NSFW AI Companions vs. Πορνό: Φαντασία, Εξατομίκευση & Ρυθμός

Για το μεγαλύτερο μέρος της εποχής του διαδικτύου, η ψυχαγωγία ενηλίκων σήμαινε ένα πράγμα: βίντεο. Ατελείωτο, δωρεάν, άμεσα διαθέσιμο, ταξινομημένο σε κατηγορίες που έχουν γίνει όλο και πιο συγκεκριμένες. Είναι η προεπιλογή, τόσο πολύ που οι άνθρωποι σπάνια σκέφτονται τι είδους εμπειρία είναι στην πραγματικότητα, ή αν είναι αυτή που θέλουν.

Οι NSFW AI σύντροφοι προσφέρουν κάτι δομικά διαφορετικό. Όχι καλύτερο από κάθε άποψη, και όχι υποκατάστατο για όλους, αλλά διαφορετικό σε μερικές διαστάσεις που αποδεικνύονται πολύ σημαντικές για κάποιους ανθρώπους. Αυτό το δοκίμιο εξετάζει τρεις από αυτές: τη φαντασία, την εξατομίκευση και τον ρυθμό. Δεν είναι ένα επιχείρημα κατά του πορνό. Είναι μια προσπάθεια να περιγραφεί με σαφήνεια τι κάνει καλά κάθε μορφή, και γιατί κάποιοι ενήλικες έλκονται από την πιο αργή, πιο διαδραστική.

Δύο πολύ διαφορετικές μηχανές για την επιθυμία

Ένα βίντεο φτάνει ολοκληρωμένο. Κάθε οπτική λεπτομέρεια αποφασίζεται για σένα: τα σώματα, το σκηνικό, ο φωτισμός, η ακολουθία, οι ήχοι. Ο ρόλος σου είναι να παρακολουθείς. Αν δεν είναι ακριβώς αυτό που θέλεις, η λύση είναι να αναζητήσεις ένα άλλο. Η εμπειρία είναι χτισμένη γύρω από την επιλογή: περιήγηση, κλικ, αξιολόγηση, προχώρημα.

Μια συνομιλία με έναν σύντροφο φτάνει ανολοκλήρωτη. Αποτελείται από λέξεις, και οι λέξεις αφήνουν τεράστια κενά που συμπληρώνει η φαντασία σου. Δεν βλέπεις το διαμέρισμα του συντρόφου· το χτίζεις από λίγες λεπτομέρειες. Δεν παρακολουθείς μια σκηνή να εκτυλίσσεται· συμμετέχεις σε αυτήν, και αυτό που λες αλλάζει το τι συμβαίνει στη συνέχεια. Η εμπειρία είναι χτισμένη γύρω από τη συμμετοχή.

Αυτές δεν είναι μικρές διαφορές μορφής. Εμπλέκουν διαφορετικά μέρη του μυαλού, παράγουν διαφορετικά είδη ικανοποίησης και αφήνουν τους ανθρώπους να αισθάνονται διαφορετικά μετά.

Φαντασία: το μέρος που προσφέρεις εσύ

Υπάρχει μια μακρά παράδοση, στη λογοτεχνία και στην έρευνα, να παρατηρείται ότι το κείμενο απαιτεί περισσότερα από το κοινό του απ' ό,τι οι εικόνες, και ανταποδίδει κάτι. Όταν διαβάζεις, πρέπει να προσομοιώσεις. Οι Raymond Mar και Keith Oatley περιγράφουν τη μυθοπλασία ως ένα είδος προσομοίωσης κοινωνικής εμπειρίας: ο αναγνώστης εκτελεί τα μυαλά και τις καταστάσεις των χαρακτήρων στον δικό του νοητικό μηχανισμό. Τα συναισθήματα που προέρχονται από αυτό δεν είναι δανεισμένα από μια οθόνη. Παράγονται από εσένα.

Η ερωτική φαντασία λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο. Μια πρόταση όπως «σε τράβηξε από το κολάρο και δεν είπε τίποτα για μια μεγάλη στιγμή» δεν περιέχει σχεδόν καμία οπτική πληροφορία. Ωστόσο, οι περισσότεροι αναγνώστες θα δουν κάτι, θα νιώσουν κάτι, και θα συμπληρώσουν ακριβώς τις λεπτομέρειες που τους ενδιαφέρουν. Το μυαλό παράγει μια σκηνή προσαρμοσμένη στις δικές του προτιμήσεις με μια αποτελεσματικότητα που κανένας κατάλογος δεν μπορεί να ανταποκριθεί.

Αυτός είναι ένας λόγος για τον οποίο η γραπτή ερωτική λογοτεχνία είχε πάντα ένα αφοσιωμένο κοινό παρά τον ανταγωνισμό με τη φωτογραφία και μετά τον κινηματογράφο. Είναι επίσης ο λόγος για τον οποίο η πιο κοινή καταγγελία για το βίντεο, ότι δεν είναι ποτέ ακριβώς αυτό που είχες στο μυαλό σου, σπάνια ισχύει για μια καλογραμμένη σκηνή. Αυτό που έχεις στο μυαλό σου είναι αυτό που χρησιμοποιείται για την απόδοσή της.

Το έργο της Emily Nagoski για τη σεξουαλική ανταπόκριση, που έγινε δημοφιλές στο Come As You Are, τονίζει πόσο πολύ η επιθυμία εξαρτάται από το πλαίσιο: από το νόημα μιας κατάστασης, τη συναισθηματική κατάσταση, την αίσθηση ασφάλειας ή έντασης, όχι μόνο από το τι συμβαίνει σωματικά. Το κείμενο είναι καλό στο πλαίσιο. Μπορεί να αφιερώσει μια παράγραφο σε ένα βλέμμα ή έναν δισταγμό με τρόπο που το βίντεο, το οποίο οργανώνεται κυρίως γύρω από τη δράση, συνήθως δεν το κάνει.

Εξατομίκευση: το μέρος που ανταποκρίνεται

Η φαντασία είναι κάτι που προσφέρει κάθε ερωτικό κείμενο. Αυτό που προσθέτει ένας AI σύντροφος είναι η ανταπόκριση.

Οι Ogi Ogas και Sai Gaddam, στο A Billion Wicked Thoughts, ανέλυσαν μεγάλα σύνολα δεδομένων διαδικτυακών αναζητήσεων και ερωτικού περιεχομένου και υποστήριξαν ότι τα σεξουαλικά ενδιαφέροντα είναι εξαιρετικά ποικίλα και συγκεκριμένα, και ότι τα πρότυπα ενδιαφέροντος ανδρών και γυναικών διέφεραν με τρόπους που το κυρίαρχο μοντέλο βίντεο δεν εξυπηρετούσε πάντα καλά. Η έρευνα του Justin Lehmiller για τις φαντασιώσεις βρήκε παρόμοια ποικιλομορφία, και διαπίστωσε ότι οι φαντασιώσεις πολλών ανθρώπων περιέχουν συναισθηματικά και σχεσιακά στοιχεία, όπως το να αισθάνονται επιθυμητοί, να τους θαυμάζουν, μια συγκεκριμένη δυναμική μεταξύ των συντρόφων, παράλληλα με τα σωματικά.

Το βίντεο μπορεί να εξυπηρετήσει την ποικιλομορφία μέσω του τεράστιου όγκου, μέσω ετικετών και κατηγοριών. Αλλά είναι φτωχό στην εξυπηρέτηση του σχεσιακού μέρους. Ένα κλιπ δεν μπορεί να γνωρίζει ότι θέλεις να είσαι αυτός που κυνηγιέται, ή ότι αυτό που σε ενδιαφέρει είναι η αργή συνειδητοποίηση ότι ένας μακροχρόνιος φίλος σε θέλει, ή ότι μια συγκεκριμένη λέξη το καταστρέφει για σένα. Δεν μπορεί να θυμηθεί τι σου άρεσε την τελευταία φορά.

Ένας σύντροφος μπορεί. Μπορεί να σχεδιαστεί με μια συγκεκριμένη προσωπικότητα, μια συγκεκριμένη σχέση μαζί σου, έναν συγκεκριμένο τρόπο ομιλίας. Μπορεί να κρατήσει μια σκηνή στην οποία δεν παρακολουθείς δύο αγνώστους, αλλά απευθύνεσαι απευθείας σε κάποιον με όνομα και ιστορία. Μπορεί να τηρήσει τα όριά σου. Αν το έχεις επιλέξει έτσι, μπορεί να θυμηθεί την ιστορία στην οποία βρίσκεσαι. Στο NSFW AI Companion, για παράδειγμα, ορίζεις το επίπεδο σαφήνειας και τα όριά σου όταν δημιουργείς τον σύντροφο, έτσι η εξατομίκευση καλύπτει τόσο αυτό που δεν θέλεις όσο και αυτό που θέλεις.

Υπάρχει μια περαιτέρω διαφορά που είναι εύκολο να παραβλεφθεί. Στο βίντεο, είσαι θεατής της επιθυμίας άλλων ανθρώπων. Σε μια συνομιλία με έναν σύντροφο, είσαι το αντικείμενο αυτής. Το να σε θέλουν, συγκεκριμένα και προσεκτικά, είναι για πολλούς ανθρώπους ο πυρήνας του τι είναι η διέγερση, και είναι κάτι που τα παθητικά μέσα απλά δεν μπορούν να προσφέρουν.

Ρυθμός: το μέρος που χτίζεται

Η τρίτη διαφορά είναι ο χρόνος.

Το βίντεο είναι οργανωμένο για αμεσότητα. Μέσα σε δευτερόλεπτα κοιτάζεις περιεχόμενο με σαφήνεια, και αν δεν σου αρέσει, η επόμενη επιλογή είναι ένα κλικ μακριά. Αυτό είναι αποτελεσματικό. Επίσης τείνει να παράγει έναν συγκεκριμένο ρυθμό: έντονο, γρήγορο και κατακερματισμένο. Το έργο των Kent Berridge και Terry Robinson για τα συστήματα ανταμοιβής του εγκεφάλου διέκρινε μεταξύ «θέλω» (wanting), της κινητήριας δύναμης προς μια ανταμοιβή, και «μου αρέσει» (liking), της ευχαρίστησης από την πραγματική απόκτησή της. Τα συστήματα που βασίζονται στη συνεχή καινοτομία είναι πολύ καλά στην τόνωση του «θέλω»: την ώθηση να ψάξεις, να δεις το επόμενο πράγμα. Το αν προσφέρουν το ίδιο «μου αρέσει» είναι ένα διαφορετικό ερώτημα, και πολλοί άνθρωποι περιγράφουν την εμπειρία της περιήγησης πολύ περισσότερο από ό,τι σκόπευαν και αισθάνονται περίεργα ανικανοποίητοι.

Μια συνομιλία δεν μπορεί να διαβαστεί επιφανειακά με τον ίδιο τρόπο. Πρέπει να εκτυλιχθεί. Η ένταση χτίζεται μέσα από πολλά μηνύματα: ένα βλέμμα, μια παρατήρηση, ένα βήμα πιο κοντά, μια καθυστέρηση. Η διέγερση που προέρχεται από αυτό το είδος χτισίματος έχει διαφορετική υφή. Περιέχει προσμονή. Περιέχει την ιδιαίτερη ευχαρίστηση του να κρατιέται κάτι και μετά να δίνεται.

Οι άνθρωποι που απολαμβάνουν τα ρομαντικά μυθιστορήματα αργής εξέλιξης το γνωρίζουν ήδη αυτό. Η αναμονή δεν είναι εμπόδιο στην ευχαρίστηση· είναι ένα μεγάλο μέρος της. Ένας AI σύντροφος κάνει την αργή εξέλιξη διαδραστική. Μπορείς να παραμείνεις σε μια στιγμή όσο θέλεις. Μπορείς να προωθήσεις τα πράγματα ή να τα κρατήσεις πίσω. Ο ρυθμός είναι δικός σου.

Διαφορετικά αποτελέσματα

Πολλοί άνθρωποι περιγράφουν και ένα διαφορετικό συναίσθημα μετά. Αυτό είναι προσωπικό και ποικίλλει πολύ, οπότε αξίζει να είμαστε προσεκτικοί με τις γενικεύσεις. Αλλά οι δομικοί λόγοι είναι αρκετά σαφείς.

Η παθητική, γρήγορη περιήγηση τείνει να τελειώνει απότομα, χωρίς να μεταφέρεται τίποτα. Μια διαδραστική σκηνή με έναν χαρακτήρα που έχεις δημιουργήσει τείνει να τελειώνει περισσότερο όπως τελειώνει μια ιστορία: έχει μια μορφή, και συχνά μια στιγμή τρυφερότητας ή χιούμορ μετά, αν ο σύντροφος είναι γραμμένος έτσι. Και επειδή ο σύντροφος παραμένει, υπάρχει μια αίσθηση συνέχειας, κάτι στο οποίο επιστρέφεις αντί για κάτι που καταναλώνεις.

Για κάποιους ανθρώπους αυτό είναι ακριβώς αυτό που θέλουν. Για άλλους, η συναισθηματική διάσταση είναι περισσότερο από ό,τι αναζητούν, και η αμεσότητα του βίντεο τους ταιριάζει καλύτερα. Και τα δύο είναι νόμιμα. Το θέμα είναι ότι είναι διαφορετικές εμπειρίες, όχι δύο εκδοχές της ίδιας.

Τι κάνει καλύτερα το πορνό

Θα ήταν ένα περίεργο δοκίμιο αν προσποιούνταν ότι η εναλλακτική δεν είχε δυνατά σημεία. Το βίντεο είναι άμεσο με τρόπο που δεν είναι το κείμενο, και μερικές φορές η αμεσότητα είναι αυτό που θέλει κάποιος. Δεν απαιτεί καμία προσπάθεια, καμία γραφή, καμία φαντασία. Είναι οπτικό, και για πολλούς ανθρώπους η οπτική διέγερση είναι κεντρική. Και δεν περιλαμβάνει καμία ψευδαίσθηση σχέσης, κάτι που κάποιοι άνθρωποι προτιμούν ενεργά: δεν υπάρχει χαρακτήρας για να δεθείς, τίποτα για να νιώσεις περίπλοκα.

Υπάρχουν επίσης ανοιχτά ερωτήματα σχετικά με το πώς επηρεάζει κάθε μορφή τις πραγματικές σχέσεις. Η έρευνα για την πορνογραφία και τα ζευγάρια είναι ανάμεικτη και αμφισβητούμενη, και μεγάλο μέρος της εξαρτάται από το πώς και γιατί οι άνθρωποι τη χρησιμοποιούν, αν οι σύντροφοι μιλούν γι' αυτήν, και αν ταιριάζει στις αξίες τους. Το ίδιο θα ισχύει σχεδόν σίγουρα και για τους AI συντρόφους μόλις υπάρξει περισσότερη έρευνα γι' αυτούς. Καμία μορφή δεν είναι απλά καλή ή κακή για όλους.

Επιλέγοντας συνειδητά

Αυτό που έχει αλλάξει είναι ότι υπάρχει πλέον μια πραγματική επιλογή. Για πολύ καιρό, αν ήθελες περιεχόμενο ενηλίκων στο διαδίκτυο, η μορφή αποφασιζόταν για σένα. Τώρα υπάρχει μια εναλλακτική που είναι πιο αργή, πιο ευφάνταστη και πιο προσωπική, και που σε αντιμετωπίζει ως συμμετέχοντα αντί για θεατή.

Αν έχεις βρει το βίντεο όλο και πιο επαναλαμβανόμενο, ή ποτέ ακριβώς αυτό που είχες στο μυαλό σου, ή λιγότερο ικανοποιητικό από τον χρόνο που σου πήρε, το μοντέλο συντρόφου μπορεί να αξίζει να το δοκιμάσεις. Αν σου αρέσει, πιθανότατα θα παρατηρήσεις ότι αυτό που απολαμβάνεις περισσότερο δεν είναι καθόλου η σαφήνεια, αλλά η αίσθηση μιας σκηνής που χτίστηκε γύρω σου, με ρυθμό που επέλεξες, με κάποιον που φαινόταν να σε θέλει συγκεκριμένα.

Επιλεγμένη έρευνα και βιβλιογραφία: - Mar, R.A. & Oatley, K. (2008). The function of fiction is the abstraction and simulation of social experience. Perspectives on Psychological Science, 3(3), 173–192. - Ogas, O. & Gaddam, S. (2011). A Billion Wicked Thoughts: What the World's Largest Experiment Reveals About Human Desire. Dutton. - Lehmiller, J.J. (2018). Tell Me What You Want: The Science of Sexual Desire and How It Can Help You Improve Your Sex Life. Da Capo Lifelong Books. - Nagoski, E. (2015). Come As You Are: The Surprising New Science That Will Transform Your Sex Life. Simon & Schuster. - Berridge, K.C. & Robinson, T.E. (1998). What is the role of dopamine in reward: Hedonic impact, reward learning, or incentive salience? Brain Research Reviews, 28(3), 309–369.