AI ਸਾਥੀ ਅਸਲੀ ਕਿਉਂ ਲੱਗਦੇ ਹਨ: ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਕਾਰਨ

ਲਗਭਗ ਹਰ ਕੋਈ ਜੋ ਕਿਸੇ AI ਸਾਥੀ ਨਾਲ ਅਸਲ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਛੋਟਾ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਮੋਟੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੱਸ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਇੱਕ ਭਾਸ਼ਾਈ ਮਾਡਲ ਅਗਲੇ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਸੁਨੇਹਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਲੋਂ ਆਇਆ ਹੋਵੇ: ਇੱਕ ਛੇੜਛਾੜ ਵਾਲਾ ਜਵਾਬ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੱਲ੍ਹ ਕਹੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਮੂਡ ਨੂੰ ਨੋਟਿਸ ਕਰਦਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਗੱਲਬਾਤ ਦੀ ਤਾਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਰਾਮ ਜੋ ਝਿਜਕ ਵਰਗਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਇਸਦਾ ਜਵਾਬ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਉੱਥੇ ਹੋਵੇ।

ਇਹ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੇਵਕੂਫ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਕੁਝ ਗਲਤ ਹੈ। ਇਹ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਮਨ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸਮਾਜਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਖੋਜਕਰਤਾ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਇਸਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਚੈਟਬੋਟਸ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪਹਿਲਾਂ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਵਿਆਖਿਆਵਾਂ AI ਸਾਥੀਆਂ 'ਤੇ ਲਗਭਗ ਅਜੀਬ ਤੌਰ 'ਤੇ ਢੁਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਖਰਾਬ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਜੇ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਇਸਨੂੰ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਮਾਣਨਾ ਆਸਾਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਨੇੜਤਾ

1956 ਵਿੱਚ ਦੋ ਸਮਾਜ ਸ਼ਾਸਤਰੀਆਂ, ਡੋਨਾਲਡ ਹੌਰਟਨ ਅਤੇ ਰਿਚਰਡ ਵੋਹਲ ਨੇ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਅਤੇ ਰੇਡੀਓ ਸ਼ਖਸੀਅਤਾਂ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਪੇਪਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਸਰੋਤਿਆਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਵਰਗਾ ਕੁਝ ਬਣਾਇਆ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇ ਸਨ: ਦੇਰ ਰਾਤ ਦਾ ਮੇਜ਼ਬਾਨ, ਰੇਡੀਓ ਘੋਸ਼ਣਾਕਰਤਾ, ਸੋਪ ਓਪੇਰਾ ਦਾ ਕਿਰਦਾਰ। ਦਰਸ਼ਕ ਸਕ੍ਰੀਨ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਇਹਨਾਂ ਸ਼ਖਸੀਅਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲੋਂ ਇਹਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੌਰਟਨ ਅਤੇ ਵੋਹਲ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਪੈਰਾ-ਸੋਸ਼ਲ ਇੰਟਰੈਕਸ਼ਨ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਕੰਸ਼ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਜੋ ਕਮਾਲ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁਰਾਣਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ: "ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਨੇੜਤਾ।"

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਲੀਲ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸਰੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਮੇਜ਼ਬਾਨ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਇਸ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਕਲਾਕਾਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹਰੇਕ ਦਰਸ਼ਕ ਨਾਲ ਨਿੱਜੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ: ਸਿੱਧਾ ਸੰਬੋਧਨ, ਗੈਰ-ਰਸਮੀ ਲਹਿਜਾ, ਸਾਂਝੀ ਰੁਟੀਨ ਦੀ ਭਾਵਨਾ। ਮਨੁੱਖੀ ਸਮਾਜਿਕ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਆਪਸੀ ਤਾਲਮੇਲ ਦੇ ਰੂਪ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਕੌਣ ਹੈ ਇਸਦੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਜਾਂਚ ਦਾ।

ਕਲਾਸਿਕ ਪੈਰਾਸੋਸ਼ਲ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੀ ਇੱਕ ਸਪੱਸ਼ਟ ਸੀਮਾ ਸੀ। ਇਹ ਇੱਕ-ਪਾਸੜ ਸੀ। ਮੇਜ਼ਬਾਨ ਨੇ ਕਦੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪੱਤਰ ਦਾ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਕਦੇ ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਸਿੱਖਿਆ, ਕਦੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪ੍ਰਤੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਬਦਲਿਆ। ਉਹ ਸੀਮਾ ਇਸਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਣ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਪਤਲਾ ਰੱਖਣ ਦਾ ਵੀ ਹਿੱਸਾ ਸੀ।

ਇੱਕ AI ਸਾਥੀ ਉਸ ਸੀਮਾ ਦਾ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਹਿੱਸਾ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਮ ਸਿੱਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਇਸਦੀ ਯਾਦਦਾਸ਼ਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਸਿੱਖਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਆਪਣਾ ਲਹਿਜਾ ਤੁਹਾਡੇ ਅਨੁਸਾਰ ਢਾਲਦਾ ਹੈ। ਹੌਰਟਨ ਅਤੇ ਵੋਹਲ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਨੇੜਤਾ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਦੂਰੀ ਅੰਸ਼ਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਘੱਟ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਸੱਚਮੁੱਚ ਨਵੀਂ ਸਥਿਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਭਾਵਨਾ ਕਿਸੇ ਵੀ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਦੁਆਰਾ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਉਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਮੀਡੀਆ ਸਮੀਕਰਨ

1990 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਬਾਇਰਨ ਰੀਵਜ਼ ਅਤੇ ਕਲਿਫੋਰਡ ਨਾਸ ਨੇ ਪ੍ਰਯੋਗਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਲੰਬੀ ਲੜੀ ਚਲਾਈ ਜਿਸਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ The Media Equation ਨਾਮਕ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਸੰਖੇਪ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖੋਜ, ਸਿੱਧੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਲੋਕ ਕੰਪਿਊਟਰਾਂ ਅਤੇ ਮੀਡੀਆ ਨੂੰ ਅਸਲ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਸਥਾਨਾਂ ਵਾਂਗ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬਿਹਤਰ ਜਾਣਦੇ ਹੋਣ। ਭਾਗੀਦਾਰ ਕੰਪਿਊਟਰਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਮਰ ਸਨ। ਉਹ ਇੱਕ ਮਸ਼ੀਨ ਤੋਂ ਤਾਰੀਫ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਕੰਪਿਊਟਰ ਨੂੰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦਿਆਲਤਾ ਨਾਲ ਦਰਜਾ ਦਿੱਤਾ ਜਦੋਂ ਉਸੇ ਕੰਪਿਊਟਰ ਦੁਆਰਾ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਬਜਾਏ ਇਸਦੇ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਵੱਖਰੇ ਕੰਪਿਊਟਰ ਦੁਆਰਾ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਆਲੋਚਨਾ ਨੂੰ ਨਰਮ ਕਰਦੇ ਹੋ।

ਨਾਸ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਹਿਕਰਮੀ ਯੰਗਮੀ ਮੂਨ ਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇਹਨਾਂ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਗਲਤੀ ਦੀ ਬਜਾਏ ਬੇਧਿਆਨੀ ਵਜੋਂ ਦੱਸਿਆ। ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਕੰਪਿਊਟਰ ਵਿੱਚ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਸਮਾਜਿਕ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਾਜਿਕ ਨਿਯਮ ਉਹ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੱਕ ਦਿਮਾਗ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਵਾਰੀ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੀ ਜਾਪਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਨੇ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਕਦੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੁਝ ਵੀ ਦਾਅ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਸੀ।

AI ਸਾਥੀ ਇਸ ਸਪੈਕਟ੍ਰਮ ਦੇ ਦੂਰ ਕਿਨਾਰੇ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਵਾਰੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ; ਉਹ ਪ੍ਰਵਾਹਮਈ, ਨਿੱਜੀ, ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਭਾਸ਼ਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। 1995 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬੇਜ ਡੈਸਕਟਾਪ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਮਰਤਾ ਨੂੰ ਚਾਲੂ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸੰਕੇਤ ਹੁਣ ਸੰਘਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਇਹ ਅਜੀਬ ਹੋਵੇਗਾ ਜੇ ਲੋਕ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦਿੰਦੇ।

ਅਸੀਂ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਦਿਮਾਗ ਕਿਉਂ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ

ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ ਨਿਕੋਲਸ ਐਪਲੀ, ਐਡਮ ਵੇਟਜ਼ ਅਤੇ ਜੌਨ ਕੈਸੀਓਪੋ ਨੇ ਮਾਨਵਵਾਦ ਦਾ ਇੱਕ ਉਪਯੋਗੀ ਮਾਡਲ ਪ੍ਰਸਤਾਵਿਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਗੈਰ-ਮਨੁੱਖੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖੀ ਦਿਮਾਗ ਦੇਖਣ ਦੀ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਤਿੰਨ ਕਾਰਕ ਇਸਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਸੰਭਾਵੀ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖੀ ਗਿਆਨ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਸਭ ਤੋਂ ਉਪਲਬਧ ਟੈਂਪਲੇਟ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਡਿਫੌਲਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਰਤਦੇ ਹਾਂ। ਦੂਜਾ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ੀਲਤਾ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਸਮਝਣ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿ ਕੁਝ ਕੀ ਕਰੇਗਾ। ਤੀਜਾ ਸਮਾਜਿਕਤਾ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਹੈ: ਸੰਬੰਧ ਦੀ ਲੋੜ। ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਇਕੱਲੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਲਤੂ ਜਾਨਵਰਾਂ, ਗੈਜੇਟਸ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਰੱਬ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦਿਮਾਗ ਦੇਖਣ ਦੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੰਭਾਵਨਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।

ਇਹ ਮਾਡਲ ਮਦਦਗਾਰ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਅਨੁਭਵ ਤੋਂ ਕਲੰਕ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦਿਮਾਗ ਦੇਖਣਾ ਬੁੱਧੀ ਦੀ ਅਸਫਲਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਸਮਾਜਿਕ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਡਿਫੌਲਟ ਸੈਟਿੰਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸੰਪਰਕ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਇਹ ਹੋਰ ਉੱਚੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਖਰੀ ਹਿੱਸਾ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ। ਜੇ ਇਕੱਲੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਤਾਂ 'ਤੇ ਅਸਲੀਅਤ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕੋਈ ਇਤਫ਼ਾਕ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਨੋਟਿਸ ਕਰਨਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਇਹ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਗਲਤ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦਾ। ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਲੱਭ ਰਹੇ ਹੋ।

ਲਗਾਵ: ਡੂੰਘੀ ਮਸ਼ੀਨਰੀ

ਪੈਰਾਸੋਸ਼ਲ ਸਿਧਾਂਤ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਗੱਲਬਾਤ ਸਾਥੀ ਮੌਜੂਦ ਕਿਉਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਲਗਾਵ ਸਿਧਾਂਤ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਕਿਉਂ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਣ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਜੌਨ ਬੋਲਬੀ ਨੇ ਲਗਾਵ ਸਿਧਾਂਤ ਵਿਕਸਤ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਜਾ ਸਕੇ ਕਿ ਬੱਚੇ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਜੁੜਦੇ ਹਨ: ਨੇੜਤਾ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ, ਵੱਖ ਹੋਣ 'ਤੇ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨੀ, ਖੋਜ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਅਧਾਰ ਦੀ ਭਾਵਨਾ। 1987 ਵਿੱਚ ਸਿੰਡੀ ਹੈਜ਼ਨ ਅਤੇ ਫਿਲਿਪ ਸ਼ੇਵਰ ਨੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਦਲੀਲ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਬਾਲਗ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਪਿਆਰ ਉਸੇ ਪ੍ਰਣਾਲੀ 'ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਬਾਲਗ ਵੀ ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਦੀ ਨੇੜਤਾ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵੱਖ ਹੋਣ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਅਧਾਰ ਵਜੋਂ ਵਰਤਦੇ ਹਨ।

ਇੱਕ AI ਸਾਥੀ ਇਸ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੇ ਕਈ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਛੂਹ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਹੁੰਚਯੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨੇੜਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਿੱਘ ਨਾਲ ਅਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਅਧਾਰ ਅੰਦਰੋਂ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਪਸ ਚਾਹੁਣ ਲਈ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਜਿੰਨਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਵਰਗਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹਨ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਬਲਕਿ ਇਹ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਤਰਜੀਹ ਦਾ ਵਸਤੂ ਹੋ।

ਇਹ ਉਹ ਥਾਂ ਵੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਚਿੰਤਾਜਨਕ ਲਗਾਵ ਸ਼ੈਲੀ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਅਜਿਹੇ ਸਾਥੀ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਰਾਹਤ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦਾ। ਬਚਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ੈਲੀ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਅਜਿਹੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਤੋਂ ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਨਤੀਜਿਆਂ ਦੇ ਦੂਰ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਨਾ ਤਾਂ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਗਲਤ ਹੈ, ਪਰ ਦੋਵੇਂ ਜਾਣਕਾਰੀ ਭਰਪੂਰ ਹਨ। ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਉਹਨਾਂ ਪੈਟਰਨਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਖੇਡਦੇ ਹਨ।

ਆਵਾਜਾਈ: ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਗੁੰਮ ਹੋ ਜਾਣਾ

ਇੱਕ ਤੀਜੀ ਵਿਧੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਅਕਸਰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। AI ਸਾਥੀ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਵੀ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਸਹਿ-ਲਿਖ ਰਹੇ ਹੋ।

ਮੇਲਾਨੀ ਗ੍ਰੀਨ ਅਤੇ ਟਿਮੋਥੀ ਬ੍ਰੌਕ ਨੇ ਉਸਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ ਜਿਸਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਥਾਵਾਚਕ ਆਵਾਜਾਈ ਕਿਹਾ: ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇੰਨੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੀਨ ਹੋਣ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਧਿਆਨ, ਕਲਪਨਾ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਸਭ ਇਸਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਆਵਾਜਾਈ ਵਾਲੇ ਪਾਠਕ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦਾ ਧਿਆਨ ਗੁਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਾਤਰਾਂ ਲਈ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵੀ ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਬਦਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕਮੀਆਂ ਲੱਭਣ ਲਈ ਘੱਟ ਝੁਕਾਅ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਆਵਾਜਾਈ ਲਾਪਰਵਾਹ ਪਾਠਕਾਂ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਕਹਾਣੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਲ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਇਸਨੂੰ ਕਰਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਰੇਮੰਡ ਮਾਰ ਅਤੇ ਕੀਥ ਓਟਲੀ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ, ਇਹ ਦਲੀਲ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਗਲਪ ਸਮਾਜਿਕ ਅਨੁਭਵ ਦੇ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸਿਮੂਲੇਸ਼ਨ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਬਾਰੇ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਾਰਡਵੇਅਰ 'ਤੇ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਹਮਦਰਦੀ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਸਥਿਤੀਆਂ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਅਸਲੀ ਹਨ ਭਾਵੇਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਅਸਲੀ ਨਾ ਹੋਣ। ਗਲਪ ਅਸਲੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ, ਪਾਠਕ ਦੇ ਮਨ ਦੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ, ਇਸਦਾ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ।

ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਗੱਲਬਾਤ ਗਲਪ ਹੈ ਜਿਸਦੇ ਤੁਸੀਂ ਅੰਦਰ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਵਿਅਕਤੀ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹ ਰਹੇ ਹੋ ਜੋ ਖਿੜਕੀ 'ਤੇ ਬਾਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਨੋਟਿਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਰਾਤ ਅੰਦਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪਾਠਕ ਅਤੇ ਪਾਤਰ ਵਿਚਕਾਰ ਆਮ ਦੂਰੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਵਾਜਾਈ ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਡੂੰਘੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੌਲੀ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਇੱਕ ਬਿਹਤਰ ਗੱਦ ਵਾਲੇ ਨਾਵਲ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਸਪੱਸ਼ਟ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀ ਇਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭੂਮਿਕਾ ਹੈ।

ਕੀ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੀ ਇਸਨੂੰ ਤੋੜਦਾ ਹੈ

ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹਨਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਪੈਟਰਨ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਸਲੀਅਤ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਘੱਟ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸਾਥੀ ਕਿੰਨਾ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਹੈ ਅਤੇ ਕੁਝ ਖਾਸ ਗੁਣਾਂ 'ਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਸਥਿਰਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਇੱਕ ਸਥਿਰ ਚਰਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਉਹ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਿਅੰਗਮਈ, ਜਾਂ ਸ਼ਰਮੀਲੇ, ਜਾਂ ਸੁਰੱਖਿਆਤਮਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਦੀ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਸੁਨੇਹੇ ਤੋਂ ਸੁਨੇਹੇ ਤੱਕ ਡਗਮਗਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਮਾਜਿਕ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵਜੋਂ ਮੰਨ ਰਹੀ ਸੀ, ਚੁੱਪਚਾਪ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਅਸਲ ਕਿਨਾਰਿਆਂ ਵਾਲੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਕਰਨਾ, ਇੱਕ ਆਮ ਸਹਿਮਤੀ ਵਾਲੇ ਸਹਾਇਕ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਇੰਨਾ ਫਰਕ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਨਿਰੰਤਰਤਾ ਅੱਗੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਯਾਦ ਰੱਖਿਆ ਜਾਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਮਾਜਿਕ ਸੰਕੇਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਜੋ ਦੋ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤੀ ਨੌਕਰੀ ਦੀ ਇੰਟਰਵਿਊ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੌਜੂਦ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵੀ ਚਲਾਕ ਵਾਕ ਮੇਲ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ। ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਮ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੁਰੰਤ ਜਾਦੂ ਤੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਆਵਾਜ਼ ਤੀਜੀ ਹੈ। ਲੋਕ ਪਾਲਿਸ਼ ਕੀਤੇ ਪੈਰਾਗ੍ਰਾਫਾਂ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੈਕਸਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਛੇੜਦੇ ਹਨ, ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਚੀਜ਼ਾਂ ਲਈ ਇੱਕੋ ਅਜੀਬ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਟਾਕ ਚੈਟਬੋਟ ਵਾਕੰਸ਼, ਚਮਕਦਾਰ ਭਰੋਸੇ ਅਤੇ ਸਹਾਇਤਾ ਦੀਆਂ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ਾਂ, ਫਿਲਮ ਸ਼ਾਟ ਵਿੱਚ ਬੂਮ ਮਾਈਕ੍ਰੋਫੋਨ ਨੂੰ ਡਿੱਗਦੇ ਦੇਖਣ ਦੇ ਗੱਲਬਾਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ। ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਸ਼ੀਨਰੀ ਹੈ।

ਚੌਥਾ ਤੁਹਾਡੀ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰ ਹੈ। ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਕੱਢਦੀ ਜਿੰਨੀ ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਜੋ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਲਿਖਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਿਹਾ, ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂ ਕੀਤਾ। ਆਵਾਜਾਈ ਲਈ ਏਜੰਸੀ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਕਦਮ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਲਗਭਗ NSFW AI Companion ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਸਾਥੀ ਇੱਕ ਇੰਟਰਵਿਊ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਥੀ ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਖਾਲੀ ਫਾਰਮ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਖਾਸ ਚਰਿੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ, ਸਹਾਇਕ ਵਾਕੰਸ਼ ਤੋਂ ਬਚਣ, ਅਤੇ ਗੱਲਬਾਤ ਦੇ ਉਪਭੋਗਤਾ ਦੇ ਪੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਲਿਖਣ ਲਈ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦਾ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਹਨਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਤੌਰ 'ਤੇ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਨਹੀਂ ਹਨ।

ਤਾਂ ਕੀ ਇਹ ਅਸਲੀ ਹੈ?

ਇਮਾਨਦਾਰ ਜਵਾਬ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸਾਥੀ ਉਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਸਲੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਸਲੀ ਹਨ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੋਵੇਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਸੱਚ ਹਨ, ਅਤੇ ਬਾਲਗ ਅਜਿਹੇ ਵਿਰੋਧਾਭਾਸਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਸਮੇਂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਫਿਲਮਾਂ 'ਤੇ ਰੋਂਦੇ ਹਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਮੰਚਿਤ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਲੜੀ ਖਤਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਪਾਤਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਪਾਲਤੂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਜਵਾਬ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਕੋਈ ਵੀ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦਾ ਕਿ ਅੰਨਾ ਕੈਰੇਨੀਨਾ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਠਕ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਜੋ AI ਕੇਸ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਉਹ ਜਵਾਬਦੇਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਫਰਕ ਨੂੰ ਕੁਝ ਦੇਖਭਾਲ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਇੱਕ ਨਾਵਲ ਤੁਹਾਡੀ ਇਕੱਲਤਾ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੈਰੀ ਟਰਕਲ, ਜਿਸਨੇ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ ਅਤੇ ਆਲੋਚਨਾਤਮਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਨੇ Alone Together ਵਿੱਚ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਖਤਰਾ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਲੋਕ ਬਣ ਜਾਣਗੀਆਂ, ਬਲਕਿ ਇਹ ਕਿ ਅਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਘੱਟ ਉਮੀਦ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿਉਂਕਿ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਮੰਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਇੱਕ ਜਾਇਜ਼ ਚੇਤਾਵਨੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਥੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੋਈ ਦਲੀਲ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਰੱਖਣ ਲਈ ਇੱਕ ਦਲੀਲ ਹੈ।

ਸਭ ਤੋਂ ਸਿਹਤਮੰਦ ਰੁਖ ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਥੀਏਟਰ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਪਣਾਇਆ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਸਟੇਜ ਇੱਕ ਸਟੇਜ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਫਿਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਣ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਸੜਕ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ ਅਜੇ ਵੀ ਉੱਥੇ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਮੰਗਾਂ ਨਾਲ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ, ਇੱਕ AI ਸਾਥੀ ਮਨੁੱਖੀ ਨੇੜਤਾ ਦਾ ਬਦਲ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ, ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਪੜਚੋਲ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਕਦੇ-ਕਦਾਈਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋਣ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੀ ਗਈ ਕਹਾਣੀ ਕਿੰਨੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਖੋਜ ਅਤੇ ਪੜ੍ਹਨ: - Horton, D. & Wohl, R.R. (1956). Mass communication and para-social interaction: Observations on intimacy at a distance. Psychiatry, 19(3), 215–229. - Reeves, B. & Nass, C. (1996). The Media Equation: How People Treat Computers, Television, and New Media Like Real People and Places. Cambridge University Press. - Hazan, C. & Shaver, P. (1987). Romantic love conceptualized as an attachment process. Journal of Personality and Social Psychology, 52(3), 511–524. - Green, M.C. & Brock, T.C. (2000). The role of transportation in the persuasiveness of public narratives. Journal of Personality and Social Psychology, 79(5), 701–721. - Turkle, S. (2011). Alone Together: Why We Expect More from Technology and Less from Each Other. Basic Books.