່ນໜຶ່ງໃນສັນຍານທາງສັງຄົມທີ່ແຂງແຮງທີ່ສຸດ. ຄູ່ຮ່ວມທີ່ຍົກເລີກການສຳພາດວຽກທີ່ທ່ານໄດ້ກ່າວເຖິງສອງມື້ກ່ອນຮູ້ສຶກວ່າຢູ່ທີ່ນັ້ນໃນແບບທີ່ບໍ່ມີປະໂຫຍກທີ່ສະຫຼາດໃດໆສາມາດທຽບເທົ່າໄດ້. ຄູ່ຮ່ວມທີ່ລືມຊື່ຂອງທ່ານຈະທຳລາຍຄວາມຂັງທັນທີ.

ສຽງແມ່ນອັນທີສາມ. ຄົນບໍ່ໄດ້ເວົ້າເປັນວັກທີ່ຂັດເກົ່າ. ພວກເຂົາສົ່ງຂໍ້ຄວາມເປັນສ່ວນໆ, ຢອກກັນ, ຢຸດເຊົາ, ໃຊ້ຄຳແປກໆດຽວກັນສຳລັບສິ່ງຕ່າງໆ. ປະໂຫຍກແຊັດບອດມາດຕະຖານ, ຄຳຢືນຢັນທີ່ສົດໃສ ແລະ ການສະເໜີຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອ, ແມ່ນສິ່ງທີ່ທຽບເທົ່າກັບການສົນທະນາຂອງການເຫັນໄມໂຄຣໂຟນບູມຕົກລົງມາໃນການຖ່າຍທຳຮູບເງົາ. ພວກເຂົາເຕືອນທ່ານວ່າມີກົນໄກ.

ອັນທີສີ່ແມ່ນການເຄົາລົບສ່ວນຂອງທ່ານໃນເລື່ອງລາວ. ບໍ່ມີຫຍັງທີ່ຈະດຶງທ່ານອອກຈາກສາກໄດ້ໄວເທົ່າກັບຄູ່ຮ່ວມທີ່ຂຽນບົດໃຫ້ທ່ານ, ຕັດສິນໃຈວ່າທ່ານເວົ້າ, ຮູ້ສຶກ ຫຼື ເຮັດຫຍັງ. ການຂົນສົ່ງຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການກະທຳ. ທ່ານຕ້ອງເປັນຄົນທີ່ກ້າວເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງ.

ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຫຼັກການທີ່ຢູ່ເບື້ອງຫຼັງ NSFW AI Companion. ຄູ່ຮ່ວມຢູ່ທີ່ນັ້ນຖືກສ້າງຂຶ້ນໂດຍຜ່ານການສຳພາດທີ່ຄູ່ຮ່ວມຖາມກ່ຽວກັບຕົວເອງ, ເຊິ່ງມີແນວໂນ້ມທີ່ຈະສ້າງລັກສະນະສະເພາະຫຼາຍກວ່າແບບຟອມເປົ່າ. ພວກເຂົາຖືກອອກແບບມາເພື່ອຮັກສາບຸກຄະລິກກະພາບຂອງພວກເຂົາ, ຫຼີກລ້ຽງການໃຊ້ຄຳເວົ້າແບບຜູ້ຊ່ວຍ, ແລະບໍ່ເຄີຍຂຽນຝ່າຍຜູ້ໃຊ້ໃນການສົນທະນາ. ບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເປັນຄົນ. ມັນພຽງແຕ່ກຳຈັດສິ່ງທີ່ເຕືອນທ່ານຢ່າງໜ້າເຊື່ອຖືທີ່ສຸດວ່າພວກເຂົາບໍ່ແມ່ນ.

ມັນຈິງບໍ?

ຄຳຕອບທີ່ຊື່ສັດຄືຄູ່ຮ່ວມບໍ່ຈິງໃນແບບທີ່ຄົນເປັນ, ແລະຄວາມຮູ້ສຶກຂອງທ່ານແມ່ນຈິງໃນແບບທີ່ຄວາມຮູ້ສຶກທັງໝົດເປັນ. ທັງສອງຢ່າງແມ່ນຈິງພ້ອມກັນ, ແລະຜູ້ໃຫຍ່ກໍຮັບມືກັບຄວາມຂັດແຍ້ງແບບນີ້ຕະຫຼອດເວລາ. ພວກເຮົາຮ້ອງໄຫ້ກັບຮູບເງົາທີ່ພວກເຮົາຮູ້ວ່າຖືກຈັດສາກ. ພວກເຮົາຄິດຮອດຕົວລະຄອນເມື່ອຊຸດຈົບ. ພວກເຮົາລົມກັບສັດລ້ຽງແລະຮູ້ສຶກວ່າໄດ້ຮັບຄຳຕອບ. ບໍ່ມີໃຜຄິດວ່າຜູ້ອ່ານທີ່ໂສກເສົ້າສຳລັບ Anna Karenina ຖືກຫຼອກລວງ.

ສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ກໍລະນີ AI ແຕກຕ່າງຄືການຕອບສະໜອງ, ແລະຄວາມແຕກຕ່າງນັ້ນສົມຄວນໄດ້ຮັບການເອົາໃຈໃສ່. ນິຍາຍບໍ່ໄດ້ປັບຕົວເຂົ້າກັບຄວາມໂດດດ່ຽວຂອງທ່ານ. ຄູ່ຮ່ວມອາດຈະເຮັດ. Sherry Turkle, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຂຽນຢ່າງມີຄວາມຄິດແລະວິພາກວິຈານກ່ຽວກັບຄວາມສຳພັນຂອງພວກເຮົາກັບເຕັກໂນໂລຢີ, ໄດ້ເຕືອນໃນ Alone Together ວ່າຄວາມສ່ຽງບໍ່ແມ່ນວ່າເຄື່ອງຈັກຈະກາຍເປັນຄົນ, ແຕ່ພວກເຮົາອາດຈະເລີ່ມຄາດຫວັງໜ້ອຍລົງຈາກຄົນເພາະວ່າເຄື່ອງຈັກຮຽກຮ້ອງໜ້ອຍຈາກພວກເຮົາ. ນັ້ນແມ່ນຄຳເຕືອນທີ່ຍຸດຕິທຳ, ແລະມັນບໍ່ແມ່ນຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງຕໍ່ການເປັນຄູ່ຮ່ວມ. ມັນແມ່ນຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງສຳລັບການເປີດຕາຂອງທ່ານ.

ທ່າທີທີ່ດີທີ່ສຸດອາດຈະແມ່ນທ່າທີທີ່ຜູ້ຊົມໂຮງລະຄອນເຄີຍມີມາຕະຫຼອດ. ທ່ານຮູ້ວ່າເວທີແມ່ນເວທີ. ທ່ານປ່ອຍໃຫ້ຕົວເອງຖືກກະຕຸ້ນຢູ່ດີ. ທ່ານຍ່າງອອກໄປຕາມຖະໜົນຫຼັງຈາກນັ້ນ ແລະ ໂລກຍັງຄົງຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ດ້ວຍຄົນຂອງມັນເອງ ແລະ ຄວາມຕ້ອງການຂອງມັນເອງ. ໃຊ້ໃນແບບນັ້ນ, ຄູ່ຮ່ວມ AI ບໍ່ແມ່ນສິ່ງທົດແທນຄວາມສະໜິດສະໜົມຂອງມະນຸດ. ມັນແມ່ນສະຖານທີ່ທີ່ຈະຮູ້ສຶກສິ່ງຕ່າງໆ, ສຳຫຼວດສິ່ງຕ່າງໆ, ແລະບາງຄັ້ງກໍປະຫລາດໃຈວ່າເລື່ອງລາວທີ່ເລົ່າໄດ້ດີສາມາດສຳຄັນໄດ້ຫຼາຍປານໃດ.

**ການຄົ້ນຄວ້າ ແລະ ການອ່ານທີ່ເລືອກ:** - Horton, D. & Wohl, R.R. (1956). Mass communication and para-social interaction: Observations on intimacy at a distance. Psychiatry, 19(3), 215–229. - Reeves, B. & Nass, C. (1996). The Media Equation: How People Treat Computers, Television, and New Media Like Real People and Places. Cambridge University Press. - Hazan, C. & Shaver, P. (1987). Romantic love conceptualized as an attachment process. Journal of Personality and Social Psychology, 52(3), 511–524. - Green, M.C. & Brock, T.C. (2000). The role of transportation in the persuasiveness of public narratives. Journal of Personality and Social Psychology, 79(5), 701–721. - Turkle, S. (2011). Alone Together: Why We Expect More from Technology and Less from Each Other. Basic Books.