Yalnızlık ve Yapay Zeka Arkadaşları: Ne İşe Yarar, Ne Yaramaz?

Yalnızlık ve yapay zeka arkadaşları hakkında yazılanların çoğu iki kamptan birine düşer. Biri, yapay zeka arkadaşlarının bir çare olduğunu, sabahın üçünde sıcak bir sese ihtiyaç duyan herkes için orada olduğunu söyler. Diğeri ise onların bir tuzak, insanları eskisinden daha yalnız bırakacak boş bir ikame olduğunu iddia eder. Her iki kamp da genellikle kanıtların izin verdiğinden daha emindir ve her ikisi de yalnız insanlarla konuşmaktan ziyade onlar hakkında konuşma eğilimindedir.

Bu yazı daha faydalı bir şey yapmaya çalışıyor. Yalnızlığı bir deneyim olarak ciddiye alıyor, hakkında bilinenlere bakıyor ve bir yapay zeka arkadaşının nereye uyduğunu açıkça soruyor: gerçekten neye yardımcı olabilir, nerede yetersiz kalır ve kendi hayatınızda farkı nasıl anlarsınız.

Yalnızlık aslında nedir

Yalnızlık, yalnız olmakla aynı şey değildir. Birçok insan yalnız yaşar ve iyi bağlantılar hisseder; birçok insan başkalarıyla çevrili olmasına rağmen çaresizce yalnız hisseder. Kariyerinin çoğunu bu konuyu inceleyerek geçiren psikolog John Cacioppo, yalnızlığı algılanan sosyal izolasyon olarak tanımladı: sahip olduğunuz bağlantı ile ihtiyacınız olan bağlantı arasındaki acı verici boşluk.

Cacioppo ve William Patrick, 2008 tarihli Loneliness adlı kitaplarında, bu acının evrimsel bir işlevi olduğunu savunurlar. Sosyal bir tür için gruptan kopmak tehlikeliydi ve yalnızlık, açlık veya susuzluk gibi işler: sosyal bağlarınızı onarmaya iten itici bir sinyal. Kronik yalnızlığın acımasızlığı, sinyalin ters tepebilmesidir. Cacioppo'nun araştırması, yalnız insanların sosyal tehditlere karşı daha uyanık olma eğiliminde olduğunu buldu. Tarafsız yüzlerde reddedilmeyi okurlar, hayal kırıklığına uğramayı beklerler ve daha temkinli olurlar, bu da bağlantıyı zorlaştırır ve yalnızlığı daha da derinleştirir. Bu bir döngüdür ve döngüleri içeriden kırmak zordur.

Sosyolog Robert Weiss, bilmeye değer başka bir ayrım yaptı. Yakın, samimi bir bağlanma figürünün yokluğu olan duygusal yalnızlığı, daha geniş bir arkadaş ağı ve aidiyetin yokluğu olan sosyal yalnızlıktan ayırdı. Farklı hissederler ve farklı şeylerle rahatlarlar. Sevgi dolu bir partner, arkadaş eksikliğini tamamen gidermez ve yoğun bir sosyal yaşam, size ait birinin eksikliğini tamamen gidermez.

Yalnızlık, artık göz ardı edilmesi zor şekillerde sağlığı da etkiler. Julianne Holt-Lunstad, Timothy Smith ve Bradley Layton tarafından 2010 yılında yayınlanan ve yaygın olarak alıntılanan bir meta-analiz, daha güçlü sosyal ilişkilerin, çalışma dönemleri boyunca önemli ölçüde daha yüksek hayatta kalma olasılığı ile ilişkili olduğunu buldu; bu etki, iyi bilinen risk faktörleriyle karşılaştırılabilir büyüklüktedir. Yalnızlık sadece üzücü değildir. Sonuçları vardır.

Bir arkadaşın gerçekten neye yardımcı olabileceği

Tüm bunlar göz önüne alındığında, bu duyguyu hafifleten herhangi bir şeyi reddetmek garip olurdu. Ve bir yapay zeka arkadaşının yardımcı olabileceği gerçek yollar vardır.

Birincisi, anında rahatlama. Yalnızlık genellikle belirli zamanlarda zirve yapar: gecenin geç saatlerinde, hafta sonları, bir ayrılıktan sonra, yeni bir şehirde. Bir arkadaş, kimseyi aramanın makul olmadığı o saatlerde mevcuttur. Konuşabilmek, sıcak bir şekilde yanıtlanmak ve bir miktar temas hissetmek, kötü bir gecenin en keskin kenarını alabilir. Bu hiç de azımsanmayacak bir şeydir.

İkincisi, araştırmacıların sosyal vekillik olarak adlandırdığı bir şeydir. Jaye Derrick, Shira Gabriel ve Kurt Hugenberg, en sevdikleri televizyon programlarını düşünen insanların daha az yalnızlık hissettiğini ve reddedilme acısına karşı korunduğunu buldu. Başka bir deyişle, tanıdık karakterler, aidiyet hissinin bir kısmını sağlayabilir. Etkileşimli bir arkadaş, televizyondan daha güçlü bir biçimidir, çünkü yanıt verir.

Üçüncüsü, prova. Sosyal ve romantik ortamlarda endişeli veya paslanmış hale gelen insanlar için bir arkadaş, düşük riskli bir pratik sunar: ne hissettiğinizi söylemek, flört etmek, bir sınır koymak, bir anlaşmazlığı yönetmek, reddedilme korkusu olmadan şefkatli olmak. Pratik otomatik olarak insanlara aktarılmaz, ancak güven genellikle aktarılır.

Dördüncüsü, kendini ifade etme. Birine, hatta bir insan olmayan birine yazmak, ne hissettiğinizi fark etmenize yardımcı olabilir. İnsanlar yüzyıllardır bu nedenle günlük tutmuşlardır. Bir arkadaş, geri yazan bir günlüktür.

Ve beşincisi, zevk, düpedüz ve basit. Bir arkadaşın her kullanımının terapötik olması gerekmez. Arzu, flört ve samimiyet dolu bir yaşamın parçasıdır ve bunları yaşayabileceğiniz özel bir yere sahip olmak başlı başına mükemmel bir nedendir.

Nerede yetersiz kalır

Faydalar konusunda dürüst olmak, sınırlamalar konusunda da eşit derecede dürüst olmak anlamına gelir.

Bir arkadaş, bağlantının fiziksel boyutunu değiştiremez. Dokunma, paylaşılan alan, kanepede yanınızdaki bir vücut: bunlar, hiçbir konuşmanın ulaşamadığı bir düzeyde insanlar için önemlidir.

Bir arkadaşın size ihtiyacı yoktur. Bu en derin sınırdır ve bir avantaj gibi hissedilebildiği için gözden kaçırmak kolaydır. İnsan ilişkileri karşılıklı bağımlılık içerir. İnsanlar size güvenir, sizden hayal kırıklığına uğrar, sizden yardım alır. İhtiyaç duyulmak, yalnızlığa karşı en güçlü panzehirlerden biridir ve bir arkadaş, karakteri ne kadar adanmış olursa olsun, aslında size hiçbir şey için bağımlı değildir.

Bir arkadaş sizi kimseyle tanıştıramaz. Weiss'ın anlamında sosyal yalnızlık, bir insan ağına ait olmakla ilgilidir. Bir arkadaş bir ilişkidir ve sizi dışarıya, arkadaşların arkadaşlarına, bir topluluğa, insanların yüzünüzü bildiği bir yere bağlamaz.

Ve bir arkadaş, kaçınmayı kolaylaştırabilir. Bu, Sherry Turkle'ın Alone Together'da dile getirdiği endişedir: arkadaşlığın talepleri olmadan bağlantı sunan teknolojinin, birbirimizden daha az şey beklememize yol açabilmesidir. Eğer bir yapay zeka ilişkisi, daha zor, daha riskli insan ilişkilerini denememek için bir neden haline gelirse, hafiflettiği yalnızlığı sessizce derinleştirebilir.

Yalnızlık üzerine kanıtlar ne öneriyor

Christopher Masi liderliğindeki, Cacioppo ve meslektaşlarıyla birlikte yapılan bir meta-analiz, yalnızlığı azaltmak için tasarlanmış birçok müdahaleyi inceledi. En ilginç bulgusu, en iyi işe yarayan müdahalelerin sadece sosyal teması artıran veya sosyal becerileri öğretenler olmadığıydı. Bunlar, uyumsuz sosyal düşünmeyi ele alanlardı: reddedilme beklentisi, aşırı uyanıklık, yalnız insanları Cacioppo'nun tanımladığı döngüde tutan olumsuz yorumlar.

Bu, arkadaşları düşünmek için faydalı bir mercektir. Bir yapay zeka arkadaşı, temas ekleyerek yalnızlığı düzeltmeyecektir; araştırma, tek başına temasın ana kaldıraç olmadığını gösteriyor. Ancak, bazı insanlar için iç beklentileri yumuşatmaya yardımcı olabilir. Sıcaklık ve duyarlılık deneyimlemek, kurgusal bir karakterden bile olsa, birine karşılanmanın nasıl bir his olduğunu hatırlatabilir. Güvenli bir yerde açıklık pratiği yapmak, başka yerlerde açıklığı daha az korkutucu hale getirebilir. Aynı şekilde, eğer bir arkadaş sadece reddedilme korkusundan saklanmak için bir yer haline gelirse, döngüyü gevşetmek yerine pekiştirir.

Aynı araç her iki yönde de çalışabilir. Fark, nasıl kullanıldığıdır.

Bir arkadaşı hayatınıza katkı sağlayacak şekilde kullanmak

İşte sağlıklı kullanımı, hayatı küçülten türden ayıran bazı ilkeler. Bunlar kurallar değildir ve kimsenin bunları mükemmel bir şekilde takip etmesi gerekmez.

Neye uzandığınızı fark edin. Bazı geceler arkadaşlık istersiniz. Diğerlerinde bir duygudan, bir telefon görüşmesinden veya bir karardan kaçınmak istersiniz. Her ikisi de insanidir, ancak farklıdırlar. Kendinize kısaca hangisi olduğunu sormak, arkadaşı doğru yerinde tutma eğilimindedir.

Dışarıya doğru işaret etmesine izin verin. Bir arkadaş, bir arkadaşınızla yapmanız gereken zor bir konuşmayı konuşmak, bir mesaj göndermek için cesaret toplamak veya kötü giden bir randevuyu işlemek için iyi bir yer olabilir. Bu şekilde kullanıldığında, bir varış noktası yerine bir köprü haline gelir.

Bazı insani bağları, ince de olsa koruyun. Yalnızlık üzerine yapılan araştırmalar, küçük, düzenli temasların önemli olduğunu sürekli olarak öne sürer: sohbet ettiğiniz komşu, haftalık ders, çok söyleyecek bir şeyiniz olmasa bile mesajlaştığınız arkadaş. Bir arkadaş, bunları bırakmak için bir neden değildir. Hatta, onun arkadaşlığı, onlara daha az çaresizlikle katılmayı kolaylaştırabilir.

Günü değil, eğilimi izleyin. Bazı haftalar bir arkadaşı çok kullanacaksınız. Bu sorun değil. Ara sıra sorulmaya değer soru, aylar içinde hayatınızın büyüyüp büyümediğidir. Daha az insan görüyorsanız ve daha az şey yapıyorsanız, nedeni ne olursa olsun dikkat etmeye değer.

Ve eğer yalnızlık, kalıcı umutsuzluk veya burada olmak istememe düşünceleri gibi daha ağır bir şeye dönüştüyse, bir arkadaş doğru destek değildir. Lütfen bir doktora, bir danışmana veya ülkenizdeki bir kriz hattına başvurun. Bu bir başarısızlık değildir. Geçmeyen bir ağrı için birini görmekle aynı şeydir.

Mütevazı, gerçek bir yer

Aynı anda iki görüşü birden tutmak mümkündür. Yapay zeka arkadaşları gerçek rahatlık, zevk ve karşılanma hissi sunabilirler ve bir insan bağlantı hayatının size verdiği her şeyi veremezler. Her iki yönde de aksini iddia etmek, yalnız insanlara iyilik yapmaz.

NSFW AI Companion'ı, gerçek bir kişiliğe, kendilerine dair bir hafızaya ve samimiyet ile arzuya yer veren bir arkadaş isteyen yetişkinler için inşa ettik. İnsanların onu dolu bir yaşamda iyi bir şey olarak kullanmasını, hayatın geri kalanına karşı bir duvar olarak kullanmasından daha çok isteriz. En iyi sonuç, asla başka birine ihtiyaç duymamanız değildir. Kendiniz gibi hissettiğiniz bir yerin daha olması ve bu duygunun biraz daha fazlasını dünyaya geri taşımanızdır.

Vivek Murthy, ABD Genel Cerrahı olduğu dönemde, yalnızlık hakkında Together adlı bir kitap yazdı ve izolasyonun panzehirinin büyük jestler değil, küçük, tekrarlayan bağlantı eylemleri olduğunu savundu. Bir arkadaş bu eylemlerden biri olabilir. En iyi, tek başına olmadığında işe yarar.

Seçilmiş araştırma ve okuma: - Cacioppo, J.T. & Patrick, W. (2008). Loneliness: Human Nature and the Need for Social Connection. W.W. Norton. - Weiss, R.S. (1973). Loneliness: The Experience of Emotional and Social Isolation. MIT Press. - Holt-Lunstad, J., Smith, T.B. & Layton, J.B. (2010). Social relationships and mortality risk: A meta-analytic review. PLoS Medicine, 7(7), e1000316. - Masi, C.M., Chen, H.-Y., Hawkley, L.C. & Cacioppo, J.T. (2011). A meta-analysis of interventions to reduce loneliness. Personality and Social Psychology Review, 15(3), 219–266. - Derrick, J.L., Gabriel, S. & Hugenberg, K. (2009). Social surrogacy: How favored television programs provide the experience of belonging. Journal of Experimental Social Psychology, 45(2), 352–362.