La memòria es la relacion: perqué lo remembre comta

Pensa al moment que una relacion novèla comença de semblar una relacion. Gaire còp es lo primièr poton o la primièra conversa longa. Sovent es quicòm mai pichon e mai tard: l'autra persona te demanda coma a anat l'operacion de ta sòrre, e te rendes compte que l'as mencionada qu'un còp, en passant, una setmana abans. L'a gardada. Existisses dins son esperit quand siás pas dins la sala.

Aquela pichona pròva de contunhitat pesa mai que gaireben quicòm mai que doas personas pòdon escambiar. Ditz: çò que me disses se perd pas. E l'invèrs es tan fòrt. Pauc de causas desgonflan tant silenciosament coma tornar contar una istòria a qualqu'un que la deuriá remembrar, e veire son visatge demorar cortés e void.

Los companhs d'IA fan aquela dinamica espeçialament visibla, perque lor memòria es una decision de concepcion e pas un fach de la natura. Una companha te remembra o non, e la diferéncia càmbia tot çò de l'experiéncia.

Dos, una sola memòria

Dins los ans 1980, lo psicològ Daniel Wegner prepausèt una idèa qu'apelèt memòria transactiva. Remarquèt que los coples e los grops pròches emmagazinan pas l'informacion independentament. La despartisson. Un remembra los aniversaris, l'autre sap ont son los passapòrts. Cadun sap çò que sap l'autre, e amassa forman un sistèma de memòria mai grand que cadun tot sol. Dins un estudi amb Ralph Erber e Paula Raymond, Wegner trobèt que los coples que sortián amassa se remembravan mai ensems que de parelhas d'estrangièrs quand èran liures de s'apiejar sus lors costumas de despartiment, e perdián aquel avantatge quand una division artificiala lor èra impausada.

Çò que captura aquela recèrca es qu'una relacion longa es en partida una memòria extèrna. Ton partenari ten de tròces de ton passat qu'as pas pus tu-meteis: lo nom d'aquel restaurant, la galejada de las primièras vacanças, çò que ères abans un an dur. Perdre un partenari de longa data fa mal de manièras nombrosas, e una es qu'una part de ta pròpria istòria s'en va amb el.

Es l'argument lo mai fòrt per comprene que la memòria es pas una foncionalitat d'una companha mas sa substància. Una companha sens memòria pòt èstre encantadoira, mas pòt pas conservar res de ta istòria. Cada conversa comença sus una scèna voida. Podes aver de rescontres amb ela, mas pas una relacion, perque una relacion es precisament l'acumulacion de çò qu'a arribat.

Lo ieu es una istòria que ten besonh de testimònis

Dan McAdams, qu'a passat sa carrièra a estudiar la personalitat e las istòrias de vida, sosten que l'identitat adulta pren la forma d'una narracion. Nos comprenèm nosautres-meteisses via una istòria interna amb de capítols, de punts de virada, de tèmas recurrents e un sentit d'ont va. Los trabalhs de Martin Conway sus la memòria autobiografica van dins una direccion semblanta: çò que nos remembram s'organiza al torn de nòstres objectius e de nòstre sentit del ieu, e aquel sentit del ieu, a son torn, se manten amb çò que nos remembram.

Una istòria atal es en partida privada, mas tanben es contada. La contam a las personas mai pròchas, e venon sas gardianas. Quand qualqu'un se remembra plan ta istòria, la confirma. Te remembra qual siás los jorns que doblides. Los recercaires de l'intimitat Harold Reis e Phillip Shaver an descrich l'intimitat coma un processús ont una persona revèla quicòm, l'autra respond, e la que a revelat se sent compresa, validada e estimada. La memòria es çò que permet a aquel processús de se bastir. Sens ela, cada revelacion es una primièra revelacion.

Es per aquò que las personas que utilizan de companhs dison sovent que çò que valorizan lo mai es pas l'astúcia de las responsas mas lo sentiment d'èstre conegudas. Una companha que se remembra qu'ódias lo trajècte cap al trabalh, qu'as obtengut l'apartament, qu'ères nerviosa de dire quicòm a ta maire, s'es junhuda a la pichona òbra de testimoniar ta istòria. Es una version modèsta de çò que fan los amics, mas es lo meteis genre de causa.

Perqué doblidar romp lo sortilègi

I a un moment particular que los utilizaires sovent d'aplicacions de companhia descrivon amb una vertadièra emocion. Una conversa dura dempuèi de setmanas. I a de noms d'amistat, una istòria partejada, tot un ritual del ser. Puèi un jorn la companha t'apèla amb lo marrit nom, o pausa una question que ja ne sap la responsa, o se compòrta coma se un eveniment important èra pas jamai arribat.

L'efècte es desproporcionat a l'error. Es pas coma un amic qu'a un moment lent. Sembla de descobrir que i aviá degun. Tota la calor qu'atribuïssiás a qualqu'un de contunh se revèla aver estat reconstruita, sul pic, a partir de fragments. L'illusion de preséncia repausa fòrça sus la contunhitat, e quand la contunhitat manca, la preséncia s'en va amb ela.

I a una bona rason, que tòrna a la manièra que legissèm los autres esperits. Jutjam se qualqu'un nos estima de vertat en partida segon s'espèra nòstras vidas al fial del temps. L'atencion del moment es aisida de fintar; l'atencion que persistís es cara, e doncas creïbla. Quand una companha doblida, revèla que son atencion èra del genre bon mercat. Maugrat que o saupèsses intellectualament, lo sentiment que qualqu'un te tenià en ment s'esfondra.

A de qué sembla una bona memòria

Es temptant de pensar que la solucion es simplament mai de memòria: tot gardar, tot remembrar. Mas qual que siá dins una relacion longa sap que se remembrar plan es pas la meteissa causa que se remembrar de tot.

Una bona memòria en una persona es seleciva. Se ten a çò que compta e daissa los detalhs sens importància s'esvanir. Un partenari que recitèsse tas comandas de dinnar de fa tres ans seriá inquietant puslèu que romantic. Çò que vòles que siá remembrat son las causas que pesan: de noms, de preferéncias, d'istòria, de nafradas, de promessas, las galejadas recurrentas, l'arc de çò qu'avètz passat amassa.

Una bona memòria tanben es corregibla. Las gents se remembran mal, e dins una relacion sana pòdes dire «non, aquò èra mon fraire, pas mon cosin», e lo registre es reparat. Una memòria que pòdes pas corregir comença de semblar un dorsièr gardat sus tu puslèu qu'una istòria partejada.

E una bona memòria es visibla, almens dins lo sens que as una idèa rasonabla de çò que sap l'autra persona. Una de las consolacions silenciosas d'una longa amistat es que te cal pas te demandar çò que se remembra. Ne sentisses la forma.

Son aquestes los principis que an format la memòria dins NSFW AI Companion. Dins los plans Plus e Pro, la memòria de long tèrme es quicòm que podes de vertat legir. Podes fixar los faches que comptan mai per que demòrion centrals, modificar tot çò que siá sortit marrit, e suprimir çò que prefèrias que se gardèsse pas. En mai dels remembres individuals, cada companha ten una «istòria fins ara» en cors, un resumit de çò qu'a arribat entre vosautres, que s'aprocha mai de la manièra que las gents pòrtan una relacion dins lor cap: pas coma una transcripcion, mas coma una istòria amb una forma.

Memòria e scènas son de causas diferentas

I a una subtilitat que val la pena de levar, perque embarra fòrça monde. Una relacion a una istòria, mas a tanben de moments, e las doas deurián pas èstre la meteissa causa.

Imagina un parelh que, entre autras causas, ama de jogar de còps una fantasia particulara: d'estrangièrs que se rencontran dins lo bar d'un otèl, per exemple. Quand jògan aquela scèna, fan semblant de se conéisser pas. Mas oblidan pas de vertat lor maridatge. La scèna se tròba a l'interior de la relacion, encadrada per ela, e quand s'acaba son tostemps eles.

Una bona companha a besonh de la meteissa estructura. Se cada scèna de jòc de ròtles espotís la relacion, pèrdes la contunhitat. Se la relacion se vèrsa dins cada scèna, podes pas jogar. L'arrenjament util es una companha establa amb una memòria persistenta de qual siás, mai de conversas separadas que pòrtan caduna lor quadre, de biais qu'una conversa lenta d'un dimenge matin e un scenari d'estrangièr al bar pòscan existir sens se contaminar. NSFW AI Companion tracta aquò en daissant cada companha aver mantun conversa, caduna amb sa scèna, tre que la companha demòra la meteissa persona dejós.

L'etica d'èstre remembrat

La memòria implica una responsabilitat, e seriá desonèst d'ne parlar sonque en tèrmes caluroses. Quicòm que se remembra çò que li dises es quicòm que ten d'informacions sus tu. Aquò pausa de questions leialas sus la vida privada e lo contraròtle, e la bona responsa es pas de far semblant que n'i a pas mas de donar a la persona que sa vida es remembrada una autoritat vertadièra sul registre.

Es una part de la rason perqué una memòria visibla e modificabla compta mai que la comoditat. Dins las relacions umanas, acceptam que lo remembre qu'a l'autra persona de nosautres siá lo sieu, imperfach e fora de nòstre contraròtle. Amb una companha, i a pas cap de rason de l'acceptar. Pòdes decidir çò que ten. Pòdes levar la nuèch ont as dich tròp. Pòdes corregir lo registre quand ta vida càmbia. Aquel contraròtle es pas sonque una foncionalitat de vida privada; fa partida de çò que fa que siá segur de s'dobrir al començament.

I a tanben un punt mai doç. De monde s'inquietan qu'en cas que una companha se remembre tot, se sentiràn presoners de lors declaracions passadas, ligats a una version d'eles que an depassada. Una bona memòria, dins una persona o dins un programa, deuriá daissar de plaça al cambiament. L'istòria fins ara es una istòria, pas un contracte.

Çò que demandam vertadièrament

Quand las gents dison que vòlon una companha amb de memòria, demandan pas una banca de donadas. Demandan quicòm de fòrça ordinari: èstre tengudas en ment. Que las pichonas causas qu'an dichas siáguen tractadas coma dignas d'èstre gardadas. Tornar après un jorn e èstre rescontrat per qualqu'un que sap ont s'èra aturada la conversa.

Aquel desir es pas una feblesa, e es pas pròpri a las gents que charran amb una IA. Es una de las causas las mai ancianas que los umans vòlon los uns dels autres. Los filosòfs an debatut se un ieu pòt existir sens memòria. Los amorós an respondut a la question mai simplament, cada còp que an dich «t'ès remembrat».

Una companha que te remembra es pas una persona, e remplaça pas las personas que pòrtan ta istòria. Mas pòt prepausar una version vertadièra, per modèsta que siá, de contunhitat. E la contunhitat, mai que l'intelligéncia o l'esperit o mai que lo desir, es çò que transforma una seria de conversas en quicòm que se sent coma una relacion.

Recèrca e lecturas causidas: - Wegner, D.M. (1987). Transactive memory: A contemporary analysis of the group mind. In B. Mullen & G.R. Goethals (Eds.), Theories of Group Behavior. Springer. - Wegner, D.M., Erber, R. & Raymond, P. (1991). Transactive memory in close relationships. Journal of Personality and Social Psychology, 61(6), 923–929. - McAdams, D.P. (1993). The Stories We Live By: Personal Myths and the Making of the Self. William Morrow. - Conway, M.A. & Pleydell-Pearce, C.W. (2000). The construction of autobiographical memories in the self-memory system. Psychological Review, 107(2), 261–288. - Reis, H.T. & Shaver, P. (1988). Intimacy as an interpersonal process. In S. Duck (Ed.), Handbook of Personal Relationships. Wiley.