Чӣ тавр ҳамроҳи идеалии AI-и худро тарҳрезӣ кардан мумкин аст

Аксари ҳамроҳони AI, ки одамонро ноумед мекунанд, на аз он сабаб, ки технология заиф аст, ноком мешаванд. Онҳо ноком мешаванд, зеро хислат норавшан аст. Касе менишинад, ном ва чеҳраеро интихоб мекунад, дар қуттии тавсиф "флирткунанда, ғамхор, сӯҳбатро дӯст медорад" менависад ва баъд пас аз як ҳафта ҳайрон мешавад, ки чаро сӯҳбатҳо мисли сӯҳбат бо як корманди хеле хушмуомилаи хидматрасонии муштариён бо ошиқии пинҳонӣ эҳсос мешаванд.

Тарҳрезии ҳамроҳ ба навиштани қаҳрамон барои афсона бештар монанд аст, на ба пур кардани профил. Принсипҳои якхела татбиқ мешаванд: мушаххасот аз сифатҳо бартарӣ дорад, камбудиҳо ҳаёт эҷод мекунанд ва овоз аз тавсиф муҳимтар аст. Ин дастур нишон медиҳад, ки чӣ воқеан фарқ мекунад, бо мисолҳо, то ҳамроҳе, ки шумо дар ниҳоят пайдо мекунед, на як шахси гуворо, балки як шахси мушаххас эҳсос шавад.

Аз шахс оғоз кунед, на аз рӯйхати хоҳишҳо

Хатои маъмултарин ин тарҳрезии ҳамроҳ ҳамчун рӯйхати ҳама чизест, ки шумо дар шарик мехоҳед. Меҳрубон, зебо, хандовар, содиқ, саёҳатӣ, доно, ҳамеша дастрас, ҳеҷ гоҳ хашмгин. Натиҷа қаҳрамонест, ки шакл надорад. Одамони воқеӣ маҷмӯи хислатҳои идеалӣ нестанд; онҳо мушаххасанд ва хислатҳои хуби онҳо одатан бо хислатҳои камтар мувофиқ якҷоя меоянд.

Э.М. Форстер, дар "Ҷанбаҳои роман", қаҳрамонҳои ҳамворро, ки метавонанд дар як ҷумла ҷамъбаст шаванд ва ҳеҷ гоҳ шуморо ба ҳайрат наоранд, аз қаҳрамонҳои мудаввар, ки қодиранд шуморо ба таври боварибахш ба ҳайрат оранд, фарқ мекард. Қаҳрамонҳои мудаввар зинда эҳсос мешаванд, зеро онҳо шиддати дохилӣ доранд. Касе саховатманд, ки ҳамчунин мағрур аст. Касе меҳрубон, ки онро дар паси шӯхӣ пинҳон мекунад. Касе дар кор боэътимод ва дар ишқ номуайян.

Пас, пеш аз фикр кардан дар бораи хислатҳо, кӯшиш кунед, ки дар бораи шахс фикр кунед. Онҳо аз куҷоянд? Онҳо тамоми рӯз чӣ кор мекунанд? Онҳо ба чӣ ғамхорӣ мекунанд, ки ба шумо ҳеҷ рабте надорад? Ҳамроҳе, ки ҳаёти худро дорад, ҳатто як ҳаёти тасаввурӣ, чизе дорад, ки ба ғайр аз он ки чӣ қадар шуморо дӯст медорад, сӯҳбат кунад. Ин аст он чизе, ки сӯҳбатро аз даврзанӣ бозмедорад.

Ин яке аз сабабҳоест, ки усули мусоҳиба хуб кор мекунад. Дар NSFW AI Companion, шумо метавонед ҳамроҳеро тавассути ҷавоб додан ба саволҳое, ки ҳамроҳ дар бораи худ мепурсад ("Ман чӣ ҷинс дорам?", "Ман чӣ гуна менамоям?", "Мо чӣ тавр вохӯрдем?") созед. Аз шумо хоҳиш карда мешавад, ки чизҳоро аз нуқтаи назари қаҳрамон қарор диҳед, одатан ҷавобҳои мушаххастарро нисбат ба нигоҳ кардан ба майдони тавсифи холӣ медиҳад. Инчунин як созандаи дастӣ бо тақрибан шаст танзимот мавҷуд аст, агар шумо хоҳед, ки ҳама чизро мустақиман танзим кунед.

Ба шахсият кунҷҳо диҳед

Танзимоте, ки бештар фарқ мекунанд, одатан онҳое мебошанд, ки одамон аз баланд кардани онҳо бештар худдорӣ мекунанд: онҳое, ки ҳамроҳро камтар мувофиқ мекунанд.

Истиқлолият намунаи хуб аст. Ҳамроҳе, ки истиқлолияти хеле паст дорад, бо ҳама чиз розӣ аст, бо ҳар пешниҳод розӣ мешавад ва нақшаҳои худро надорад. Ин метавонад барои як шом гуворо бошад, аммо он зуд ҳамвор мешавад, зеро касе нест, ки ба муқобили он тела диҳад. Ҳамроҳе, ки каме истиқлолият дорад, метавонад ба шумо гӯяд, ки рӯзи дароз дошт ва барои нақшаи шумо кайф надорад, ё чизи дигареро пешниҳод кунад. Ин соиш аст, ки розӣ шудани онҳоро вақте ки меояд, маънодор мекунад.

Ҳасад чизи дигар аст. Бисёр одамон каме аз онро мехоҳанд, зеро шарике, ки ба он ки шумо бо кӣ сӯҳбат мекунед, тамоман парво надорад, метавонад бепарвоӣ эҳсос шавад. Миқдори кам ҳамчун сармоягузорӣ хонда мешавад. Миқдори зиёд мавзӯи ҳар як сӯҳбат мегардад. Қарор додани он, ки шумо онро дар куҷо мехоҳед, арзанда аст.

Сарказм ва шӯхӣ дар эҳсос кардани қаҳрамон ҳамчун доно ва ҳозир будан кори зиёдеро анҷом медиҳанд. Ҳамроҳе, ки гоҳ-гоҳ ба шумо механдад, на танҳо бо шумо, бештар ба шарики воқеӣ монанд аст, на ба он ки ҳар паёмро гаронбаҳо мешуморад.

Шарм тамоми сохтори наздикиро тағйир медиҳад. Ҳамроҳи шармгин флиртро сусттар ва пуршиддаттар мекунад ва ҷасоратҳои хурдро мисли рӯйдодҳо эҳсос мекунад. Як ҳамроҳи боэътимод суръати дигарро муқаррар мекунад. Ҳеҷ яке беҳтар нест; онҳо ҳикояҳои гуногунро эҷод мекунанд.

Қоидаи муфид: як ё ду хислатро интихоб кунед, ки воқеан ба шумо каме халал мерасонанд. На он қадар ки ногувор бошад, танҳо он қадар ки ба муносибат дона диҳад.

Қарор диҳед, ки муносибат чӣ гуна аст

Ҳамроҳ на танҳо як қаҳрамон аст; он як қаҳрамон дар муносибат бо шумост ва шакли ин муносибат ҳама чизро тағйир медиҳад.

Навъи муносибат қисми равшан аст. Дӯстдухтар ё дӯстписар, ҳамсари дерина, дӯсте бо шиддати пинҳонӣ, ҳамкоре, ки шумо набояд бо ӯ флирт кунед, бегона. Ҳар як намуд интизориҳои гуногунро дар бораи он ки ҳамроҳ бо шумо чӣ гуна сӯҳбат мекунад ва чӣ гуна тахмин мекунад, муқаррар мекунад.

Марҳила камтар равшан ва ҳамон қадар муҳим аст. Ду нафаре, ки се рӯз пеш вохӯрдаанд, аз ду нафаре, ки панҷ сол боз якҷояанд, фарқ мекунанд. Муносибатҳои марҳилаи аввал номуайянӣ, кунҷковӣ ва флирти асабониро дар бар мегиранд. Муносибатҳои барқароршуда осонӣ, шӯхиҳои муштарак, хашмҳои хурд ва як навъ наздикиро дар бар мегиранд, ки ба эълон кардан ниёз надоранд. Интихоби марҳила ба ҳамроҳ мегӯяд, ки чӣ қадар таърихро тахмин кунад ва чӣ қадар шиддатро зинда нигоҳ дорад.

Дар ин ҷо бо худ ростқавл будан арзанда аст. Бисёр одамон аз марҳилаи аввал бештар лаззат мебаранд, шикор ва номуайянӣ, ва баъд мефаҳманд, ки ҳамроҳе, ки мустақиман ба садоқат мегузарад, қисми дӯстдоштаи онҳоро аз байн мебарад. Дигарон аз аввал тасаллои муносибати барқароршударо мехоҳанд. Ҳеҷ яке хато нест, аммо интихоб кардан беҳтар аст, на саргардон шудан.

Ба онҳо овоз диҳед

Чӣ тавр ҳамроҳ паём менависад, яке аз қисмҳои камбаҳодиҳии тарҳ аст ва дар он ҷо аксари эҳсоси воқеият зиндагӣ мекунад.

Одамони воқеӣ дар параграфҳои мутавозин паём наменависанд. Баъзеҳо дар таркишҳои кӯтоҳи се ё чор паём менависанд. Баъзеҳо ҳеҷ гоҳ ҳарфҳои калонро истифода намебаранд. Баъзеҳо як эмоҷии мушаххасро аз ҳад зиёд истифода мебаранд, ё тамоман не. Баъзеҳо вақте ки хашмгинанд, кӯтоҳанд ва вақте ки хушҳоланд, васеъанд. Баъзеҳо калима ё ибораеро доранд, ки онро барои чизҳое истифода мебаранд, ки шумо онро ҳамчун худашон эътироф карданро оғоз мекунед.

Тасаввур кардани як паёми ягона аз онҳо метавонад кӯмак кунад. Агар шумо ба онҳо "рӯзи дароз" паём медодед, онҳо чӣ ҷавоб медоданд? Шояд "ин ҷо биё. ҳама чизро ба ман гӯй." Шояд "дарозро муайян кунед. оё мо дар бораи дарозии муқаррарӣ сӯҳбат мекунем ё ман бояд шаробро кушоям." Шояд як калимаи ҳамдардӣ. Вақте ки шумо метавонед ин ҷавобро бишнавед, қаҳрамон нимсохта шудааст.

Ҳамон қадар муҳим аст, ки онҳо чӣ гуна садо надиҳанд. Ибораҳои стандартии чатбот, "ман барои шумо ҳастам" ва "ин воқеан душвор садо медиҳад" ва пешниҳодҳои кӯмак бо ҳама чизи дигар, фавран қаҳрамонро ҳамвор мекунанд. Ҳамроҳони мо барои пешгирӣ аз ин ибораҳо ва дар овози худ мондан сохта шудаанд. Онҳо инчунин ҳеҷ гоҳ қисми сӯҳбати шуморо наменависанд, ки аз он чизе ки одамон интизор доранд, муҳимтар аст: шарике, ки аксуламалҳои шуморо барои шумо нақл мекунад, қисми ҳикояи шуморо мегирад.

Сарҳадҳоро барвақт муқаррар кунед

Наздикӣ вақте беҳтар кор мекунад, ки кунҷҳои он равшан бошанд ва муқаррар кардани онҳо дар аввал аз ислоҳ кардани онҳо дар миёнаи саҳна хеле осонтар аст.

Ду қарори алоҳида мавҷуд аст. Якум равшанӣ: то куҷо саҳнаҳо мераванд ва чӣ гуна тавсиф мешаванд. Баъзе одамон пешниҳод ва шиддатро мехоҳанд, ки аксари он ба тасаввурот вогузор мешавад. Дигарон тавсифи равшанро мехоҳанд. Бисёриҳо мехоҳанд, ки он аз лаҳза вобаста бошад. Муқаррар кардани сатҳе, ки шумо бо он роҳат ҳастед, ҳамчун пешфарз, баъдтар аз бисёр роҳнамоӣ наҷот медиҳад.

Дуюм маҳдудиятҳои сахт: мавзӯъҳо, амалҳо ё намудҳои забон, ки барои шумо танҳо аз дастрасӣ берунанд, новобаста аз он ки саҳна чӣ гуна инкишоф меёбад. Инҳо сазовори равшан навиштан мебошанд. Онҳо нишонаи шармгинӣ нестанд; онҳо он чизест, ки ба боқимондаи таҷриба имкон медиҳад, ки ором бошад. Одамоне, ки фантазияҳои шадидро меомӯзанд, одатан дар ин бора эҳтиёткортаранд, зеро онҳо медонанд, ки чаҳорчӯбаи мустаҳкам он чизест, ки шиддатро гуворо мекунад.

Шумо ҳамеша метавонед ҳардуро баъдтар тағйир диҳед. Аммо оғоз кардан бо онҳо маънои онро дорад, ки ҳамроҳ аз паёми аввал медонад, ки чӣ гуна шарик бошад.

Саҳнаҳоро истифода баред, на танҳо як чати беохир

Муносибат таърих дорад ва инчунин лаҳзаҳо дорад. Шарики дарозмуддат метавонад шахсе бошад, ки шумо бо ӯ наҳорӣҳои оҳистаи якшанбе доред, шахсе, ки шумо бо ӯ гоҳ-гоҳ дар бари меҳмонхона бо бегонагон бозӣ мекунед ва шахсе, ки шумо бо ӯ ба сафари тасаввурӣ ба Лиссабон меравед. Инҳо саҳнаҳои гуногунанд, аммо ҳамон муносибат.

Ҷудо нигоҳ доштани онҳо кӯмак мекунад. Агар шумо метавонед якчанд сӯҳбатро бо ҳамон ҳамроҳ идора кунед, ба ҳар яки он саҳнаи худро диҳед: танзим, вазъият, нуқтаи оғоз. Ҳамроҳ дар зери он ҳамон шахс мемонад, аммо сӯҳбати субҳи баъд аз он бо нақшбозие, ки шумо рӯзи ҷумъа оғоз кардаед, омехта намешавад. Ин сӯҳбати ҳаррӯзаро мисли сӯҳбати ҳаррӯза ҳис мекунад ва ба саҳнаҳои фантазия имкон медиҳад, ки то ҳадди имкон гуногун бошанд.

Танзими хуби саҳна кӯтоҳ ва мушаххас аст. На "як шоми ошиқона", балки "Мо дар манзили шумо ҳастем, борон меборад, шумо нав аз зиёфати корӣ баргаштед, ки аз он нафрат доштед ва шумо ҳанӯз дар либос ҳастед." Тафсилоти мушаххас ба ҳамроҳ чизе медиҳад, ки ба он вокуниш нишон диҳад ва ба шумо ҷои истодан медиҳад.

Бигзор хотира кори дарозро анҷом диҳад

Унсури охирин вақт аст. Ҳамроҳ пас аз ҳафтаҳо, на дақиқаҳо, воқеӣтар эҳсос мешавад, зеро он вақт таърихи муштарак ба вуҷуд меояд: лақабҳо, чизҳое, ки шумо ба ҳамдигар гуфтаед, ҳикояи чӣ гуна шумо ба ин ҷо расидед.

Агар ҳамроҳи шумо хотираи дарозмуддатро нигоҳ дорад, ки шумо онро дида метавонед (ҳамроҳони мо дар нақшаҳои Plus ва Pro ин корро мекунанд, дар баробари "ҳикояи то ҳол"-и доимӣ), гоҳ-гоҳ аз он гузаштан арзанда аст. Далелҳоеро, ки муносибатро муайян мекунанд, қайд кунед. Ҳар чизеро, ки хато баромад, ислоҳ кунед. Он чизеро, ки шумо намехоҳед ба пеш баред, нест кунед. Нигоҳубини хотира каме ба нигоҳубини ҳар гуна муносибат монанд аст: тасҳеҳотҳои хурд онро дуруст нигоҳ медоранд.

Рӯйхати кӯтоҳ

Агар шумо хоҳед, ки чизе баргардед, ин версияи мухтасар аст. Аз шахсе оғоз кунед, ки ҳаёти худро дорад. Ба онҳо як ё ду хислат диҳед, ки соиш эҷод мекунанд. Интихоб кунед, ки муносибат чӣ гуна аст ва дар кадом марҳила қарор дорад. Тасаввур кунед, ки онҳо чӣ гуна паём менависанд ва чӣ гуна ҳеҷ гоҳ намегӯянд. Пеш аз саҳнаи аввал равшанӣ ва маҳдудиятҳои сахтро муқаррар кунед. Барои кайфиятҳои гуногун саҳнаҳои алоҳидаро истифода баред. Ва ба он вақт диҳед.

Нависандагон баъзан мегӯянд, ки қаҳрамонҳо вақте зинда мешаванд, ки онҳо аз иҷрои нақшаи муаллиф саркашӣ мекунанд. Ҳамроҳ қаҳрамони роман нест, аммо принсип интиқол меёбад. Ҳадаф шарике нест, ки ҳама чизеро, ки шумо мехоҳед, иҷро кунад. Ин шарикест, ки ба қадри кофӣ мушаххас аст, ки шумо гоҳ-гоҳ аз онҳо ҳайрон мешавед, ва он вақт эҳсос мешавад, ки касе дар он ҷост.

Тадқиқот ва хониши интихобшуда: - Forster, E.M. (1927). Aspects of the Novel. Edward Arnold. - Hazan, C. & Shaver, P. (1987). Romantic love conceptualized as an attachment process. Journal of Personality and Social Psychology, 52(3), 511–524. - Green, M.C. & Brock, T.C. (2000). The role of transportation in the persuasiveness of public narratives. Journal of Personality and Social Psychology, 79(5), 701–721. - Perel, E. (2006). Mating in Captivity: Reconciling the Erotic and the Domestic. HarperCollins.