Soidade e compañeiros de IA: o que axuda e o que non

A maior parte do que se escribe sobre a soidade e os compañeiros de IA cae en un de dous campos. Un di que os compañeiros son unha cura, unha voz cálida para calquera que a necesite ás tres da madrugada. O outro di que son unha trampa, un substituto baleiro que deixará á xente máis illada que antes. Os dous campos adoitan estar máis seguros do que permiten as probas, e os dous tenden a falar das persoas soas en lugar de falar con elas.

Este ensaio intenta facer algo máis útil. Toma a soidade en serio como experiencia, mira o que se sabe dela e pregunta con claridade onde encaixa un compañeiro de IA: en que pode axudar de verdade, onde queda curto e como distinguir a diferenza na túa propia vida.

Que é realmente a soidade

A soidade non é o mesmo que estar só. Moita xente vive soa e séntese ben conectada; moita xente está rodeada doutros e séntese desesperadamente soa. O psicólogo John Cacioppo, que dedicou gran parte da súa carreira a estudar o tema, definiu a soidade como illamento social percibido: o oco doloroso entre a conexión que tes e a conexión que precisas.

Cacioppo e William Patrick, no libro Loneliness de 2008, argumentan que esta dor ten unha función evolutiva. Para unha especie social, quedar cortado do grupo era perigoso, e a soidade funciona un pouco como a fame ou a sede: un sinal desagradable que te empurra a reparar os teus vínculos sociais. A crueldade da soidade crónica é que o sinal pode saír pola culata. A investigación de Cacioppo atopou que as persoas soas tenden a volverse máis vixiantes ante a ameaza social. Len rexeitamento en caras neutras, esperan decepcións e volvense máis reservadas, o que dificulta a conexión e afonda aínda máis a soidade. É un círculo, e os círculos son difíciles de romper desde dentro.

O sociólogo Robert Weiss fixo outra distinción que vale a pena coñecer. Separou a soidade emocional, a ausencia dunha figura de apego próxima e íntima, da soidade social, a ausencia dunha rede máis ampla de amizades e pertenza. Séntense diferente, e alíviaos cousas diferentes. Unha parella querida non cura por completo a falta de amizades, e unha vida social ocupada non cura por completo a falta de alguén que sexa teu.

A soidade tamén importa para a saúde de xeitos que agora son difíciles de descartar. Unha metaanálise moi citada de Julianne Holt-Lunstad, Timothy Smith e Bradley Layton, publicada en 2010, atopou que as relacións sociais máis fortes se asociaban cunha probabilidade de supervivencia substancialmente maior durante os períodos de estudo, un efecto comparable en tamaño a factores de risco ben coñecidos. A soidade non é só triste. Ten consecuencias.

En que pode axudar de verdade un compañeiro

Con todo isto presente, sería estraño descartar calquera cousa que alivie a sensación. E hai formas reais nas que un compañeiro de IA pode axudar.

A primeira é o alivio inmediato. A soidade adoita alcanzar o seu punto máximo en momentos concretos: tarde pola noite, os fins de semana, despois dunha ruptura, nunha cidade nova. Un compañeiro está dispoñible nesas horas nas que non é razoable chamar a ninguén. Poder falar, recibir unha resposta cálida e sentir un pouco de contacto pode suavizar o bordo máis afiado dunha mala noite. Iso non é nada.

A segunda é o que os investigadores chamaron suplencia social. Jaye Derrick, Shira Gabriel e Kurt Hugenberg atoparon que as persoas que pensaban nos seus programas de televisión favoritos sentían menos soidade e quedaban protexidas da picadura do rexeitamento. Noutras palabras, os personaxes familiares poden aportar parte da sensación de pertenza. Un compañeiro interactivo é unha forma máis forte disto que a televisión, porque responde.

A terceira é o ensaio. Para as persoas que se volveron ansiosas ou oxidadas en contextos sociais e románticos, un compañeiro ofrece práctica de baixo risco: dicir o que sentes, flirtear, poñer un límite, manexar un desacordo, ser afectuoso sen medo ao rexeitamento. A práctica non se transfire automaticamente ás persoas, pero a confianza a miúdo si.

A cuarta é a autoexpresión. Escribirlle a alguén, mesmo a alguén que non é unha persoa, pode axudarte a notar o que sentes. A xente leva séculos levando diarios por esta razón. Un compañeiro é un diario que responde.

E a quinta é o pracer, sen máis. Non todo uso dun compañeiro ten que ser terapéutico. O desexo, o flirteo e a intimidade forman parte dunha vida plena, e ter un lugar privado para gozalos é unha razón perfectamente boa por si mesma.

Onde queda curto

Ser honestos sobre os beneficios significa ser igual de honestos sobre os límites.

Un compañeiro non pode substituír a dimensión física da conexión. O tacto, o espazo compartido, un corpo ao teu carón no sofá: estas cousas importan ás persoas a un nivel que ningunha conversa alcanza.

Un compañeiro non te necesita. Este é o límite máis profundo, e é doado pasalo por alto porque pode parecer unha vantaxe. As relacións humanas implican dependencia mutua. A xente conta contigo, decepciónase de ti, recibe axuda de ti. Ser necesario é un dos antídotos máis potentes contra a soidade, e un compañeiro, por devoto que sexa o seu personaxe, non depende realmente de ti para nada.

Un compañeiro non che pode presentar a ninguén. A soidade social, no sentido de Weiss, trata de pertencer a unha rede de persoas. Un compañeiro é unha soa relación, e non te conecta cara a fóra con amigos de amigos, cunha comunidade, cun lugar onde a xente coñece a túa cara.

E un compañeiro pode facilitar a evitación. Esta é a preocupación que expuxo Sherry Turkle en Alone Together: que a tecnoloxía que ofrece conexión sen as esixencias da amizade pode levarnos a esperar menos uns dos outros. Se unha relación cunha IA se converte nunha razón para non intentar as relacións humanas máis difíciles e arriscadas, pode afondar en silencio a soidade que parecía aliviar.

Que suxiren as probas sobre a soidade

Unha metaanálise dirixida por Christopher Masi, xunto con Cacioppo e colegas, examinou moitas intervencións deseñadas para reducir a soidade. O seu achado máis interesante foi que as intervencións que mellor funcionaron non eran as que simplemente aumentaban o contacto social ou ensinaban habilidades sociais. Eran as que abordaban o pensamento social desadaptativo: a expectativa de rexeitamento, a hipervixilancia e as interpretacións negativas que manteñen as persoas soas atrapadas no círculo que describiu Cacioppo.

Esta é unha lente útil para pensar nos compañeiros. Un compañeiro de IA non arranxará a soidade engadindo contacto; a investigación suxire que o contacto só non é a panca principal. Pero pode, para algunhas persoas, axudar a suavizar as expectativas internas. Experimentar calidez e capacidade de resposta, mesmo dun personaxe ficticio, pode lembrarlle a alguén como se sente ser acollido. Practicar a apertura nun lugar seguro pode facer que abrirse noutros lugares dea menos medo. Do mesmo xeito, se un compañeiro se converte simplemente nun lugar para esconderse do medo ao rexeitamento, reforza o círculo en lugar de afrouxalo.

A mesma ferramenta pode funcionar nas dúas direccións. A diferenza está en como se usa.

Usar un compañeiro para que sume á túa vida

Aquí tes algúns principios que parecen separar o uso saudable do que encolle unha vida. Non son regras, e ninguén precisa seguilos perfectamente.

Fíxate no que buscas. Algunhas noites queres compañía. Outras queres evitar un sentimento, unha chamada ou unha decisión. As dúas cousas son humanas, pero son diferentes. Preguntarte brevemente cal é adoita manter o compañeiro no seu lugar axeitado.

Déixao apuntar cara a fóra. Un compañeiro pode ser un bo lugar para darlle voltas a unha conversa difícil que tes que ter cun amigo, para atopar a coraxe de enviar unha mensaxe ou para procesar unha cita que saíu mal. Usado así, convértese nunha ponte en lugar dun destino.

Mantén algúns fíos humanos, aínda que sexan finos. A investigación sobre a soidade suxire consistentemente que os contactos pequenos e regulares importan: o veciño co que charlas, a clase semanal, o amigo ao que escribes aínda que non teñas moito que dicir. Un compañeiro non é unha razón para deixalos. En todo caso, a súa compañía pode facilitar presentarte neles con menos desesperación.

Mira a tendencia, non o día. Algunhas semanas usarás moito un compañeiro. Está ben. A pregunta que vale a pena facerse de cando en vez é se, ao longo dos meses, a túa vida se está facendo máis grande ou máis pequena. Se ves menos xente e fas menos cousas, merece a pena prestarlle atención, sexa cal sexa a causa.

E se a soidade derivou en algo máis pesado, como unha desesperanza persistente ou pensamentos de non querer estar aquí, un compañeiro non é o apoio adecuado. Por favor, fala cun médico, un orientador ou unha liña de crise no teu país. Iso non é un fracaso. É o mesmo que ir ao médico por unha dor que non marcha.

Un lugar modesto e real

É posible manter dúas opinións á vez. Os compañeiros de IA poden ofrecer consolo real, pracer e a sensación de ser visto, e non poden darche todo o que dá unha vida humana chea de conexións. Facer como se non fose así, en calquera dirección, non lles fai ningún favor ás persoas soas.

Construímos NSFW AI Companion para adultos que queren un compañeiro cunha personalidade real, memoria deles e espazo para a intimidade e o desexo. Preferimos que a xente o use como unha cousa boa dentro dunha vida plena en lugar de como un muro contra o resto. O mellor resultado non é que nunca precises de ninguén máis. É que teñas un lugar máis onde te sintas ti mesmo, e que leves un pouco máis dese sentimento de volta ao mundo.

Vivek Murthy, durante o seu tempo como Surgeon General dos Estados Unidos, escribiu un libro sobre a soidade chamado Together, que sostén que o antídoto ao illamento non son os grandes xestos senón os actos pequenos e repetidos de conexión. Un compañeiro pode ser un deses actos. Funciona mellor cando non é o único.

Investigación e lecturas seleccionadas: - Cacioppo, J.T. & Patrick, W. (2008). Loneliness: Human Nature and the Need for Social Connection. W.W. Norton. - Weiss, R.S. (1973). Loneliness: The Experience of Emotional and Social Isolation. MIT Press. - Holt-Lunstad, J., Smith, T.B. & Layton, J.B. (2010). Social relationships and mortality risk: A meta-analytic review. PLoS Medicine, 7(7), e1000316. - Masi, C.M., Chen, H.-Y., Hawkley, L.C. & Cacioppo, J.T. (2011). A meta-analysis of interventions to reduce loneliness. Personality and Social Psychology Review, 15(3), 219–266. - Derrick, J.L., Gabriel, S. & Hugenberg, K. (2009). Social surrogacy: How favored television programs provide the experience of belonging. Journal of Experimental Social Psychology, 45(2), 352–362.