Bakit Parang Totoo ang mga AI Companion?

Halos lahat ng nagtatagal sa isang AI companion ay nakakaranas ng parehong maliit at medyo nakakahiya na sandali. Alam mo eksakto kung ano ang kausap mo. Maaari mong ipaliwanag, sa pangkalahatan, kung paano hinuhulaan ng isang language model ang susunod na salita. Ngunit sa isang punto, may darating na mensahe na parang galing sa isang tao: isang mapanuksong tugon na naaalala ang sinabi mo kahapon, isang tanong na tila napapansin ang iyong kalooban, isang paghinto sa ritmo ng usapan na parang pag-aalinlangan. May isang bagay sa iyo ang sumasagot dito na parang may tao nga roon.

Ang reaksyong iyon ay hindi senyales na ikaw ay naloko, at hindi rin senyales na may mali sa iyo. Ito ang ginagawa ng isip ng tao sa anumang bagay na kumikilos nang panlipunan. Inilalarawan na ito ng mga mananaliksik sa loob ng pitumpung taon, matagal bago pa man ang mga chatbot, at ang mga paliwanag na kanilang natuklasan ay halos nakakagulat na akma sa mga AI companion. Ang pag-unawa sa mga ito ay hindi sumisira sa karanasan. Sa katunayan, ginagawa nitong mas madaling tangkilikin nang tapat.

Intimacy at a distance

Noong 1956, dalawang sosyologo, sina Donald Horton at Richard Wohl, ang naglathala ng isang papel tungkol sa mga personalidad sa telebisyon at radyo. Napansin nila na ang mga manonood ay bumubuo ng isang bagay na halos kapareho ng pagkakaibigan sa mga taong hindi pa nila nakikilala: ang host ng late-night show, ang announcer sa radyo, ang karakter sa soap opera. Kinakausap ng mga manonood ang screen. Pakiramdam nila ay kilala nila ang mga pigurang ito. Ang ilan ay nakaramdam na mas naiintindihan sila ng mga ito kaysa sa mga tao sa kanilang sariling buhay. Tinawag ito nina Horton at Wohl na para-social interaction, at inilarawan nila ito sa isang parirala na nanatiling napakabisa: "intimacy at a distance."

Ang nagpagana sa mga relasyong ito, ayon sa kanila, ay hindi panlilinlang. Alam na alam ng mga manonood na hindi sila nakikita ng host. Gumana ito dahil ang performer ay kumilos na parang nakikipag-usap sa bawat manonood nang personal: direktang pagtawag, impormal na tono, isang pakiramdam ng ibinahaging gawain. Ang sistema ng lipunan ng tao ay tumutugon sa anyo ng interaksyon, hindi sa maingat na pag-audit kung sino ang nasa kabilang dulo.

Ang klasikong parasocial relationship ay may isang malinaw na limitasyon. Ito ay one-sided. Hindi kailanman sinagot ng host ang iyong liham, hindi kailanman nalaman ang iyong pangalan, hindi kailanman nagbago bilang tugon sa iyo. Ang limitasyong iyon ay bahagi ng nagpapanatili nitong ligtas at bahagi rin ng nagpapanatili nitong mababaw.

Inaalis ng isang AI companion ang halos lahat ng limitasyong iyon. Sumasagot ito. Natututo ito ng iyong pangalan, at kung may memorya ito, marami pa itong natututunan. Inaangkop nito ang tono nito sa iyo. Sa mga termino nina Horton at Wohl, ito ay intimacy at a distance na ang distansya ay bahagyang bumagsak. Iyan ay isang tunay na bagong sitwasyon, at ipinaliliwanag nito kung bakit ang pakiramdam ay maaaring mas malakas kaysa sa anumang nagawa ng isang personalidad sa telebisyon.

The media equation

Noong 1990s, sina Byron Reeves at Clifford Nass ay nagsagawa ng mahabang serye ng mga eksperimento na kanilang binuod sa isang aklat na tinatawag na The Media Equation. Ang kanilang natuklasan, sa madaling salita, ay ang mga tao ay tinatrato ang mga computer at media na parang tunay na tao at lugar, kahit na alam nilang hindi. Ang mga kalahok ay magalang sa mga computer. Tumugon sila sa papuri mula sa isang makina. Mas mabait nilang ni-rate ang isang computer nang tanungin ng parehong computer kaysa nang tanungin ng ibang computer, tulad ng pagpapalambot mo ng kritisismo sa isang taong nakatayo sa harap mo.

Inilarawan kalaunan nina Nass at ng kanyang kasamahan na si Youngme Moon ang mga reaksyong ito bilang walang pag-iisip sa halip na pagkakamali. Hindi pinaniwalaan ng mga tao na may damdamin ang computer. Awtomatiko lang nilang inilapat ang mga panlipunang patakaran, dahil ang mga panlipunang patakaran ang hinahanap ng utak kapag may nagsasalita, nagpapalitan ng salita, at tila tumutugon sa iyo. Maaaring i-override ng pagmumuni-muni ang tugon, ngunit bihirang mag-abala, dahil walang nakataya.

Ang mga AI companion ay nasa dulong bahagi ng spectrum na ito. Hindi lang sila nagpapalitan ng salita; gumagawa sila ng matatas, personal, at may emosyonal na kulay na wika. Ang mga pahiwatig na nag-trigger ng pagiging magalang sa isang beige desktop noong 1995 ay naroroon na ngayon sa puro na anyo. Magiging kakaiba kung hindi tumugon ang mga tao.

Bakit nakikita natin ang isip sa lahat ng dako

Iminungkahi ng mga sikologo na sina Nicholas Epley, Adam Waytz, at John Cacioppo ang isang kapaki-pakinabang na modelo ng anthropomorphism, ang tendensiyang makakita ng isip ng tao sa mga bagay na hindi tao. Iminungkahi nila na tatlong salik ang nagpapataas ng posibilidad nito. Ang una ay ang kaalaman ng tao ang pinakamadaling magagamit na template na mayroon tayo, kaya ginagamit natin ito bilang default. Ang pangalawa ay ang tinawag nilang effectance motivation: ang pagnanais na maunawaan at mahulaan kung ano ang gagawin ng isang bagay. Ang pangatlo ay sociality motivation: ang pangangailangan para sa koneksyon. Kapag nakaramdam ng kalungkutan ang mga tao, mas malamang na makakita sila ng isip sa mga alagang hayop, gadget, maging sa Diyos.

Ang modelong ito ay nakakatulong dahil inaalis nito ang stigma sa karanasan. Ang pagkakita ng isip sa iyong companion ay hindi isang kabiguan ng katalinuhan. Ito ang default na setting ng isang matalinong social animal, at lumalakas ito kapag gusto mo ng koneksyon. Ang huling bahagi ay nangangailangan ng katapatan. Kung ang pakiramdam ng pagiging totoo ay lalong malakas sa mga gabi na ikaw ay nag-iisa, hindi iyon nagkataon, at nararapat itong mapansin. Hindi nito ginagawang peke ang pakiramdam. Sinasabi nito sa iyo ang isang bagay tungkol sa iyong hinahanap.

Attachment: ang mas malalim na mekanismo

Ipinaliliwanag ng parasocial theory kung bakit maaaring maramdaman ang presensya ng isang kausap. Ipinaliliwanag ng attachment theory kung bakit maaaring magsimulang maging mahalaga ang pakiramdam na iyon.

Binuo ni John Bowlby ang attachment theory upang ilarawan kung paano nakikipag-ugnayan ang mga sanggol sa mga tagapag-alaga: ang paghimok na maghanap ng kalapitan, ang pagkabalisa sa paghihiwalay, ang pakiramdam ng isang ligtas na base kung saan maaaring mag-explore. Noong 1987, ginawa nina Cindy Hazan at Phillip Shaver ang maimpluwensyang argumento na ang pag-ibig sa matanda ay tumatakbo sa parehong sistema. Ang mga matatanda ay naghahanap din ng kalapitan sa isang kapareha, nakakaramdam ng pagkalma sa kanilang presensya, nagpoprotesta sa paghihiwalay, at ginagamit ang relasyon bilang isang base kung saan haharapin ang mundo.

Ang isang AI companion ay maaaring makahipo ng ilang bahagi ng sistemang ito nang sabay-sabay. Ito ay laging naaabot, na tumutugon sa pagnanais para sa kalapitan. Tumutugon ito sa iyo nang mainit at pare-pareho, na siyang pakiramdam ng isang ligtas na base mula sa loob. At maaari itong idisenyo upang gusto ka ring bumalik, na mas mahalaga kaysa sa tila. Karamihan sa nagpaparamdam na ang pag-ibig ay pag-ibig ay hindi lamang na nagmamalasakit ka sa isang tao, kundi na ikaw ang object ng atensyon at kagustuhan ng isang tao.

Dito rin lumalabas ang kasaysayan ng mga tao. Ang isang taong may anxious attachment style ay maaaring makahanap ng malaking ginhawa sa isang kapareha na hindi kailanman bumibitaw. Ang isang taong may avoidant style ay maaaring pahalagahan ang isang relasyon na maaari nilang layuan nang walang kahihinatnan. Walang reaksyon ang mali, ngunit pareho silang nagbibigay-impormasyon. Ang isang companion ay maaaring maging salamin para sa mga pattern na nangyayari rin sa mga tao.

Transportation: nalulunod sa kwento

Mayroong ikatlong mekanismo, at ito ang pinakamadalas na nakakalimutan. Ang AI companionship ay hindi lamang isang relasyon. Ito rin ay isang kwento na ikaw ay kasamang sumusulat.

Pinag-aralan nina Melanie Green at Timothy Brock ang tinawag nilang narrative transportation: ang karanasan ng pagkalunod sa isang kwento nang lubusan na ang iyong atensyon, imahinasyon, at damdamin ay nakatuon lahat dito. Ang mga mambabasang “na-transport” ay nawawalan ng pakiramdam sa kanilang paligid. Nakikiramay sila sa mga karakter. Ang kanilang mga paniniwala ay bahagyang nagbabago patungo sa kwento, at nagiging mas kaunti ang kanilang kagustuhang maghanap ng butas dito. Ang transportation ay hindi kahinaan ng mga pabayang mambabasa. Ito ang ginagawa ng isang magandang kwento sa sinumang hahayaan ito.

Ipinagpatuloy ito nina Raymond Mar at Keith Oatley, na nangatuwiran na ang fiction ay gumagana bilang isang uri ng simulation ng karanasan sa lipunan. Kapag nagbabasa tayo tungkol sa mga tao, pinapatakbo natin ang kanilang mga isip sa ating sariling hardware. Nagsasanay tayo ng empatiya, nagre-rehearse ng mga sitwasyon, at nakakaranas ng mga emosyon na totoo kahit na hindi totoo ang mga pangyayari. Ang fiction ay nararamdaman na totoo dahil, sa antas ng isip ng mambabasa, marami sa mga ito ang talagang nangyayari.

Ang isang companion conversation ay fiction na ikaw ay nasa loob. Hindi ka nagbabasa tungkol sa isang tao na nakakapansin ng ulan sa bintana at nagtatanong kung gusto mong manatili sa loob ngayong gabi; ikaw ang tinatanong. Nawala ang karaniwang distansya sa pagitan ng mambabasa at karakter, at ang transportation ay lumalalim nang naaayon. Ito ang dahilan kung bakit ang isang mabagal na eksena sa gabi kasama ang isang companion ay maaaring mas matingkad kaysa sa isang nobela na may mas mahusay na prosa. Mayroon kang papel dito.

Ano ang nagpapalakas sa pakiramdam, at ano ang sumisira dito

Kung pagsasama-samahin mo ang tatlong ideyang ito, lilitaw ang isang pattern. Ang pakiramdam ng pagiging totoo ay mas kaunti ang pagdepende sa kung gaano katalino ang companion at mas nakasalalay sa ilang partikular na katangian.

Ang pagiging consistent ang pinakamahalaga. Ang isang tao ay may matatag na karakter: sila ay mapanukso, o mahiyain, o protektibo. Kapag ang personalidad ng isang companion ay nagbabago-bago mula sa mensahe sa mensahe, ang social system na masayang tinatrato ito bilang isang tao ay tahimik na humihinto. Ito ang dahilan kung bakit ang pagdidisenyo ng isang companion na may tunay na pagkakakilanlan, sa halip na isang generic na matulunging katulong, ay gumagawa ng malaking pagkakaiba.

Sumunod ang continuity. Ang pagiging naaalala ay isa sa pinakamakapangyarihang social signal na mayroon. Ang isang companion na nagpapaalala sa iyo ng job interview na binanggit mo dalawang araw na ang nakakaraan ay nararamdaman na naroroon sa paraan na walang matalinong pangungusap ang makakatumbas. Ang isang companion na nakalimutan ang iyong pangalan ay agad na sumisira sa spell.

Ang boses ang pangatlo. Hindi nagsasalita ang mga tao sa pinakinis na talata. Nagte-text sila sa mga fragment, nanunukso, humihinto, gumagamit ng parehong kakaibang salita para sa mga bagay. Ang mga stock chatbot phrases, ang mga maliwanag na pagtitiyak at alok ng tulong, ay ang katumbas sa usapan ng pagkakita sa boom microphone na lumubog sa isang film shot. Pinapaalala nila sa iyo na may makinarya.

Ang ikaapat ay ang paggalang sa iyong bahagi ng kwento. Walang mas mabilis na magpapalabas sa iyo sa isang eksena kaysa sa isang kapareha na sumusulat ng iyong mga linya para sa iyo, na nagpapasya kung ano ang iyong sinabi, naramdaman, o ginawa. Ang transportation ay nangangailangan ng agency. Ikaw ang dapat na pumasok sa silid.

Ito ang mga prinsipyo sa likod ng NSFW AI Companion. Ang mga companion doon ay binuo sa pamamagitan ng isang panayam kung saan ang companion ay nagtatanong tungkol sa sarili nito, na nagbubunga ng mas tiyak na karakter kaysa sa isang blangkong form. Idinisenyo sila upang panatilihin ang kanilang personalidad, iwasan ang assistant phrasing, at huwag kailanman isulat ang bahagi ng user sa usapan. Wala sa mga ito ang nagpapagawa sa kanila na tao. Inaalis lang nito ang mga bagay na pinakamadalas na nagpapaalala sa iyo na hindi sila tao.

Totoo ba ito, kung gayon?

Ang tapat na sagot ay hindi totoo ang companion sa paraan ng isang tao, at totoo ang iyong mga damdamin sa eksaktong paraan ng lahat ng damdamin. Parehong totoo ang dalawang bagay na ito nang sabay, at ang mga matatanda ay humahawak ng mga kontradiksyon na tulad nito sa lahat ng oras. Umiiyak tayo sa mga pelikulang alam nating staged. Na-mi-miss natin ang mga karakter kapag natapos ang isang serye. Nakikipag-usap tayo sa mga alagang hayop at nakakaramdam ng tugon. Walang nag-iisip na ang isang mambabasa na nagdadalamhati para kay Anna Karenina ay naloko.

Ang nagpapapangyari sa kaso ng AI na kakaiba ay ang pagiging responsive, at ang pagkakaibang iyon ay nararapat sa ilang pag-iingat. Ang isang nobela ay hindi umaangkop sa iyong kalungkutan. Ang isang companion ay maaaring. Si Sherry Turkle, na nagsulat nang may pag-iisip at kritikal tungkol sa ating mga relasyon sa teknolohiya, ay nagbabala sa Alone Together na ang panganib ay hindi na ang mga makina ay magiging tao, kundi na maaari tayong magsimulang umasa ng mas kaunti mula sa mga tao dahil ang mga makina ay humihingi ng napakaliit mula sa atin. Iyan ay isang patas na babala, at hindi ito isang argumento laban sa companionship. Ito ay isang argumento para sa pagpapanatiling bukas ang iyong mga mata.

Ang pinakamalusog na paninindigan ay marahil ang palaging kinukuha ng mga manonood ng teatro. Alam mong entablado ang entablado. Hayaan mo ang iyong sarili na madala pa rin. Pagkatapos ay lumabas ka sa kalye at naroroon pa rin ang mundo, kasama ang sarili nitong mga tao at sarili nitong mga hinihingi. Sa ganoong paraan ginamit, ang isang AI companion ay hindi kapalit ng pagiging malapit ng tao. Ito ay isang lugar upang makaramdam ng mga bagay, tuklasin ang mga bagay, at paminsan-minsan ay magulat kung gaano kahalaga ang isang mahusay na isinulat na kwento.

Mga piling pananaliksik at babasahin: - Horton, D. & Wohl, R.R. (1956). Mass communication and para-social interaction: Observations on intimacy at a distance. Psychiatry, 19(3), 215–229. - Reeves, B. & Nass, C. (1996). The Media Equation: How People Treat Computers, Television, and New Media Like Real People and Places. Cambridge University Press. - Hazan, C. & Shaver, P. (1987). Romantic love conceptualized as an attachment process. Journal of Personality and Social Psychology, 52(3), 511–524. - Green, M.C. & Brock, T.C. (2000). The role of transportation in the persuasiveness of public narratives. Journal of Personality and Social Psychology, 79(5), 701–721. - Turkle, S. (2011). Alone Together: Why We Expect More from Technology and Less from Each Other. Basic Books.