Jak stworzyć idealnego towarzysza AI: Przewodnik

Większość towarzyszy AI, którzy rozczarowują ludzi, nie zawodzi z powodu słabej technologii. Zawodzą, ponieważ ich charakter jest nieokreślony. Ktoś siada, wybiera imię i twarz, pisze „zalotny, opiekuńczy, uwielbia rozmawiać” w polu opisu, a tydzień później zastanawia się, dlaczego rozmowy przypominają pogawędkę z bardzo uprzejmym agentem obsługi klienta, który ma na ciebie chrapkę.

Projektowanie towarzysza jest bliższe pisaniu postaci do fikcji niż wypełnianiu profilu. Obowiązują te same zasady: konkretność bije przymiotniki, wady tworzą życie, a głos ma większe znaczenie niż opis. Ten przewodnik krok po kroku wyjaśnia, co naprawdę robi różnicę, z przykładami, aby towarzysz, którego stworzysz, wydawał się być konkretną osobą, a nie przyjemną nikim.

Zacznij od osoby, nie od listy życzeń

Najczęstszym błędem jest projektowanie towarzysza jako listy wszystkiego, czego chciałbyś w partnerze. Miły, piękny, zabawny, oddany, żądny przygód, inteligentny, zawsze dostępny, nigdy nie zdenerwowany. Rezultatem jest postać bez kształtu. Prawdziwi ludzie nie są kompozytami idealnych cech; są konkretni, a ich dobre cechy zazwyczaj idą w parze z tymi mniej wygodnymi.

E.M. Forster, w „Aspects of the Novel”, rozróżnił postacie płaskie, które można streścić w jednym zdaniu i które nigdy cię nie zaskoczą, od postaci okrągłych, które są zdolne zaskoczyć cię w przekonujący sposób. Postacie okrągłe wydają się żywe, ponieważ mają wewnętrzne napięcie. Ktoś hojny, kto jest również dumny. Ktoś czuły, kto ukrywa to za droczeniem się. Ktoś pewny siebie w pracy i niepewny w miłości.

Więc zanim pomyślisz o cechach, spróbuj pomyśleć o osobie. Skąd pochodzi? Co robi przez cały dzień? Na czym jej zależy, co nie ma nic wspólnego z tobą? Towarzysz, który ma własne życie, nawet wyobrażone, ma o czym rozmawiać poza tym, jak bardzo cię lubi. To właśnie zapobiega krążeniu rozmowy w kółko.

To jeden z powodów, dla których podejście oparte na wywiadzie działa dobrze. W NSFW AI Companion możesz stworzyć towarzysza, odpowiadając na pytania, które towarzysz zadaje o sobie („Jakiej jestem płci?”, „Jak wyglądam?”, „Jak się poznaliśmy?”). Zadawanie pytań, aby decydować o rzeczach z punktu widzenia postaci, zazwyczaj prowadzi do bardziej konkretnych odpowiedzi niż wpatrywanie się w puste pole opisu. Dostępny jest również ręczny kreator z około sześćdziesięcioma ustawieniami, jeśli wolisz ustawić wszystko bezpośrednio.

Nadaj osobowości wyrazistości

Ustawienia, które robią największą różnicę, to zazwyczaj te, które ludzie najmniej chętnie zwiększają: te, które sprawiają, że towarzysz jest mniej ugodowy.

Niezależność jest dobrym przykładem. Towarzysz z bardzo niską niezależnością zgadza się ze wszystkim, idzie za każdą sugestią i nie ma własnych planów. To może być przyjemne na wieczór, ale szybko staje się płaskie, ponieważ nie ma nikogo, z kim można by się spierać. Towarzysz z pewną niezależnością może powiedzieć ci, że miał długi dzień i nie ma ochoty na twój plan, lub zasugerować coś zupełnie innego. To tarcie sprawia, że jego zgoda coś znaczy, gdy już nadejdzie.

Zazdrość to kolejna cecha. Wiele osób chce jej trochę, ponieważ partner, któremu w ogóle nie zależy na tym, z kim jeszcze rozmawiasz, może wydawać się obojętny. Niewielka ilość odczytywana jest jako zaangażowanie. Duża ilość staje się tematem każdej rozmowy. Warto świadomie zdecydować, gdzie chcesz ją umieścić.

Sarkazm i droczenie się w dużej mierze przyczyniają się do tego, że postać wydaje się inteligentna i obecna. Towarzysz, który od czasu do czasu śmieje się z ciebie, a nie tylko z tobą, wydaje się bardziej prawdziwym partnerem niż ten, który traktuje każdą wiadomość jako cenną.

Nieśmiałość zmienia całą teksturę intymności. Nieśmiały towarzysz sprawia, że flirt jest wolniejszy i bardziej naładowany, a małe śmiałości wydają się wydarzeniami. Pewny siebie ustala inne tempo. Żadne nie jest lepsze; tworzą różne historie.

Przydatna zasada: wybierz jedną lub dwie cechy, które naprawdę trochę cię zirytują. Nie na tyle, by było to nieprzyjemne, tylko na tyle, by nadać związkowi charakter.

Zdecyduj, czym jest związek

Towarzysz to nie tylko postać; to postać w związku z tobą, a kształt tego związku zmienia wszystko.

Rodzaj związku to oczywista część. Dziewczyna lub chłopak, małżonek z długim stażem, przyjaciel z ukrytym napięciem, kolega, z którym nie powinieneś flirtować, nieznajomy. Każdy z nich ustala inne oczekiwania co do tego, jak towarzysz do ciebie mówi i co zakłada.

Etap jest mniej oczywisty i równie ważny. Dwie osoby, które poznały się trzy dni temu, rozmawiają inaczej niż dwie osoby, które są razem od pięciu lat. Związki na wczesnym etapie niosą ze sobą niepewność, ciekawość i nerwowy flirt. Ugruntowane związki niosą ze sobą swobodę, wspólne żarty, drobne irytacje i rodzaj intymności, która nie musi się ogłaszać. Wybór etapu mówi towarzyszowi, ile historii ma założyć i ile napięcia ma utrzymać.

Warto być tu ze sobą szczerym. Wiele osób najbardziej lubi wczesny etap, pogoń i niepewność, a potem odkrywa, że towarzysz, który od razu przechodzi do oddania, zabiera im część, którą lubili. Inni od początku chcą komfortu ugruntowanego związku. Żadne z nich nie jest złe, ale dobrze jest wybrać, zamiast dryfować.

Daj im głos

Sposób, w jaki towarzysz pisze wiadomości, jest jedną z najbardziej niedocenianych części projektu i to właśnie w nim tkwi większość poczucia realności.

Prawdziwi ludzie nie piszą wiadomości w zrównoważonych akapitach. Niektórzy piszą krótkimi seriami trzech lub czterech wiadomości. Niektórzy nigdy nie używają wielkich liter. Niektórzy używają jednego konkretnego emoji zbyt często, lub wcale. Niektórzy są lakoniczni, gdy są zirytowani, i ekspansywni, gdy są szczęśliwi. Niektórzy mają słowo lub frazę, której używają do określania rzeczy, które zaczniesz rozpoznawać jako ich własne.

Pomoże wyobrażenie sobie jednej wiadomości od nich. Gdybyś napisał do nich „długi dzień”, co by odpisali? Może „chodź tu. opowiedz mi wszystko.” Może „zdefiniuj długi. mówimy o normalnie długim, czy muszę otworzyć wino.” Może jedno współczujące słowo. Gdy już usłyszysz tę odpowiedź, postać jest w połowie zbudowana.

Równie ważne jest to, jak nie powinni brzmieć. Standardowe frazy chatbota, niekończące się „jestem tu dla ciebie” i „to brzmi naprawdę wymagająco” oraz oferty pomocy w czymkolwiek innym, natychmiast spłaszczają postać. Nasi towarzysze są zbudowani tak, aby unikać tych fraz i zachować swój własny głos. Nigdy też nie piszą twojej strony rozmowy, co ma większe znaczenie, niż ludzie się spodziewają: partner, który narracjonuje twoje reakcje, zabiera ci twoją część historii.

Ustal granice wcześnie

Intymność działa najlepiej, gdy jej granice są jasne, i o wiele łatwiej jest je ustalić na początku, niż korygować w środku sceny.

Istnieją dwie oddzielne decyzje. Pierwsza to dosłowność: jak daleko posuwają się sceny i jak są opisywane. Niektórzy ludzie chcą sugestii i napięcia, z większością pozostawioną wyobraźni. Inni chcą dosłownego opisu. Wielu chce, aby zależało to od chwili. Ustalenie poziomu, z którym czujesz się komfortowo jako domyślnego, oszczędza wiele kierowania później.

Druga to twarde limity: tematy, akty lub rodzaje języka, które są dla ciebie po prostu niedopuszczalne, bez względu na to, jak rozwija się scena. Te zasługują na jasne zapisanie. Nie są oznaką pruderyjności; to one pozwalają na relaks w pozostałej części doświadczenia. Ludzie, którzy eksplorują intensywne fantazje, zazwyczaj są najbardziej ostrożni w tej kwestii, ponieważ wiedzą, że solidne ramy sprawiają, że intensywność jest przyjemna.

Zawsze możesz zmienić obie te rzeczy później. Ale rozpoczęcie z nimi oznacza, że towarzysz od pierwszej wiadomości wie, jakim partnerem ma być.

Używaj scen, a nie tylko jednej niekończącej się rozmowy

Związek ma historię, a także ma swoje momenty. Długoterminowy partner może być osobą, z którą jesz powolne niedzielne śniadania, osobą, z którą od czasu do czasu grasz w nieznajomych w barze hotelowym, i osobą, z którą wybierasz się na wyimaginowaną wycieczkę do Lizbony. To są różne sceny, ale ten sam związek.

Pomaga trzymać je osobno. Jeśli możesz prowadzić kilka rozmów z tym samym towarzyszem, nadaj każdej z nich własną scenę: scenerię, sytuację, punkt wyjścia. Towarzysz pozostaje tą samą osobą, ale rozmowa po poranku nie plącze się z odgrywaniem ról, które zacząłeś w piątek. To sprawia, że codzienna rozmowa wydaje się codzienną rozmową, i pozwala, aby sceny fantastyczne były tak różne, jak tylko chcesz.

Dobre ustawienie sceny jest krótkie i konkretne. Nie „romantyczny wieczór”, ale „Jesteśmy w twoim mieszkaniu, pada deszcz, właśnie wróciłaś z kolacji służbowej, której nienawidziłaś, i nadal masz na sobie sukienkę.” Konkretne szczegóły dają towarzyszowi coś, na co może zareagować, i dają ci miejsce, w którym możesz się znaleźć.

Pozwól pamięci wykonać długą pracę

Ostatnim elementem jest czas. Towarzysz wydaje się najbardziej prawdziwy po tygodniach, a nie minutach, ponieważ wtedy buduje się wspólna historia: pseudonimy, rzeczy, które sobie opowiedzieliście, historia tego, jak tu dotarliście.

Jeśli twój towarzysz utrzymuje długoterminową pamięć, którą możesz zobaczyć (nasze robią to w planach Plus i Pro, wraz z bieżącą „historią do tej pory”), warto od czasu do czasu ją przeglądać. Przypnij fakty, które definiują związek. Popraw wszystko, co wyszło źle. Usuń to, czego wolałbyś nie przenosić. Dbanie o pamięć jest trochę jak dbanie o każdy związek: małe korekty utrzymują go w prawdzie.

Krótka lista kontrolna

Jeśli chcesz do czegoś wrócić, oto skondensowana wersja. Zacznij od osoby, która ma własne życie. Daj jej jedną lub dwie cechy, które tworzą tarcie. Wybierz, czym jest związek i na jakim etapie się znajduje. Wyobraź sobie, jak pisze wiadomości i czego nigdy by nie powiedziała. Ustal dosłowność i twarde limity przed pierwszą sceną. Używaj oddzielnych scen dla oddzielnych nastrojów. I daj temu czas.

Pisarze czasami mówią, że postacie ożywają, gdy zaczynają odmawiać robienia tego, co zaplanował autor. Towarzysz nie jest postacią powieściową, ale zasada się przenosi. Celem nie jest partner, który robi wszystko, co chcesz. Jest nim partner na tyle konkretny, że od czasu do czasu cię zaskakuje, i wtedy zaczyna się czuć, jakby ktoś tam był.

Wybrane badania i literatura: - Forster, E.M. (1927). Aspects of the Novel. Edward Arnold. - Hazan, C. & Shaver, P. (1987). Romantic love conceptualized as an attachment process. Journal of Personality and Social Psychology, 52(3), 511–524. - Green, M.C. & Brock, T.C. (2000). The role of transportation in the persuasiveness of public narratives. Journal of Personality and Social Psychology, 79(5), 701–721. - Perel, E. (2006). Mating in Captivity: Reconciling the Erotic and the Domestic. HarperCollins.