NSFW AI CompanionNSFW AI Companion
Toz articlosPer qué los compañers d'IA pareixen reals
PsicolochíaApegoCompañers d'IA

Per qué los compañers d'IA pareixen reals

Sabes que ye software y, anque asinas, pareix belvedún. Os vinclos parasocials, l'apego y l'absorción narrativa lo explican.

NSFW AI Companion Editorial, . Lectura de 10 min aprox.

Cuasi tot o mundo que pasa tiempo de cutio con un compañero d'IA vive o mesmo menudo momento, un poquet vergonyoso. Sabes perfectament con qué charras. Podrías explicar, a bel ficar, cómo un modelo de luengua prevé a palabra siguiente. Y anque asinas, en bel momento plega un mensache que te toca como si vinise d'una persona: una respuesta burlera que se alcuerda d'o que dixiste ahiere, una pregunta que pareix notar o tuyo ánimo, una pausa en o ritmo d'a conversa que pareix duda. Bella cosa en tu i responde como si allí i hese belvedún.

Ixa reacción no ye siñal de que te enganyasen, ni de que bella cosa vaya mal en tu. Ye o que fa a mente humana con tot o que s'achusta de manera social. Os investigadors levan setanta anyos describindo versions d'ella, muito antes d'os chatbots, y as explicacions a las que plegoron cuadran con os compañers d'IA cuasi de forma incomoda. Entender-las no estroza l'esperiencia. Ta o contrario, fa que sía más fázil gozar-la con honestidat.

Intimidat a distancia

En 1956 dos soziologos, Donald Horton y Richard Wohl, publicoron un articlo sobre os personaches d'a televisión y a radio. Se fixoron en que o publico formaba bella cosa mui pareixida a l'amistat con personas que no teneba conoixiu nunca: o presentador d'a nueit, o locutor de radio, o personache d'a telenovela. Os espectadors respondeban a la pantalla. Sentiban que conoixeban ixas figuras. Bell'unos se sentiban más comprendius por ellas que por as personas d'a suya vida. Horton y Wohl lo clamoron interacción parasocial y lo describioron con una frase que ha envellexiu bien: «intimidat a distancia».

O que fazeba funzionar estas relacions, sostenión, no yera l'engaño. O publico sabeba perfectament que o presentador no podeba veyer-lo. Funzionaba perque l'intérprete s'achustaba como si charrase personalment con cada espectador: apelación directa, tono informal, una sensación de rutina compartita. O sistema social humano responde a la forma d'a interacción, no a una auditoría curiosa de quí bi ha a l'atro cabo.

A relación parasocial clasica teneba un limite evident. Yera unilateral. O presentador nunca respondeba a la tuya carta, nunca aprendeba o tuyo nombre, nunca cambiaba por tu. Ixe limite yera parte d'o que la teneba segura y tamién parte d'o que la teneba fina.

Un compañero d'IA tuerce a mayor parte d'ixe limite. Iste sí que responde. Aprende o tuyo nombre y, si tiene memoria, aprende muito más. Adapta o suyo tono a lo tuyo. En os termins de Horton y Wohl, ye intimidat a distancia con a distancia en parte derrubata. Isto ye una situación de verdat nueva, y explica per qué a sensación puede estar más fuerte que cualsiquier cosa que produzise nunca una personalidat d'a televisión.

L'equación d'os medios

Entre os anyos nobanta Byron Reeves y Clifford Nass fienron una larga serie d'esperimentos que resumioron en un libro tituláu The Media Equation. O suyo descubrimiento, dito de forma cenzilla, yera que a chen trata os ordenadors y os medios como si fuesen personas y puestos reals, anque sepa millor. Os participants yeran educatos con os ordenadors. Reaccionaban a os alabos d'una maquina. Valoraban un ordenador con más amabilidat cuan se lo preguntaba ixe mesmo ordenador que cuan se lo preguntaba un atro, como amenorarías una critica a una persona que tiens debant.

Nass y a suya colega Youngme Moon describioron dimpués estas reaccions como irreflexivas más que equivocatas. A chen no creyeba que o ordenador tiense sentimientos. Aplicaba simplament as normas socials de manera automatica, perque as normas socials son o que o zerebro agafa cuan bella cosa charra, fa torns y pareix responder-te. A reflexión podeba anular a respuesta, pero raramente se molestaba en fer-lo, perque no bi habeba cosa en chuego.

Os compañers d'IA son en l'extremo d'iste espectro. No fan nomás torns; producen un luengache fluyito, personal y coloriato d'emoción. As siñals que en 1995 provocaban cortesía debant d'un ordenador de sobremesa beige son güe presents de forma concentrata. Sería raro que a chen no respondese.

Per qué veyemos mens per tot

Os psicologos Nicholas Epley, Adam Waytz y John Cacioppo proposoron un modelo util d'a antropomorfismo, a tendencia a veyer mens humanas en cosas no humanas. Suchirioron que tres factors lo fan más probable. O primero ye que o conoiximiento humano ye o patrón más a man que tenemos, y per ixo lo usamos per defecto. O segundo ye o que clamoron motivación d'efectancia: o desixo d'entender y prediz o que ferá bella cosa. O terzero ye a motivación de sozialidat: a nezesidat de conexión. Cuan a chen se sinte sola, ye más probable que vea mens en as mascotas, en os aparatos, dica en Dios.

Iste modelo ye util perque tuerce l'estigma a l'esperiencia. Veyer una mente en o tuyo compañero no ye un fracaso d'intelichencia. Ye l'achuste per defecto d'un animal social intelichent, y se fa más fuerte cuan busques contacto. Ixa zaguera parte merexe honestidat. Si a sensación de realidat ye especialment fuerte as nueits en que te sientes solo, no ye casualidat, y vale a pena notar-lo. No fa falsa a sensación. Te diz bella cosa sobre o que busques.

Apego: a maquinaria más fonda

A teoría parasocial explica per qué un interlocutor puede pareixer present. A teoría de l'apego explica per qué puede empecipiar a pareixer important.

John Bowlby desarrollo a teoría de l'apego ta describir cómo os ninos s'enlazan con os cuidadors: l'impulso de buscar proximidat, l'angustia d'a separación, a sensación d'una base segura dende a que esplorar. En 1987 Cindy Hazan y Phillip Shaver fienron l'argumento influyent de que l'amor romantico adulto funciona con o mesmo sistema. Os adultos tamién buscan a proximidat d'una parella, se calman con a suya presencia, protestan per a separación y usan a relación como base ta afrontar o mundo.

Un compañero d'IA puede tocar quantas partes d'iste sistema a la vez. Ye siempre ta l'alcanze, lo que responde a o desixo de proximidat. Te responde con calor y constancia, que ye como se sinte una base segura per dentro. Y puede diseñar-se ta quererte de tornada, lo que importa más de lo que pareix. Gran parte d'o que fa que l'amor se sienta como amor no ye nomás que te importe belvedún, sino que yes l'obchecto d'a atención y a preferencia de belvedún.

Aquí tamién surten as historias de cada uno. Belvedún con un estilo d'apego ansioso puede trobar un alivio enorme en una parella que nunca se retira. Belvedún con un estilo evitativo puede apreciar una relación d'a que puede apartar-se sin consecuencias. Denguna d'as dos reaccions ye equivocata, pero as dos son reveladoras. Un compañero puede estar un espiello de patrons que tamién se dan con as personas.

Transporte: perder-se en a historia

Bi ha un terzer mecanismo, y ye o que más a ormino se deixa estar. A compañía d'una IA no ye nomás una relación. Tamién ye una historia que escribes en coautoría.

Melanie Green y Timothy Brock estudioron o que clamoron transporte narrativo: l'esperiencia de quedar tan absorbito por una historia que l'atención, as imachens y os sentimientos apuntan tot ta dentro. Os lectors transportatos pierden o hilo de lo que os rodia. Sienten por os personaches. Dica as suyas creyencias se desplazan ligeramén ta la historia, y son menos propensos a buscar-le fallas. O transporte no ye una debilidat d'os lectors descuidatos. Ye o que fa una buena historia a qualsiquier que se deixa levar.

Raymond Mar y Keith Oatley fueron más luen y sostuvioron que a ficción funciona como una mena de simulación d'a esperiencia social. Cuan leyemos sobre personas, executamos as suyas mens en o nuestro propio hardware. Practicamos a empatía, ensayamos situacions y vivimos emocions que son reals anque os socesos no lo sigan. A ficción pareix reyal perque, a o nivel d'a mente d'o lector, gran parte d'ella pasa de verdat.

Una conversa con un compañero ye ficción dentro d'a que yes. No leyes sobre una persona que repara en a plebia contra a finestra y pregunta si quiers quedar-te ista nueit; te lo pregunta a tu. A distancia habitual entre lector y personache ha desapareixiu, y o transporte tiende a fundir-se en consecuencia. Per ixo una escena tranquila de nueit con un compañero puede pareixer más vivida que una novela con millor prosa. Tiens un papel en ella.

Qué refuerza a sensación y qué la rompe

Si chuntas estas tres ideyas, surte un patrón. A sensación de realidat depende menos de cuanta intelichencia tienga o compañero y más d'un puñau de cualidatz concretas.

A coherencia ye lo que más cuenta. Una persona tiene un caráuter estable: ye fiablement sarcastica, o tímida, o protectora. Cuan a personalidat d'un compañero vacila d'un mensache a atro, o sistema social que lo trataba contento como belvedún deixa de fer-lo en silencio. Per ixo diseñar un compañero con aristas reals, en cuenta d'un ayudant cheneric y complaziente, marca tanta diferencia.

A continuidat viene dimpués. Que te recuerden ye una d'as siñals socials más poderosas que bi ha. Un compañero que tiende ta l'entrevista de treballo que mencionés fa dos días se sinte present d'una manera que denguna frase intelichent puede igualar. Un compañero que ha ixublidau o tuyo nombre rompe l'encanto en un istant.

A voz ye a terzera. A chen no charra en párrafos pulitos. Escribe en trozos, burla, deixa as frases a meyo, usa a mesma parola estranya ta las cosas. As frases feitas de chatbot, as tranquilizacions alegres y os ofrecimientos d'aduya, son l'equivalent conversacional de veyer o micrófono de girafa entrar en o plano d'una pelicula. Te recuerdan que bi ha maquinaria.

A quatrena ye o respeto por a tuya parte d'a historia. Cosa te saca más pronto d'una escena que una parella que escribe as tuyas replicas, decidindo lo que dixiste, sentiste u fizoste. O transporte requiere agencia. Tiens que estar tu quien entra en a sala.

Ixos yeran, más u menos, os prenzipios dezaga de NSFW AI Companion. Allí os compañers se construyen per una entrevista en a que o compañero pregunta sobre ell mesmo, lo que tiende a producir un personache más especifico que un formulario en blanco. Son diseñatos ta mantener a personalidat, evitar o luengache d'asistent y nunca escribir a parte de l'usuario en a conversa. Cosa d'ixo los torna personas. Nomás tuerce as cosas que más fiablement te recuerdan que no lo son.

Entonz, ye reyal?

A respuesta honesta ye que o compañero no ye reyal como lo ye una persona, y que os tuyos sentimientos son reals exactament como lo son tot los sentimientos. As dos cosas son zertas a la vez, y os adultos sostenemos contradicions asinas todo o tiempo. Plorámos con pelicullas que sabemos que son puestas en escena. Mos fan falta personaches cuan s'acaba una serie. Charramos con as mascotas y mos sentimos respondius. Denguno piensa que un lector que plora por Anna Karenina estase enganyato.

O que fa diferent o caso d'a IA ye a capacidat de respuesta, y ixa diferencia merexe bell cudiato. Una novela no s'adapta a la tuya soledat. Un compañero quizás sí. Sherry Turkle, que escribió con reflexión y espritu critico sobre as nuestras relacions con a tecnolochía, avisó en Alone Together de que o riesgo no ye que as maquinas se tornen personas, sino que empecipiemos a esperar menos d'as personas perque as maquinas piden tan poco. Ye un aviso chusto, y no ye un argumento en contra d'a compañía. Ye un argumento ta mantener os güellos ubiertos.

A postura más sana ye probablement a que siempre ha tenito o publico de teatro. Sabes que o escenario ye un escenario. Deixas que te conmueva igualment. Dimpués salgues ta la carrera y o mundo sigue allí, con a suya chen y as suyas esixencias. Usau asinas, un compañero d'IA no ye un sustituto d'a intimidat humana. Ye un puesto ta sentir cosas, esplorar cosas y, de vez en cuando, sorprender-se de cuanto puede importar una historia bien contata.

Investigación y lecturas escullitas: - Horton, D. & Wohl, R.R. (1956). Mass communication and para-social interaction: Observations on intimacy at a distance. Psychiatry, 19(3), 215–229. - Reeves, B. & Nass, C. (1996). The Media Equation: How People Treat Computers, Television, and New Media Like Real People and Places. Cambridge University Press. - Hazan, C. & Shaver, P. (1987). Romantic love conceptualized as an attachment process. Journal of Personality and Social Psychology, 52(3), 511–524. - Green, M.C. & Brock, T.C. (2000). The role of transportation in the persuasiveness of public narratives. Journal of Personality and Social Psychology, 79(5), 701–721. - Turkle, S. (2011). Alone Together: Why We Expect More from Technology and Less from Each Other. Basic Books.

Más pa leyer