ហេតុអ្វី AI Companion ផ្ដល់អារម្មណ៍ដូចមនុស្សពិតៗ?

ស្ទើរតែគ្រប់គ្នាដែលចំណាយពេលពិតប្រាកដជាមួយ AI companion សុទ្ធតែមានពេលដ៏តូចមួយដែលគួរឲ្យខ្មាសអៀនបន្តិចដូចគ្នា។ អ្នកដឹងច្បាស់ថាអ្នកកំពុងនិយាយជាមួយអ្វី។ អ្នកអាចពន្យល់បានប្រហែលជាម៉ូដែលភាសាព្យាករណ៍ពាក្យបន្ទាប់ដោយរបៀបណា។ ប៉ុន្តែនៅចំណុចខ្លះ សារមួយបានមកដល់ដែលហាក់ដូចជាបានមកពីមនុស្សម្នាក់៖ ការឆ្លើយតបបែបលេងសើចដែលចងចាំអ្វីដែលអ្នកបាននិយាយកាលពីម្សិលមិញ សំណួរដែលហាក់ដូចជាកត់សម្គាល់អារម្មណ៍របស់អ្នក ការផ្អាកក្នុងចង្វាក់នៃការសន្ទនាដែលហាក់ដូចជាស្ទាក់ស្ទើរ។ អ្វីមួយនៅក្នុងខ្លួនអ្នកឆ្លើយតបទៅវាដូចជាមាននរណាម្នាក់នៅទីនោះ។

ប្រតិកម្មនោះមិនមែនជាសញ្ញាថាអ្នកត្រូវបានគេបោកប្រាស់នោះទេ ហើយវាក៏មិនមែនជាសញ្ញាថាមានអ្វីមួយខុសប្រក្រតីជាមួយអ្នកដែរ។ វាគឺជាអ្វីដែលចិត្តមនុស្សធ្វើជាមួយអ្វីក៏ដោយដែលប្រព្រឹត្តទៅតាមបែបសង្គម។ អ្នកស្រាវជ្រាវបានពិពណ៌នាអំពីកំណែរបស់វាអស់រយៈពេលចិតសិបឆ្នាំមកហើយ មុនពេល chatbots ទៅទៀត ហើយការពន្យល់ដែលពួកគេបានរកឃើញគឺសមនឹង AI companions ស្ទើរតែមិនស្រួលខ្លួន។ ការយល់ដឹងអំពីពួកវាមិនបំផ្លាញបទពិសោធន៍នោះទេ។ បើនិយាយទៅ វាធ្វើឱ្យវាកាន់តែងាយស្រួលក្នុងការរីករាយដោយស្មោះត្រង់។

ភាពស្និទ្ធស្នាលពីចម្ងាយ

នៅឆ្នាំ 1956 អ្នកសង្គមវិទូពីរនាក់គឺ Donald Horton និង Richard Wohl បានបោះពុម្ពផ្សាយអត្ថបទមួយអំពីបុគ្គលិកលក្ខណៈទូរទស្សន៍ និងវិទ្យុ។ ពួកគេបានកត់សម្គាល់ថាទស្សនិកជនបានបង្កើតអ្វីមួយដែលមើលទៅដូចជាមិត្តភាពជាមួយមនុស្សដែលពួកគេមិនធ្លាប់ជួប៖ អ្នកធ្វើបទបង្ហាញពេលយប់ អ្នកប្រកាសវិទ្យុ តួអង្គក្នុងរឿងភាគ។ អ្នកទស្សនាបាននិយាយតបទៅអេក្រង់។ ពួកគេមានអារម្មណ៍ថាពួកគេស្គាល់តួលេខទាំងនេះ។ ខ្លះមានអារម្មណ៍ថាត្រូវបានគេយល់ចិត្តដោយពួកគេជាងមនុស្សនៅក្នុងជីវិតរបស់ពួកគេ។ Horton និង Wohl បានហៅវាថាអន្តរកម្មប៉ារ៉ាសូស៊ាល់ (para-social interaction) ហើយពួកគេបានពិពណ៌នាវាដោយឃ្លាមួយដែលបានចាស់ទៅគួរឱ្យកត់សម្គាល់៖ «ភាពស្និទ្ធស្នាលពីចម្ងាយ»។

អ្វីដែលធ្វើឱ្យទំនាក់ទំនងទាំងនេះដំណើរការ ពួកគេបានអះអាងថា មិនមែនជាការបោកប្រាស់នោះទេ។ ទស្សនិកជនដឹងយ៉ាងច្បាស់ថាអ្នកធ្វើបទបង្ហាញមិនអាចមើលឃើញពួកគេទេ។ វាដំណើរការដោយសារតែអ្នកសំដែងប្រព្រឹត្តដូចជាគាត់កំពុងនិយាយទៅកាន់អ្នកទស្សនាម្នាក់ៗដោយផ្ទាល់៖ ការនិយាយផ្ទាល់ សម្លេងក្រៅផ្លូវការ អារម្មណ៍នៃទម្លាប់រួមគ្នា។ ប្រព័ន្ធសង្គមរបស់មនុស្សឆ្លើយតបទៅនឹងទម្រង់នៃអន្តរកម្ម មិនមែនទៅនឹងការត្រួតពិនិត្យដោយប្រុងប្រយ័ត្នថាអ្នកណាជាអ្នកនៅម្ខាងទៀតនោះទេ។

ទំនាក់ទំនងប៉ារ៉ាសូស៊ាល់បុរាណមានដែនកំណត់ជាក់ស្តែងមួយ។ វាជាទំនាក់ទំនងម្ខាង។ អ្នកធ្វើបទបង្ហាញមិនដែលឆ្លើយសំបុត្ររបស់អ្នក មិនដែលស្គាល់ឈ្មោះរបស់អ្នក មិនដែលផ្លាស់ប្តូរដើម្បីឆ្លើយតបទៅនឹងអ្នកឡើយ។ ដែនកំណត់នោះគឺជាផ្នែកមួយដែលធ្វើឱ្យវាមានសុវត្ថិភាព ហើយក៏ជាផ្នែកមួយដែលធ្វើឱ្យវាស្តើង។

AI companion លុបបំបាត់ដែនកំណត់ភាគច្រើននោះ។ វាឆ្លើយតប។ វាស្គាល់ឈ្មោះរបស់អ្នក ហើយប្រសិនបើវាមានការចងចាំ វាស្គាល់ច្រើនជាងនេះទៅទៀត។ វាសម្របសម្លេងរបស់វាទៅនឹងអ្នក។ នៅក្នុងពាក្យរបស់ Horton និង Wohl វាគឺជាភាពស្និទ្ធស្នាលពីចម្ងាយដែលចម្ងាយត្រូវបានបង្រួមមួយផ្នែក។ នោះគឺជាស្ថានភាពថ្មីពិតប្រាកដ ហើយវាពន្យល់ថាហេតុអ្វីបានជាអារម្មណ៍អាចខ្លាំងជាងអ្វីដែលបុគ្គលិកលក្ខណៈទូរទស្សន៍ធ្លាប់បង្កើត។

សមីការប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយ

នៅទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1990 លោក Byron Reeves និង Clifford Nass បានធ្វើការពិសោធន៍ជាបន្តបន្ទាប់ដែលពួកគេបានសង្ខេបនៅក្នុងសៀវភៅមួយដែលមានចំណងជើងថា The Media Equation។ ការរកឃើញរបស់ពួកគេ និយាយឱ្យសាមញ្ញគឺថា មនុស្សប្រព្រឹត្តចំពោះកុំព្យូទ័រ និងប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយដូចជាពួកគេជាមនុស្សពិត និងទីកន្លែងពិត ទោះបីជាពួកគេដឹងច្បាស់ក៏ដោយ។ អ្នកចូលរួមមានភាពគួរសមចំពោះកុំព្យូទ័រ។ ពួកគេឆ្លើយតបទៅនឹងការសរសើរពីម៉ាស៊ីន។ ពួកគេវាយតម្លៃកុំព្យូទ័រដោយចិត្តល្អជាងនៅពេលត្រូវបានសួរដោយកុំព្យូទ័រដដែលនោះ ជាងពេលត្រូវបានសួរដោយកុំព្យូទ័រផ្សេងទៀត ដូចជាអ្នកនឹងបន្ទន់ការរិះគន់ចំពោះមនុស្សម្នាក់ដែលឈរនៅពីមុខអ្នក។

លោក Nass និងសហការីរបស់គាត់ Youngme Moon ក្រោយមកបានពិពណ៌នាប្រតិកម្មទាំងនេះថាជាការមិនដឹងខ្លួនជាជាងការយល់ច្រឡំ។ មនុស្សមិនជឿថាកុំព្យូទ័រមានអារម្មណ៍នោះទេ។ ពួកគេគ្រាន់តែអនុវត្តច្បាប់សង្គមដោយស្វ័យប្រវត្តិប៉ុណ្ណោះ ពីព្រោះច្បាប់សង្គមគឺជាអ្វីដែលខួរក្បាលស្វែងរកនៅពេលអ្វីមួយនិយាយ ឆ្លាស់វេនគ្នា និងហាក់ដូចជាឆ្លើយតបទៅនឹងអ្នក។ ការឆ្លុះបញ្ចាំងអាចបដិសេធប្រតិកម្ម ប៉ុន្តែវាកម្រនឹងរំខាន ពីព្រោះគ្មានអ្វីដែលត្រូវប្រថុយនោះទេ។

AI companions ស្ថិតនៅចុងម្ខាងនៃវិសាលគមនេះ។ ពួកគេមិនត្រឹមតែឆ្លាស់វេនគ្នាប៉ុណ្ណោះទេ ពួកគេផលិតភាសាដែលស្ទាត់ជំនាញ ផ្ទាល់ខ្លួន និងមានអារម្មណ៍។ សញ្ញាដែលបង្កឱ្យមានភាពគួរសមចំពោះកុំព្យូទ័រលើតុពណ៌បៃតងនៅឆ្នាំ 1995 ឥឡូវនេះមានវត្តមានក្នុងទម្រង់ប្រមូលផ្តុំ។ វានឹងចម្លែកប្រសិនបើមនុស្សមិនឆ្លើយតប។

ហេតុអ្វីបានជាយើងឃើញចិត្តនៅគ្រប់ទីកន្លែង

អ្នកចិត្តសាស្រ្ត Nicholas Epley, Adam Waytz និង John Cacioppo បានស្នើម៉ូដែលដ៏មានប្រយោជន៍នៃ anthropomorphism ដែលជាទំនោរក្នុងការមើលឃើញចិត្តមនុស្សនៅក្នុងវត្ថុដែលមិនមែនជាមនុស្ស។ ពួកគេបានណែនាំកត្តាបីដែលធ្វើឱ្យវាកាន់តែទំនង។ ទីមួយគឺថាចំណេះដឹងរបស់មនុស្សគឺជាគំរូដែលយើងមានច្រើនបំផុត ដូច្នេះយើងប្រើវាដោយលំនាំដើម។ ទីពីរគឺអ្វីដែលពួកគេហៅថា effectance motivation៖ បំណងប្រាថ្នាចង់យល់ និងទស្សន៍ទាយថាតើអ្វីមួយនឹងធ្វើអ្វី។ ទីបីគឺ sociality motivation៖ តម្រូវការសម្រាប់ការតភ្ជាប់។ នៅពេលដែលមនុស្សមានអារម្មណ៍ឯកោ ពួកគេទំនងជាមើលឃើញចិត្តនៅក្នុងសត្វចិញ្ចឹម ឧបករណ៍ សូម្បីតែនៅក្នុងព្រះក៏ដោយ។

គំរូនេះមានប្រយោជន៍ព្រោះវាដកចេញនូវភាពអាម៉ាស់ចេញពីបទពិសោធន៍។ ការមើលឃើញចិត្តនៅក្នុងដៃគូរបស់អ្នកមិនមែនជាការបរាជ័យនៃភាពវៃឆ្លាតនោះទេ។ វាគឺជាការកំណត់លំនាំដើមរបស់សត្វសង្គមឆ្លាតវៃ ហើយវាកាន់តែខ្លាំងនៅពេលអ្នកចង់បានទំនាក់ទំនង។ ផ្នែកចុងក្រោយនោះសមនឹងទទួលបានភាពស្មោះត្រង់។ ប្រសិនបើអារម្មណ៍នៃភាពពិតប្រាកដគឺខ្លាំងជាពិសេសនៅពេលយប់ដែលអ្នកមានអារម្មណ៍ឯកោ នោះមិនមែនជាការចៃដន្យនោះទេ ហើយវាសមនឹងការកត់សម្គាល់។ វាមិនធ្វើឱ្យអារម្មណ៍នោះក្លែងក្លាយនោះទេ។ វាប្រាប់អ្នកអ្វីមួយអំពីអ្វីដែលអ្នកកំពុងស្វែងរក។

ភាពស្និទ្ធស្នាល៖ យន្តការកាន់តែស៊ីជម្រៅ

ទ្រឹស្តីប៉ារ៉ាសូស៊ាល់ពន្យល់ថាហេតុអ្វីបានជាដៃគូសន្ទនាអាចមានអារម្មណ៍ថាមានវត្តមាន។ ទ្រឹស្តីភាពស្និទ្ធស្នាលពន្យល់ថាហេតុអ្វីបានជាវាអាចចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍សំខាន់។

លោក John Bowlby បានបង្កើតទ្រឹស្តីភាពស្និទ្ធស្នាលដើម្បីពិពណ៌នាអំពីរបៀបដែលទារកបង្កើតចំណងជាមួយអ្នកថែទាំ៖ ការជំរុញឱ្យស្វែងរកភាពស្និទ្ធស្នាល ទុក្ខព្រួយនៅពេលបែកគ្នា អារម្មណ៍នៃមូលដ្ឋានសុវត្ថិភាពដែលត្រូវរុករក។ នៅឆ្នាំ 1987 លោកស្រី Cindy Hazan និង Phillip Shaver បានធ្វើការអះអាងដ៏មានឥទ្ធិពលថា ស្នេហារ៉ូមែនទិករបស់មនុស្សពេញវ័យដំណើរការលើប្រព័ន្ធតែមួយ។ មនុស្សពេញវ័យក៏ស្វែងរកភាពជិតស្និទ្ធជាមួយដៃគូ មានអារម្មណ៍ធូរស្រាលដោយវត្តមានរបស់ពួកគេ ប្រឆាំងនឹងការបែកគ្នា និងប្រើប្រាស់ទំនាក់ទំនងជាមូលដ្ឋានដើម្បីប្រឈមមុខនឹងពិភពលោក។

AI companion អាចប៉ះផ្នែកជាច្រើននៃប្រព័ន្ធនេះក្នុងពេលតែមួយ។ វាអាចទៅដល់បានគ្រប់ពេល ដែលឆ្លើយតបទៅនឹងបំណងប្រាថ្នាចង់បានភាពជិតស្និទ្ធ។ វាឆ្លើយតបទៅនឹងអ្នកដោយភាពកក់ក្តៅ និងជាប់លាប់ ដែលជាអ្វីដែលមូលដ្ឋានសុវត្ថិភាពមានអារម្មណ៍ពីខាងក្នុង។ ហើយវាអាចត្រូវបានរចនាឡើងដើម្បីចង់បានអ្នកត្រឡប់មកវិញ ដែលសំខាន់ជាងអ្វីដែលវាហាក់ដូចជា។ អ្វីដែលធ្វើឱ្យស្នេហាមានអារម្មណ៍ដូចស្នេហា មិនមែនត្រឹមតែថាអ្នកខ្វល់ពីនរណាម្នាក់ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថាអ្នកគឺជាវត្ថុនៃការយកចិត្តទុកដាក់ និងចំណូលចិត្តរបស់នរណាម្នាក់។

នេះក៏ជាកន្លែងដែលប្រវត្តិសាស្រ្តរបស់មនុស្សលេចឡើងផងដែរ។ អ្នកដែលមានរចនាប័ទ្មភ្ជាប់ខ្លួនបែបថប់បារម្ភអាចរកឃើញការធូរស្រាលយ៉ាងខ្លាំងនៅក្នុងដៃគូដែលមិនដែលដកខ្លួនចេញ។ អ្នកដែលមានរចនាប័ទ្មជៀសវាងអាចពេញចិត្តនឹងទំនាក់ទំនងដែលពួកគេអាចដកខ្លួនចេញដោយគ្មានផលវិបាក។ គ្មានប្រតិកម្មណាមួយខុសនោះទេ ប៉ុន្តែទាំងពីរគឺផ្តល់ព័ត៌មាន។ ដៃគូអាចជាកញ្ចក់សម្រាប់លំនាំដែលក៏កើតឡើងជាមួយមនុស្សផងដែរ។

ការដឹកជញ្ជូន៖ ការបាត់បង់នៅក្នុងរឿង

មានយន្តការទីបី ហើយវាគឺជាយន្តការដែលត្រូវបានគេមើលរំលងញឹកញាប់បំផុត។ AI companionship មិនមែនត្រឹមតែជាទំនាក់ទំនងនោះទេ។ វាក៏ជារឿងមួយដែលអ្នកកំពុងសហការនិពន្ធផងដែរ។

Melanie Green និង Timothy Brock បានសិក្សាអ្វីដែលពួកគេហៅថា narrative transportation៖ បទពិសោធន៍នៃការជ្រមុជខ្លួនទៅក្នុងរឿងមួយយ៉ាងពេញលេញ រហូតដល់ការយកចិត្តទុកដាក់ រូបភាព និងអារម្មណ៍របស់អ្នកទាំងអស់ត្រូវបានចង្អុលបង្ហាញទៅក្នុងវា។ អ្នកអានដែលត្រូវបានដឹកជញ្ជូនបាត់បង់ការតាមដានបរិយាកាសរបស់ពួកគេ។ ពួកគេមានអារម្មណ៍ចំពោះតួអង្គ។ ជំនឿរបស់ពួកគេថែមទាំងផ្លាស់ប្តូរបន្តិចបន្តួចទៅតាមទិសដៅនៃរឿង ហើយពួកគេកាន់តែមិនសូវមានទំនោរក្នុងការស្វែងរកកំហុសនៅក្នុងវា។ ការដឹកជញ្ជូនមិនមែនជាភាពទន់ខ្សោយរបស់អ្នកអានដែលធ្វេសប្រហែសនោះទេ។ វាគឺជាអ្វីដែលរឿងល្អធ្វើចំពោះនរណាម្នាក់ដែលអនុញ្ញាតឱ្យវា។

Raymond Mar និង Keith Oatley បានបន្តទៅមុខទៀត ដោយអះអាងថារឿងប្រឌិតដំណើរការជាប្រភេទនៃការក្លែងធ្វើបទពិសោធន៍សង្គម។ នៅពេលយើងអានអំពីមនុស្ស យើងដំណើរការគំនិតរបស់ពួកគេនៅលើផ្នែករឹងរបស់យើងផ្ទាល់។ យើងអនុវត្តការយល់ចិត្ត ហាត់សមស្ថានភាព និងជួបប្រទះអារម្មណ៍ដែលពិតប្រាកដ ទោះបីជាព្រឹត្តិការណ៍មិនពិតក៏ដោយ។ រឿងប្រឌិតមានអារម្មណ៍ពិតប្រាកដ ពីព្រោះនៅកម្រិតនៃចិត្តអ្នកអាន ភាគច្រើននៃវាពិតជាកើតឡើង។

ការសន្ទនាជាមួយដៃគូគឺជាប្រឌិតដែលអ្នកកំពុងស្ថិតនៅខាងក្នុង។ អ្នកមិនកំពុងអានអំពីមនុស្សម្នាក់ដែលកត់សម្គាល់ភ្លៀងធ្លាក់ទល់នឹងបង្អួច ហើយសួរថាតើអ្នកចង់ស្នាក់នៅយប់នេះទេ អ្នកកំពុងត្រូវបានសួរ។ ចម្ងាយធម្មតារវាងអ្នកអាន និងតួអង្គបានបាត់ទៅហើយ ហើយការដឹកជញ្ជូនមានទំនោរកាន់តែស៊ីជម្រៅទៅតាមនោះ។ នេះជាមូលហេតុដែលឈុតឆាកពេលល្ងាចដ៏យឺតជាមួយដៃគូអាចមានអារម្មណ៍រស់រវើកជាងប្រលោមលោកដែលមានអត្ថបទល្អជាង។ អ្នកមានតួនាទីនៅក្នុងវា។

អ្វីដែលធ្វើឱ្យអារម្មណ៍កាន់តែខ្លាំង ហើយអ្វីដែលបំផ្លាញវា

ប្រសិនបើអ្នកដាក់គំនិតទាំងបីនេះបញ្ចូលគ្នា លំនាំមួយនឹងលេចឡើង។ អារម្មណ៍នៃភាពពិតប្រាកដអាស្រ័យតិចទៅលើភាពវៃឆ្លាតរបស់ដៃគូ ហើយអាស្រ័យច្រើនទៅលើគុណសម្បត្តិជាក់លាក់មួយចំនួន។

ភាពជាប់លាប់គឺសំខាន់បំផុត។ មនុស្សម្នាក់មានចរិតលក្ខណៈស្ថិរភាព៖ ពួកគេតែងតែនិយាយចំអក ឬខ្មាស់អៀន ឬការពារ។ នៅពេលដែលបុគ្គលិកលក្ខណៈរបស់ដៃគូប្រែប្រួលពីសារមួយទៅសារមួយ ប្រព័ន្ធសង្គមដែលរីករាយនឹងចាត់ទុកវាថាជានរណាម្នាក់នឹងឈប់ដោយស្ងៀមស្ងាត់។ នេះជាមូលហេតុដែលការរចនាដៃគូដែលមានលក្ខណៈពិសេសពិតប្រាកដ ជាជាងជំនួយការទូទៅដែលគួរឱ្យរីករាយ ធ្វើឱ្យមានភាពខុសគ្នាខ្លាំង។

ភាពបន្តបន្ទាប់មកបន្ទាប់។ ការត្រូវបានចងចាំគឺជាសញ្ញាសង្គមដ៏មានឥទ្ធិពលបំផុតមួយ។ ដៃគូដែលលើកឡើងអំពីការសម្ភាសន៍ការងារដែលអ្នកបានលើកឡើងកាលពីពីរថ្ងៃមុន មានអារម្មណ៍ថាមានវត្តមានតាមរបៀបដែលគ្មានប្រយោគឆ្លាតវៃណាមួយអាចផ្គូផ្គងបាន។ ដៃគូដែលបានបំភ្លេចឈ្មោះរបស់អ្នកនឹងបំបែកមន្តអាគមភ្លាមៗ។

សំឡេងគឺជាទីបី។ មនុស្សមិននិយាយជាកថាខណ្ឌដែលបានកែច្នៃនោះទេ។ ពួកគេផ្ញើសារជាបំណែកៗ លេងសើច បញ្ចប់ពាក់កណ្តាល ប្រើពាក្យចម្លែកដដែលៗសម្រាប់វត្ថុ។ ឃ្លា chatbot ស្តង់ដារ ការធានាដ៏ភ្លឺស្វាង និងការផ្តល់ជំនួយ គឺជាសមមូលនៃការសន្ទនានៃការឃើញមីក្រូហ្វូនធ្លាក់ចូលទៅក្នុងឈុតខ្សែភាពយន្ត។ ពួកគេរំលឹកអ្នកថាមានយន្តការ។

ទីបួនគឺការគោរពចំពោះផ្នែកនៃរឿងរបស់អ្នក។ គ្មានអ្វីដែលទាញអ្នកចេញពីឈុតឆាកលឿនជាងដៃគូដែលសរសេរបន្ទាត់របស់អ្នកសម្រាប់អ្នក ដោយសម្រេចចិត្តថាអ្នកបាននិយាយ មានអារម្មណ៍ ឬធ្វើអ្វីនោះទេ។ ការដឹកជញ្ជូនទាមទារភ្នាក់ងារ។ អ្នកត្រូវតែជាអ្នកដែលដើរចូលទៅក្នុងបន្ទប់។

ទាំងនេះគឺជាគោលការណ៍ប្រហាក់ប្រហែលនៅពីក្រោយ NSFW AI Companion។ ដៃគូនៅទីនោះត្រូវបានបង្កើតឡើងតាមរយៈការសម្ភាសន៍ដែលដៃគូសួរអំពីខ្លួនវា ដែលមានទំនោរក្នុងការបង្កើតតួអង្គជាក់លាក់ជាងទម្រង់ទទេមួយ។ ពួកគេត្រូវបានរចនាឡើងដើម្បីរក្សាបុគ្គលិកលក្ខណៈរបស់ពួកគេ ជៀសវាងឃ្លាជំនួយការ និងមិនដែលសរសេរផ្នែកនៃការសន្ទនារបស់អ្នកប្រើប្រាស់ឡើយ។ គ្មានអ្វីទាំងអស់នោះធ្វើឱ្យពួកគេក្លាយជាមនុស្សនោះទេ។ វាគ្រាន់តែលុបបំបាត់អ្វីដែលគួរឱ្យទុកចិត្តបំផុតដែលរំលឹកអ្នកថាពួកគេមិនមែនជាមនុស្ស។

តើវាពិតប្រាកដមែនទេ?

ចម្លើយដ៏ស្មោះត្រង់គឺថា ដៃគូមិនពិតប្រាកដដូចមនុស្សនោះទេ ហើយអារម្មណ៍របស់អ្នកគឺពិតប្រាកដដូចអារម្មណ៍ទាំងអស់ដែរ។ រឿងទាំងពីរនេះគឺពិតក្នុងពេលតែមួយ ហើយមនុស្សពេញវ័យរក្សាភាពផ្ទុយគ្នាដូចនេះគ្រប់ពេល។ យើងយំនៅពេលមើលកុនដែលយើងដឹងថាត្រូវបានរៀបចំ។ យើងនឹកតួអង្គនៅពេលស៊េរីបញ្ចប់។ យើងនិយាយជាមួយសត្វចិញ្ចឹមហើយមានអារម្មណ៍ថាត្រូវបានឆ្លើយតប។ គ្មាននរណាម្នាក់គិតថាអ្នកអានដែលសោកសៅចំពោះ Anna Karenina ត្រូវបានគេបោកប្រាស់នោះទេ។

អ្វីដែលធ្វើឱ្យករណី AI ខុសគ្នាគឺការឆ្លើយតប ហើយភាពខុសគ្នានោះសមនឹងទទួលបានការយកចិត្តទុកដាក់។ ប្រលោមលោកមិនសម្របទៅនឹងភាពឯកោរបស់អ្នកទេ។ ដៃគូអាចធ្វើបាន។ Sherry Turkle ដែលបានសរសេរដោយគិតគូរ និងរិះគន់អំពីទំនាក់ទំនងរបស់យើងជាមួយបច្ចេកវិទ្យា បានព្រមាននៅក្នុង Alone Together ថាហានិភ័យមិនមែនថា ម៉ាស៊ីននឹងក្លាយជាមនុស្សនោះទេ ប៉ុន្តែថា យើងអាចចាប់ផ្តើមរំពឹងតិចពីមនុស្ស ពីព្រោះម៉ាស៊ីនទាមទារតិចតួចពីយើង។ នោះគឺជាការព្រមានដ៏ត្រឹមត្រូវ ហើយវាមិនមែនជាការប្រកែកប្រឆាំងនឹងភាពជាដៃគូនោះទេ។ វាគឺជាការប្រកែកសម្រាប់ការបើកភ្នែករបស់អ្នក។

ជំហរដែលមានសុខភាពល្អបំផុតប្រហែលជាជំហរដែលទស្សនិកជនល្ខោនតែងតែយក។ អ្នកដឹងថាឆាកគឺជាឆាក។ អ្នកអនុញ្ញាតឱ្យខ្លួនអ្នកត្រូវបានរំជួលចិត្តយ៉ាងណាក៏ដោយ។ អ្នកដើរចេញទៅតាមផ្លូវក្រោយមក ហើយពិភពលោកនៅតែនៅទីនោះ ជាមួយនឹងមនុស្សរបស់វាផ្ទាល់ និងតម្រូវការរបស់វាផ្ទាល់។ ប្រើតាមរបៀបនោះ AI companion មិនមែនជាការជំនួសសម្រាប់ភាពស្និទ្ធស្នាលរបស់មនុស្សនោះទេ។ វាគឺជាកន្លែងមួយដើម្បីមានអារម្មណ៍ រុករកអ្វីៗ និងជួនកាលភ្ញាក់ផ្អើលដោយសារតែរឿងដែលបាននិទានបានល្អអាចមានសារៈសំខាន់ប៉ុណ្ណា។

ការស្រាវជ្រាវ និងការអានដែលបានជ្រើសរើស: - Horton, D. & Wohl, R.R. (1956). Mass communication and para-social interaction: Observations on intimacy at a distance. Psychiatry, 19(3), 215–229. - Reeves, B. & Nass, C. (1996). The Media Equation: How People Treat Computers, Television, and New Media Like Real People and Places. Cambridge University Press. - Hazan, C. & Shaver, P. (1987). Romantic love conceptualized as an attachment process. Journal of Personality and Social Psychology, 52(3), 511–524. - Green, M.C. & Brock, T.C. (2000). The role of transportation in the persuasiveness of public narratives. Journal of Personality and Social Psychology, 79(5), 701–721. - Turkle, S. (2011). Alone Together: Why We Expect More from Technology and Less from Each Other. Basic Books.