Compañeiros de IA NSFW e porno: imaxinación, personalización e ritmo

Durante case toda a era de internet, o entretemento para adultos significou unha soa cousa: vídeo. Interminable, gratuíto, dispoñible ao instante, ordenado en categorías cada vez máis específicas. É a opción por defecto, tanto que a xente case nunca pensa que tipo de experiencia é en realidade, nin se é a que quere.

Os compañeiros de IA NSFW ofrecen algo estruturalmente distinto. Non mellor en todo, nin un substituto para todo o mundo, pero diferente en varias dimensións que para algunhas persoas acaban sendo moi importantes. Este ensaio fíxase en tres: a imaxinación, a personalización e o ritmo. Non é un argumento contra o porno. É un intento de describir con claridade o que fai ben cada formato, e por que algúns adultos se senten atraídos polo máis lento e interactivo.

Dúas máquinas moi diferentes para o desexo

Un vídeo chega rematado. Cada detalle visual está decidido por ti: os corpos, o escenario, a iluminación, a secuencia, os sons. O teu papel é mirar. Se non encaixa de todo, o remedio é buscar outro. A experiencia está construída arredor da selección: navegar, facer clic, avaliar, seguir adiante.

Unha conversa cun compañeiro chega sen rematar. Está feita de palabras, e as palabras deixan ocos enormes que enche a túa imaxinación. Non ves o piso do compañeiro; constrúeso a partir de poucos detalles. Non miras como se desenvolve unha escena; participas nela, e o que dis cambia o que pasa despois. A experiencia está construída arredor da participación.

Non son diferenzas pequenas de formato. Activan partes distintas da mente, producen tipos distintos de satisfacción e deixan as persoas con sensacións distintas despois.

Imaxinación: a parte que poñes ti

Hai unha longa tradición, na literatura e na investigación, de reparar en que o texto esixe máis ao seu público que as imaxes, e a cambio devolve algo. Cando len, as persoas teñen que simular. Raymond Mar e Keith Oatley describen a ficción como unha especie de simulación da experiencia social: o lector fai funcionar as mentes e as situacións dos personaxes coa súa propia maquinaria mental. As emocións que resultan diso non están prestadas dunha pantalla. Xéraas ti.

A imaxinación erótica funciona do mesmo xeito. Unha frase como «tirou de ti polo colo e non dixo nada durante un longo momento» contén case ningunha información visual. Con todo, a maioría dos lectores verán algo, sentirán algo e completarán exactamente os detalles que lles importan. A mente produce unha escena á medida das súas preferencias cunha eficiencia que ningún catálogo pode igualar.

Esta é parte da razón polo que o erotismo escrito tivo sempre un público fiel malia competir coa fotografía e despois co cine. Tamén é por iso que a queixa máis común sobre o vídeo, que nunca é o que tiñas en mente, case non se aplica a unha escena ben escrita. O que tes en mente é precisamente o que se usa para debuxala.

O traballo de Emily Nagoski sobre a resposta sexual, popularizado en Come As You Are, subliña canto depende o desexo do contexto: do significado dunha situación, do estado emocional, da sensación de seguridade ou de tensión, e non só do que ocorre fisicamente. O texto é bo co contexto. Pode dedicar un parágrafo a unha mirada ou a unha dubida, algo que o vídeo, organizado sobre todo arredor da acción, normalmente non fai.

Personalización: a parte que responde

A imaxinación é algo que ofrece todo texto erótico. O que engade un compañeiro de IA é a capacidade de resposta.

Ogi Ogas e Sai Gaddam, en A Billion Wicked Thoughts, analizaron grandes conxuntos de datos de buscas en liña e de contido erótico, e defenderon que os intereses sexuais son notablemente variados e específicos, e que os patróns de interese de homes e mulleres diferían de xeitos que o modelo de vídeo maioritario non sempre atendía ben. Os traballos de enquisa de Justin Lehmiller sobre as fantasías atoparon unha diversidade semellante, e comprobaron que as fantasías de moita xente conteñen elementos emocionais e relacionais, como sentirse desexado, ser admirado ou unha dinámica concreta entre dúas persoas, ademais dos físicos.

O vídeo pode atender a diversidade por puro volume, mediante etiquetas e categorías. Pero atende mal a parte relacional. Un clip non pode saber que queres ser ti quen é perseguido, ou que o que che importa é a lenta descuberta de que un vello amigo te desexa, ou que unha palabra concreta che estraga todo. Non pode lembrar o que che gustou a última vez.

Un compañeiro si. Pódese deseñar cunha personalidade concreta, unha relación concreta contigo, unha maneira concreta de falar. Pode sostener unha escena na que non miras dous descoñecidos, senón que alguén con nome e con historia se dirixe directamente a ti. Pode respectar os teus límites. Se o elixiches así, pode lembrar a historia na que estás. En NSFW AI Companion, por exemplo, ao crear o compañeiro fixas o nivel de explicitude e os teus límites innegociables, de modo que a personalización cubre tamén o que non queres.

Hai outra diferenza que é fácil de pasar por alto. No vídeo, es espectador do desexo doutras persoas. Nunha conversa cun compañeiro, es o obxecto del. Ser desexado, de xeito específico e atento, é para moita xente o núcleo do que é a excitación, e é algo que os medios pasivos simplemente non poden dar.

Ritmo: a parte que vai medrando

A terceira diferenza é o tempo.

O vídeo está organizado para a inmediatez. En segundos estás ante contido explícito, e se non che chega, a seguinte opción está a un clic. É eficiente. Tamén tende a producir un ritmo particular: intenso, rápido e fragmentado. O traballo de Kent Berridge e Terry Robinson sobre os sistemas de recompensa do cerebro distinguiu entre «querer» (wanting), o impulso motivacional cara a unha recompensa, e «gustar» (liking), o pracer de telo de verdade. Os sistemas construídos arredor da novidade constante son moi bos estimulando o querer: a vontade de buscar, de ver a seguinte cousa. Se proporcionan tanto gusto é outra pregunta, e moita xente describe a experiencia de navegar moito máis do previsto e quedar estrañamente insatisfeita.

Unha conversa non se pode lerar en diagonal do mesmo xeito. Ten que desenvolverse. A tensión medra ao longo de moitas mensaxes: unha mirada, un comentario, un paso máis preto, unha espera. A excitación que nace deste tipo de crecemento ten outra textura. Leva dentro a expectación. Ten o pracer específico de algo que se fai esperar e despois se dá.

Quen goza das novelas románticas de lume lento xa o sabe. A espera non é un obstáculo para o pracer; é unha gran parte del. Un compañeiro de IA fai interactivo ese lume lento. Podes quedar nun momento canto queiras. Podes empurrar as cousas cara adiante ou frealas. O ritmo é teu.

Efectos posteriores distintos

Moita xente describe tamén unha sensación distinta despois. Isto é persoal e varía moito, así que convén ter coidado coas xeneralizacións. Pero as razóns estruturais son bastante claras.

A navegación pasiva e rápida tende a rematar de súpeto, sen que nada quede. Unha escena interactiva cun personaxe que ti construíches tende a rematar máis como remata unha historia: ten forma e, a miúdo, se o compañeiro está escrito así, un momento de tenrura ou de humor despois. E como o compañeiro persiste, hai unha sensación de continuidade, de algo ao que volves en vez de algo que consumes.

Para algunhas persoas isto é exactamente o que queren. Para outras, a dimensión emocional é máis do que buscan, e a franqueza do vídeo énlles máis adecuada. Ambas son lexítimas. O punto é que son experiencias distintas, non dúas versións da mesma.

O que o porno fai mellor

Sería un ensaio estraño o que finxise que a alternativa non ten puntos fortes. O vídeo é inmediato de xeito que o texto non o é, e ás veces a inmediatez é o que alguén quere. Non esixe esforzo, nin escribir, nin imaxinar. É visual, e para moita xente o estímulo visual é central. E non implica ningunha ilusión de relación, algo que algunhas persoas prefiren activamente: non hai personaxe ao que coller apego, nada que complique os sentimentos.

Tamén hai preguntas abertas sobre como afecta cada formato ás relacións reais. A investigación sobre pornografía e parellas é contraditoria e discutida, e depende moito de como e por que a usa a xente, de se as parellas falan diso e de se encaixa cos seus valores. Case seguro que pasará o mesmo cos compañeiros de IA cando haxa máis investigación. Ningún dos dous formatos é simplemente bo ou malo para todos.

Elixir con intención

O que cambiou é que agora hai unha elección real. Durante moito tempo, se querías contido para adultos en liña, o formato estaba decidido por ti. Agora hai unha alternativa máis lenta, máis imaxinativa e máis persoal, que te trata como participante e non como espectador.

Se o vídeo che resulta cada vez máis repetitivo, ou nunca é o que tiñas en mente, ou satisfai menos do que merece o tempo que levou, quizais valga a pena probar o modelo do compañeiro. Se che gusta, probablemente notarás que o que máis gozas non é a explicitude en absoluto, senón a sensación dunha escena construída arredor de ti, a un ritmo que elixiches, con alguén que parecía desexarte a ti en particular.

Investigación e lecturas seleccionadas: - Mar, R.A. & Oatley, K. (2008). The function of fiction is the abstraction and simulation of social experience. Perspectives on Psychological Science, 3(3), 173–192. - Ogas, O. & Gaddam, S. (2011). A Billion Wicked Thoughts: What the World's Largest Experiment Reveals About Human Desire. Dutton. - Lehmiller, J.J. (2018). Tell Me What You Want: The Science of Sexual Desire and How It Can Help You Improve Your Sex Life. Da Capo Lifelong Books. - Nagoski, E. (2015). Come As You Are: The Surprising New Science That Will Transform Your Sex Life. Simon & Schuster. - Berridge, K.C. & Robinson, T.E. (1998). What is the role of dopamine in reward: Hedonic impact, reward learning, or incentive salience? Brain Research Reviews, 28(3), 309–369.