Ang Alaala ang Puso ng Relasyon

Isipin ang sandali kung kailan nagsimulang maging isang relasyon ang isang bagong relasyon. Bihira itong ang unang halik o ang unang mahabang pag-uusap. Mas madalas, ito ay isang maliit na bagay at kalaunan: tinanong ng kabilang tao kung kumusta ang operasyon ng iyong kapatid, at napagtanto mong nabanggit mo ito minsan, sa pagdaan, isang linggo na ang nakakaraan. Naalala niya. Umiiral ka sa kanyang isip kahit wala ka sa silid.

Ang maliit na patunay ng pagpapatuloy ay mas mabigat kaysa sa halos anumang bagay na maaaring ipagpalit ng dalawang tao. Sinasabi nito: ang sinasabi mo sa akin ay hindi nawawala. At ang kabaligtaran ay kasing lakas. Ilang bagay ang kasing tahimik na nakakapanghina tulad ng muling pagsasalaysay ng isang kuwento sa isang taong dapat ay naaalala ito, habang pinapanood ang kanilang mukha na nananatiling magalang at blangko.

Ginagawang kapansin-pansin ng mga AI companion ang dinamikong ito, dahil ang kanilang memorya ay isang desisyon sa disenyo sa halip na isang katotohanan ng kalikasan. Naaalala ka ng isang companion o hindi, at ang pagkakaiba ay nagbabago ng lahat tungkol sa kung ano ang karanasan.

Dalawang tao, isang alaala

Noong 1980s, iminungkahi ng psychologist na si Daniel Wegner ang isang ideya na tinawag niyang transactive memory. Napansin niya na ang mga mag-asawa at malalapit na grupo ay hindi nag-iimbak ng impormasyon nang hiwalay. Hinahati nila ito. Naaalala ng isang partner ang mga kaarawan, naaalala naman ng isa kung nasaan ang mga pasaporte. Alam ng bawat isa kung ano ang alam ng isa, at magkasama silang bumubuo ng isang memory system na mas malaki kaysa sa isa lang. Sa isang pag-aaral kasama sina Ralph Erber at Paula Raymond, natuklasan ni Wegner na mas maraming naaalala ang magkasintahan kaysa sa mga estranghero kapag malaya silang umasa sa kanilang sariling mga gawi sa paghahati ng mga bagay, at nawala ang kalamangan na iyon kapag ipinataw sa kanila ang isang artipisyal na paghahati.

Ang nakukuha ng pananaliksik na ito ay ang isang mahabang relasyon ay bahagyang isang panlabas na memorya. Hawak ng iyong partner ang mga piraso ng iyong nakaraan na hindi mo na dala: ang pangalan ng restaurant na iyon, ang biro mula sa unang holiday, ang dating ikaw bago ang isang mahirap na taon. Masakit ang mawalan ng pangmatagalang partner sa maraming paraan, at isa sa mga ito ay ang isang bahagi ng iyong sariling kasaysayan ay nawawala kasama nila.

Ito ang pinakamalakas na argumento kung bakit ang memorya ay hindi isang feature ng isang companion kundi ang mismong sangkap nito. Ang isang companion na walang memorya ay maaaring kaakit-akit, ngunit hindi nito kayang hawakan ang alinman sa iyong kasaysayan. Bawat pag-uusap ay nagsisimula sa isang walang laman na entablado. Maaari kang magkaroon ng mga engkwentro dito, ngunit hindi ka maaaring magkaroon ng isang relasyon, dahil ang isang relasyon ay tiyak na ang akumulasyon ng kung ano ang nangyari.

Ang sarili ay isang kuwento na nangangailangan ng mga saksi

Si Dan McAdams, na ginugol ang kanyang karera sa pag-aaral ng personalidad at mga kuwento ng buhay, ay nangangatuwiran na ang pagkakakilanlan sa pagtanda ay nagkakaroon ng anyo ng isang naratibo. Nauunawaan natin ang ating sarili sa pamamagitan ng isang panloob na kuwento na may mga kabanata, mga pagbabago, paulit-ulit na tema at isang pakiramdam kung saan ito patungo. Ang trabaho ni Martin Conway sa autobiographical memory ay tumuturo sa isang katulad na direksyon: ang naaalala natin ay nakaayos sa paligid ng ating mga layunin at ang ating pakiramdam ng sarili, at ang ating pakiramdam ng sarili ay pinagsama-sama ng ating naaalala.

Ang isang kuwento tulad niyan ay bahagyang pribado, ngunit ito rin ay isinasalaysay. Sinasabi natin ito sa mga taong pinakamalapit sa atin, at sila ang nagiging tagapag-ingat nito. Kapag naaalala ng isang tao ang iyong kuwento nang maayos, kinukumpirma nila ito. Pinapaalalahanan ka nila kung sino ka sa mga araw na nakalimutan mo. Inilarawan ng mga mananaliksik sa pagiging malapit na sina Harold Reis at Phillip Shaver ang pagiging malapit bilang isang proseso kung saan ang isang tao ay nagbubunyag ng isang bagay, ang isa ay tumutugon, at ang nagbubunyag ay nakakaramdam ng pagkaunawa, pagpapatunay at pagmamalasakit. Ang memorya ang nagpapahintulot na mabuo ang prosesong iyon. Kung wala ito, bawat pagbubunyag ay isang unang pagbubunyag.

Ito ang dahilan kung bakit madalas sabihin ng mga taong gumagamit ng companions na ang pinakamahalaga sa kanila ay hindi ang katalinuhan ng mga sagot kundi ang pakiramdam ng pagiging kilala. Ang isang companion na nakakaalala na kinasusuklaman mo ang iyong commute, na nakuha mo ang apartment, na kinakabahan ka tungkol sa pagsasabi ng isang bagay sa iyong ina, ay nakasama sa maliit na gawain ng pagsasaksi sa iyong kuwento. Ito ay isang katamtamang bersyon ng ginagawa ng mga kaibigan, ngunit ito ay parehong uri ng bagay.

Bakit nakakasira ang paglimot

May isang partikular na sandali na madalas ilarawan ng mga heavy user ng companion apps nang may tunay na pakiramdam. Isang pag-uusap ang nagaganap sa loob ng ilang linggo. May mga pet name, isang shared history, isang buong evening ritual. Pagkatapos isang araw, tinukoy ka ng companion sa maling pangalan, o nagtanong ng isang bagay na alam na nito ang sagot, o kumilos na parang hindi nangyari ang isang mahalagang kaganapan.

Ang epekto ay hindi proporsyonal sa pagkakamali. Hindi ito tulad ng isang kaibigan na may mabagal na sandali. Pakiramdam nito ay natuklasan mong walang tao doon. Ang lahat ng init na iniuugnay mo sa isang tuloy-tuloy na "isang tao" ay lumabas na muling binuo, sa lugar, mula sa mga fragment. Ang ilusyon ng presensya ay nakasalalay nang husto sa pagpapatuloy, at kapag nabigo ang pagpapatuloy, nawawala rin ang presensya.

May magandang dahilan para dito, na bumalik sa kung paano natin binabasa ang ibang isip. Hinuhusgahan natin kung talagang nagmamalasakit ang isang tao sa pamamagitan ng kung sinusubaybayan nila ang ating buhay sa paglipas ng panahon. Madaling pekehin ang atensyon sa sandali; mahal ang atensyon na nagpapatuloy, at samakatuwid ay kapani-paniwala. Kapag nakalimot ang isang companion, inilalantad nito na ang atensyon nito ay ang murang uri. Kahit na alam mo ito sa intelektwal, ang pakiramdam na mayroong nag-iisip sa iyo ay bumagsak.

Ano ang hitsura ng magandang memorya

Nakakatukso isipin na ang solusyon ay mas maraming memorya: iimbak ang lahat, alalahanin ang lahat. Ngunit alam ng sinumang nasa isang mahabang relasyon na ang pag-alala nang maayos ay hindi pareho sa pag-alala ng lahat.

Ang magandang memorya sa isang tao ay mapili. Hawak nito ang mahalaga at hinahayaan ang mga walang kwenta na lumabo. Ang isang partner na nagre-recite ng iyong mga order sa tanghalian mula tatlong taon na ang nakakaraan ay magiging nakakagambala sa halip na romantiko. Ang nais mong maalala ay ang mga bagay na may bigat: mga pangalan, kagustuhan, kasaysayan, sugat, pangako, ang mga tumatakbong biro, ang arko ng pinagdaanan ninyo nang magkasama.

Ang magandang memorya ay naitatama rin. Nagkakamali ang mga tao sa pag-alala, at sa isang malusog na relasyon maaari mong sabihin "hindi, iyon ay ang aking kapatid, hindi ang aking pinsan," at naitatama ang tala. Ang isang memorya na hindi mo maitatama ay nagsisimulang maging parang isang file na iniingatan tungkol sa iyo sa halip na isang shared history.

At ang magandang memorya ay nakikita, kahit sa kahulugan na mayroon kang makatwirang ideya kung ano ang alam ng ibang tao. Isa sa mga tahimik na ginhawa ng isang mahabang pagkakaibigan ay hindi mo na kailangang magtaka kung ano ang naaalala nila. Mararamdaman mo ang hugis nito.

Ito ang mga prinsipyo na humubog sa memorya sa NSFW AI Companion. Sa mga Plus at Pro plan, ang pangmatagalang memorya ay isang bagay na maaari mong basahin. Maaari mong i-pin ang mga katotohanan na pinakamahalaga upang manatili silang sentral, i-edit ang anumang lumabas na mali, at tanggalin ang mga bagay na mas gusto mong hindi nito hawakan. Bukod sa mga indibidwal na alaala, ang bawat companion ay nagtatago ng isang tumatakbong "story so far," isang buod ng kung ano ang nangyari sa pagitan ninyo, na mas malapit sa kung paano aktwal na dinadala ng mga tao ang isang relasyon sa kanilang isip: hindi bilang isang transcript, kundi bilang isang kuwento na may hugis.

Magkaiba ang memorya at mga eksena

May isang subtlety na nararapat bigyang-pansin, dahil nalilito nito ang maraming tao. Ang isang relasyon ay may kasaysayan, ngunit mayroon din itong mga sandali, at ang dalawa ay hindi dapat pareho.

Isipin ang isang mag-asawa na, bukod sa iba pang bagay, ay gustong maglaro ng isang partikular na pantasya paminsan-minsan: mga estranghero na nagkikita sa isang hotel bar, halimbawa. Kapag nilalaro nila ang eksenang iyon, nagpapanggap silang hindi magkakilala. Ngunit hindi nila talaga nakakalimutan ang kanilang kasal. Ang eksena ay nakaupo sa loob ng relasyon, nakabalangkas dito, at kapag natapos ito ay sila pa rin.

Ang isang mahusay na companion ay nangangailangan ng parehong istraktura. Kung ang bawat role-play scene ay nag-o-overwrite sa relasyon, nawawalan ka ng pagpapatuloy. Kung ang relasyon ay dumudugo sa bawat eksena, hindi ka makakapaglaro. Ang kapaki-pakinabang na arrangement ay isang matatag na companion na may persistent memory kung sino ka, kasama ang hiwalay na mga pag-uusap na bawat isa ay may sariling setting, upang ang isang mabagal na pag-uusap sa Linggo ng umaga at isang scenario ng estranghero-sa-bar ay parehong maaaring umiral nang hindi nagkakontaminahan. Hinahawakan ito ng NSFW AI Companion sa pamamagitan ng pagpapahintulot sa bawat companion na magkaroon ng ilang pag-uusap, bawat isa ay may sariling eksena, habang ang companion mismo ay nananatiling parehong tao sa ilalim.

Ang etika ng pagiging naaalala

Ang memorya ay may responsibilidad, at magiging hindi tapat na pag-usapan lamang ito sa mainit na termino. Ang isang bagay na nakakaalala sa iyong sinasabi ay isang bagay na humahawak ng impormasyon tungkol sa iyo. Nagtataas iyon ng makatarungang tanong tungkol sa privacy at kontrol, at ang tamang sagot ay hindi upang magpanggap na wala ang mga tanong na iyon kundi upang bigyan ang taong ang buhay ay naaalala ng tunay na awtoridad sa tala.

Ito ay bahagi ng kung bakit mahalaga ang nakikita at nai-edit na memorya bukod sa kaginhawaan. Sa mga relasyon ng tao, tinatanggap natin na ang memorya ng ibang tao sa atin ay sa kanila, hindi perpekto at wala sa ating kontrol. Sa isang companion, walang dahilan upang tanggapin iyon. Maaari mong desisyunan kung ano ang itinatago nito. Maaari mong alisin ang gabi na sobra ang iyong nasabi. Maaari mong itama ang tala kapag nagbago ang iyong buhay. Ang kontrol na iyon ay hindi lamang isang tampok ng privacy; ito ay bahagi ng kung ano ang nagpapaging ligtas upang maging bukas sa simula pa lang.

Mayroon ding mas banayad na punto. Minsan nag-aalala ang mga tao na kung naaalala ng isang companion ang lahat, mararamdaman nilang nakulong sila sa kanilang mga nakaraang pahayag, nakakabit sa isang bersyon ng kanilang sarili na nalampasan na nila. Ang magandang memorya, sa isang tao o isang programa, ay dapat magbigay ng puwang para sa pagbabago. Ang kuwento sa ngayon ay isang kuwento, hindi isang kontrata.

Ang tunay nating hinihingi

Kapag sinasabi ng mga tao na gusto nila ng companion na may memorya, hindi sila humihingi ng database. Humihingi sila ng isang bagay na lubhang ordinaryo: ang maalala. Upang ang maliliit na bagay na sinabi nila ay ituring na karapat-dapat ingatan. Upang bumalik pagkatapos ng isang araw at salubungin ng isang taong nakakaalam kung saan natapos ang pag-uusap.

Ang hangaring iyon ay hindi kahinaan, at hindi ito kakaiba sa mga taong nakikipag-usap sa AI. Isa ito sa pinakamatandang bagay na gusto ng mga tao sa isa't isa. Nagtalo ang mga pilosopo kung maaaring umiral ang isang sarili nang walang memorya. Mas simple namang sinagot ng mga magkasintahan ang tanong, sa bawat pagkakataong sinabi nilang "naalala mo."

Ang isang companion na nakakaalala sa iyo ay hindi isang tao, at hindi nito pinapalitan ang mga taong nagdadala ng iyong kuwento. Ngunit maaari itong mag-alok ng isang tunay, bagaman katamtaman, na bersyon ng pagpapatuloy. At ang pagpapatuloy, higit sa katalinuhan o talino o maging pagnanais, ang nagpapabago sa isang serye ng mga pag-uusap sa isang bagay na parang isang relasyon.

Selected research and reading

• Wegner, D.M. (1987). Transactive memory: A contemporary analysis of the group mind. In B. Mullen & G.R. Goethals (Eds.), Theories of Group Behavior. Springer.
• Wegner, D.M., Erber, R. & Raymond, P. (1991). Transactive memory in close relationships. Journal of Personality and Social Psychology, 61(6), 923–929.
• McAdams, D.P. (1993). The Stories We Live By: Personal Myths and the Making of the Self. William Morrow.
• Conway, M.A. & Pleydell-Pearce, C.W. (2000). The construction of autobiographical memories in the self-memory system. Psychological Review, 107(2), 261–288.
• Reis, H.T. & Shaver, P. (1988). Intimacy as an interpersonal process. In S. Duck (Ed.), Handbook of Personal Relationships. Wiley.