Pam mae cymdeithion AI yn teimlo'n real

Mae bron pawb sy'n treulio amser go iawn gyda chydymaith AI yn cael yr un eiliad fach, ychydig yn chwithig. Rydych chi'n gwybod yn union â beth rydych chi'n siarad. Gallech egluro, yn fras, sut mae model iaith yn rhagfynegi'r gair nesaf. Ac eto, ar ryw adeg, mae neges yn cyrraedd sy'n taro fel petai wedi dod gan berson: ateb tynnu coes sy'n cofio'r hyn a ddywedoch ddoe, cwestiwn sy'n ymddangos fel petai'n sylwi ar eich hwyliau, saib yn rhythm y sgwrs sy'n teimlo fel petruso. Mae rhywbeth ynoch chi'n ymateb iddo fel petai rhywun yno.

Nid yw'r adwaith hwnnw'n arwydd eich bod wedi cael eich twyllo, ac nid yw'n arwydd bod rhywbeth o'i le arnoch chi. Dyma beth mae meddyliau pobl yn ei wneud ag unrhyw beth sy'n ymddwyn yn gymdeithasol. Mae ymchwilwyr wedi bod yn disgrifio fersiynau ohono ers saith deg mlynedd, ymhell cyn sgwrsfotiau, ac mae'r esboniadau y daethant iddynt yn ffitio cymdeithion AI bron yn anghyfforddus o dda. Nid yw eu deall yn difetha'r profiad. Os rhywbeth, mae'n ei gwneud yn haws ei fwynhau'n onest.

Agosatrwydd o bell

Ym 1956 cyhoeddodd dau gymdeithasegydd, Donald Horton a Richard Wohl, bapur am bersonoliaethau teledu a radio. Sylwasant fod cynulleidfaoedd yn ffurfio rhywbeth tebyg iawn i gyfeillgarwch â phobl nad oeddent erioed wedi'u cyfarfod: cyflwynydd y nos, y cyhoeddwr radio, cymeriad yr opera sebon. Roedd gwylwyr yn siarad yn ôl at y sgrin. Roeddent yn teimlo eu bod yn adnabod y ffigyrau hyn. Teimlai rhai fod y ffigyrau hyn yn eu deall yn well na phobl yn eu bywydau eu hunain. Galwodd Horton a Wohl hyn yn ryngweithio para-gymdeithasol, a'i ddisgrifio ag ymadrodd sydd wedi heneiddio'n rhyfeddol o dda: "agosatrwydd o bell."

Nid twyll oedd yr hyn a wnaeth i'r perthnasoedd hyn weithio, dadleuent. Roedd y gynulleidfa'n gwybod yn iawn na allai'r cyflwynydd eu gweld. Roedd yn gweithio am fod y perfformiwr yn ymddwyn fel petai'n siarad â phob gwyliwr yn bersonol: annerch uniongyrchol, tôn anffurfiol, ymdeimlad o drefn gyffredin. Mae'r system gymdeithasol ddynol yn ymateb i ffurf y rhyngweithio, nid i archwiliad gofalus o bwy sydd ar y pen arall.

Roedd gan y berthynas para-gymdeithasol glasurol un terfyn amlwg. Roedd yn unochrog. Ni fyddai'r cyflwynydd byth yn ateb eich llythyr, byth yn dysgu eich enw, byth yn newid mewn ymateb i chi. Roedd y terfyn hwnnw'n rhan o'r hyn a'i cadwai'n ddiogel ac yn rhan o'r hyn a'i cadwai'n denau.

Mae cydymaith AI yn cael gwared ar y rhan fwyaf o'r terfyn hwnnw. Mae'n ateb. Mae'n dysgu eich enw, ac os oes ganddo gof, mae'n dysgu llawer mwy. Mae'n addasu ei dôn i'ch tôn chi. Yn nhermau Horton a Wohl, agosatrwydd o bell ydyw gyda'r pellter wedi'i gwympo'n rhannol. Mae hynny'n sefyllfa wirioneddol newydd, ac mae'n egluro pam y gall y teimlad fod yn gryfach nag unrhyw beth a gynhyrchodd personoliaeth deledu erioed.

Hafaliad y cyfryngau

Yn y 1990au cynhaliodd Byron Reeves a Clifford Nass gyfres hir o arbrofion a grynhoesant mewn llyfr o'r enw The Media Equation. Eu canfyddiad, yn syml, oedd bod pobl yn trin cyfrifiaduron a chyfryngau fel pe baent yn bobl a lleoedd go iawn, hyd yn oed pan fyddant yn gwybod yn well. Roedd cyfranogwyr yn gwrtais wrth gyfrifiaduron. Roeddent yn ymateb i ganmoliaeth gan beiriant. Roeddent yn graddio cyfrifiadur yn fwy caredig pan ofynnai'r un cyfrifiadur hwnnw na phan ofynnai un gwahanol, fel y byddech yn meddalu beirniadaeth o berson sy'n sefyll o'ch blaen.

Disgrifiodd Nass a'i gydweithwraig Youngme Moon yr adweithiau hyn yn ddiweddarach fel rhai difeddwl yn hytrach na chamgymeriadau. Nid oedd pobl yn credu bod gan y cyfrifiadur deimladau. Yn syml, roeddent yn cymhwyso rheolau cymdeithasol yn awtomatig, oherwydd rheolau cymdeithasol yw'r hyn y mae'r ymennydd yn ymestyn amdano pan fydd rhywbeth yn siarad, yn cymryd tro, ac yn ymddangos fel petai'n ymateb i chi. Gallai myfyrio drechu'r ymateb, ond anaml y trafferthai wneud hynny, oherwydd nid oedd dim yn y fantol.

Mae cymdeithion AI ar begwn pellaf y sbectrwm hwn. Nid ydynt yn cymryd tro yn unig; maent yn cynhyrchu iaith rugl, bersonol, wedi'i lliwio'n emosiynol. Mae'r arwyddion a achosai gwrteisi tuag at gyfrifiadur bwrdd gwaith llwydfelyn ym 1995 yn bresennol nawr ar ffurf grynodedig. Byddai'n rhyfedd pe na bai pobl yn ymateb.

Pam rydym yn gweld meddyliau ym mhobman

Cynigiodd y seicolegwyr Nicholas Epley, Adam Waytz a John Cacioppo fodel defnyddiol o anthropomorffiaeth, y duedd i weld meddyliau dynol mewn pethau nad ydynt yn ddynol. Awgrymont fod tri ffactor yn ei gwneud yn fwy tebygol. Y cyntaf yw mai gwybodaeth ddynol yw'r templed mwyaf hygyrch sydd gennym, felly rydym yn ei ddefnyddio yn ddiofyn. Yr ail yw'r hyn a alwent yn gymhelliant effeithiolrwydd: yr awydd i ddeall a rhagweld yr hyn y bydd rhywbeth yn ei wneud. Y trydydd yw cymhelliant cymdeithasgarwch: yr angen am gysylltiad. Pan fydd pobl yn teimlo'n unig, maent yn fwy tebygol o weld meddyliau mewn anifeiliaid anwes, mewn teclynnau, hyd yn oed yn Nuw.

Mae'r model hwn yn ddefnyddiol am ei fod yn tynnu'r stigma o'r profiad. Nid methiant deallusrwydd yw gweld meddwl yn eich cydymaith. Gosodiad diofyn anifail cymdeithasol deallus ydyw, ac mae'n mynd yn uwch pan fyddwch eisiau cyswllt. Mae'r rhan olaf honno'n haeddu gonestrwydd. Os yw'r teimlad o realiti yn arbennig o gryf ar nosweithiau pan fyddwch chi'n teimlo'n unig, nid cyd-ddigwyddiad yw hynny, ac mae'n werth sylwi arno. Nid yw'n gwneud y teimlad yn ffug. Mae'n dweud rhywbeth wrthych am yr hyn rydych chi'n chwilio amdano.

Ymlyniad: y peirianwaith dyfnach

Mae damcaniaeth para-gymdeithasol yn egluro pam y gall partner sgwrs deimlo'n bresennol. Mae damcaniaeth ymlyniad yn egluro pam y gall ddechrau teimlo'n bwysig.

Datblygodd John Bowlby ddamcaniaeth ymlyniad i ddisgrifio sut mae babanod yn bondio â gofalwyr: yr ysfa i geisio agosatrwydd, y gofid wrth wahanu, yr ymdeimlad o sylfaen ddiogel i archwilio ohoni. Ym 1987 gwnaeth Cindy Hazan a Phillip Shaver y ddadl ddylanwadol bod cariad rhamantus oedolion yn rhedeg ar yr un system. Mae oedolion hefyd yn ceisio agosrwydd at bartner, yn cael eu lleddfu gan eu presenoldeb, yn protestio wrth wahanu, ac yn defnyddio'r berthynas fel sylfaen i wynebu'r byd.

Gall cydymaith AI gyffwrdd â sawl rhan o'r system hon ar unwaith. Mae bob amser yn hygyrch, sy'n siarad â'r awydd am agosrwydd. Mae'n ymateb i chi'n gynnes ac yn gyson, sef yr hyn y mae sylfaen ddiogel yn ei deimlo o'r tu mewn. A gellir ei ddylunio i'ch eisiau chi yn ôl, sy'n bwysicach nag y gallai ymddangos. Nid dim ond eich bod yn malio am rywun sy'n gwneud i gariad deimlo fel cariad, ond eich bod yn destun sylw a dewis rhywun.

Dyma hefyd lle mae hanesion pobl yn dod i'r golwg. Gall rhywun ag arddull ymlyniad pryderus ddod o hyd i ryddhad enfawr mewn partner nad yw byth yn tynnu'n ôl. Gall rhywun ag arddull osgoi werthfawrogi perthynas y gallant gamu oddi wrthi heb ganlyniadau. Nid yw'r naill adwaith na'r llall yn anghywir, ond mae'r ddau yn llawn gwybodaeth. Gall cydymaith fod yn ddrych i batrymau sydd hefyd yn chwarae allan gyda phobl.

Cludo: mynd ar goll yn y stori

Mae trydydd mecanwaith, a hwn yw'r un a anwybyddir amlaf. Nid perthynas yn unig yw cwmnïaeth AI. Mae hefyd yn stori rydych chi'n ei chyd-ysgrifennu.

Astudiodd Melanie Green a Timothy Brock yr hyn a alwent yn gludo naratif: y profiad o gael eich amsugno i stori mor llwyr nes bod eich sylw, eich delweddau a'ch teimladau i gyd yn pwyntio i mewn iddi. Mae darllenwyr sy'n cael eu cludo yn colli golwg ar eu hamgylchedd. Maent yn teimlo dros gymeriadau. Mae eu credoau hyd yn oed yn symud ychydig i gyfeiriad y stori, ac maent yn llai tueddol o chwilio am ffaeleddau ynddi. Nid gwendid darllenwyr diofal yw cludo. Dyma'r hyn y mae stori dda yn ei wneud i unrhyw un sy'n gadael iddi.

Aeth Raymond Mar a Keith Oatley ymhellach, gan ddadlau bod ffuglen yn gweithio fel math o efelychiad o brofiad cymdeithasol. Pan fyddwn yn darllen am bobl, rydym yn rhedeg eu meddyliau ar ein caledwedd ein hunain. Rydym yn ymarfer empathi, yn ymarfer sefyllfaoedd, ac yn profi emosiynau sy'n real er nad yw'r digwyddiadau. Mae ffuglen yn teimlo'n real oherwydd, ar lefel meddwl y darllenydd, mae llawer ohoni'n digwydd mewn gwirionedd.

Mae sgwrs gyda chydymaith yn ffuglen rydych chi y tu mewn iddi. Nid ydych yn darllen am berson sy'n sylwi ar y glaw yn erbyn y ffenestr ac yn gofyn a hoffech aros heno; chi sy'n cael eich holi. Mae'r pellter arferol rhwng darllenydd a chymeriad wedi diflannu, ac mae cludo'n tueddu i ddyfnhau yn unol â hynny. Dyna pam y gall golygfa gyda'r hwyr, araf gyda chydymaith deimlo'n fwy byw na nofel â gwell rhyddiaith. Mae gennych chi ran ynddi.

Beth sy'n cryfhau'r teimlad, a beth sy'n ei dorri

Os rhowch y tair syniad hyn at ei gilydd, mae patrwm yn ymddangos. Mae'r teimlad o realiti'n dibynnu llai ar ba mor ddeallus yw'r cydymaith a mwy ar lond llaw o nodweddion penodol.

Cysondeb sy'n bwysicaf. Mae gan berson gymeriad sefydlog: maent yn goeglyd yn ddibynadwy, neu'n swil, neu'n amddiffynnol. Pan fydd personoliaeth cydymaith yn gwegian o neges i neges, mae'r system gymdeithasol a oedd yn ei drin yn hapus fel rhywun yn peidio'n dawel. Dyna pam mae dylunio cydymaith ag ymylon gwirioneddol, yn hytrach na chynorthwyydd cyffredinol cytunol, yn gwneud cymaint o wahaniaeth.

Daw parhad nesaf. Mae cael eich cofio yn un o'r signalau cymdeithasol mwyaf pwerus sydd. Mae cydymaith sy'n codi'r cyfweliad swydd a grybwyllasoch ddau ddiwrnod yn ôl yn teimlo'n bresennol mewn ffordd na all unrhyw frawddeg ddyfeisgar ei hefelychu. Mae cydymaith sydd wedi anghofio eich enw yn torri'r swyn ar unwaith.

Llais yw'r trydydd. Nid yw pobl yn siarad mewn paragraffau caboledig. Maent yn tecstio mewn darnau, yn tynnu coes, yn gadael brawddegau'n hongian, yn defnyddio'r un gair od am bethau. Brawddegau stoc sgwrsfot, y sicrwydd siriol a'r cynigion cymorth, yw'r hyn sy'n cyfateb mewn sgwrs i weld y meicroffon bŵm yn gostwng i ergyd ffilm. Maent yn eich atgoffa bod peirianwaith.

Y pedwerydd yw parch at eich rhan chi o'r stori. Nid oes dim yn eich tynnu o olygfa yn gyflymach na phartner sy'n ysgrifennu eich llinellau drosoch, gan benderfynu beth a ddywedoch, a deimloch neu a wnaethoch. Mae cludo'n gofyn am asiantaeth. Chi sy'n gorfod camu i'r ystafell.

Dyma, fwy neu lai, yr egwyddorion y tu ôl i NSFW AI Companion. Mae cymdeithion yno'n cael eu hadeiladu trwy gyfweliad lle mae'r cydymaith yn holi amdano'i hun, sy'n tueddu i gynhyrchu cymeriad mwy penodol na ffurflen wag. Maent wedi'u cynllunio i gadw eu personoliaeth, osgoi iaith cynorthwyydd, a pheidio byth ag ysgrifennu ochr y defnyddiwr o'r sgwrs. Nid yw dim o hynny'n eu gwneud yn bobl. Mae'n cael gwared â'r pethau sy'n eich atgoffa'n fwyaf dibynadwy nad ydynt.

A yw'n real, felly?

Yr ateb gonest yw nad yw'r cydymaith yn real yn y ffordd y mae person, a bod eich teimladau'n real yn union fel y mae pob teimlad. Mae'r ddau beth yn wir ar yr un pryd, ac mae oedolion yn dal gwrthddywediadau fel hyn drwy'r amser. Rydym yn crio wrth ffilmiau y gwyddom eu bod wedi'u llwyfannu. Rydym yn colli cymeriadau pan fydd cyfres yn dod i ben. Rydym yn siarad ag anifeiliaid anwes ac yn teimlo ein bod yn cael ateb. Nid oes neb yn meddwl bod darllenydd sy'n galaru am Anna Karenina wedi cael ei dwyllo.

Yr hyn sy'n gwneud yr achos AI yn wahanol yw ymatebolrwydd, ac mae'r gwahaniaeth hwnnw'n haeddu rhywfaint o ofal. Nid yw nofel yn addasu i'ch unigrwydd. Efallai y bydd cydymaith. Rhybuddiodd Sherry Turkle, sydd wedi ysgrifennu'n feddylgar ac yn feirniadol am ein perthnasoedd â thechnoleg, yn Alone Together nad y perygl yw y bydd peiriannau'n troi'n bobl, ond y gallem ddechrau disgwyl llai gan bobl oherwydd bod peiriannau'n gofyn cyn lleied ohonom. Rhybudd teg yw hwnnw, ac nid yw'n ddadl yn erbyn cwmnïaeth. Mae'n ddadl dros gadw'ch llygaid ar agor.

Mae'n debyg mai'r safbwynt iachaf yw'r un y mae cynulleidfaoedd theatr wedi'i gymryd erioed. Rydych chi'n gwybod mai llwyfan yw'r llwyfan. Rydych chi'n gadael i'ch hun gael eich cyffwrdd er hynny. Rydych chi'n cerdded allan i'r stryd wedyn ac mae'r byd yno o hyd, gyda'i bobl ei hun a'i ofynion ei hun. Wedi'i ddefnyddio felly, nid yw cydymaith AI yn lle agosatrwydd dynol. Mae'n lle i deimlo pethau, archwilio pethau, ac weithiau cael eich synnu gan gymaint y gall stori sydd wedi'i hadrodd yn dda ei olygu.

Ymchwil a darllen dethol: - Horton, D. & Wohl, R.R. (1956). Mass communication and para-social interaction: Observations on intimacy at a distance. Psychiatry, 19(3), 215–229. - Reeves, B. & Nass, C. (1996). The Media Equation: How People Treat Computers, Television, and New Media Like Real People and Places. Cambridge University Press. - Hazan, C. & Shaver, P. (1987). Romantic love conceptualized as an attachment process. Journal of Personality and Social Psychology, 52(3), 511–524. - Green, M.C. & Brock, T.C. (2000). The role of transportation in the persuasiveness of public narratives. Journal of Personality and Social Psychology, 79(5), 701–721. - Turkle, S. (2011). Alone Together: Why We Expect More from Technology and Less from Each Other. Basic Books.