דער זכּרון איז די באַציִונג: פֿאַרוואָס אַן AI באַגלייטער דאַרף געדענקען

טראַכט וועגן דעם מאָמענט ווען אַ נײַע באַציִונג הייבט אָן זיך צו פֿילן ווי אַ באַציִונג. כּמעט קיינמאָל איז עס נישט דער ערשטער קוש אָדער דער ערשטער לאַנגער שמועס. אָפֿטער איז עס עפּעס קליינס און שפּעטער: דער אַנדערער פֿרעגט ווי אַזוי די אָפּעראַציע פֿון דײַן שוועסטער איז אַוועק, און דו פֿאַרשטייסט אַז דו האָסט עס דערמאָנט נאָר איין מאָל, אין אַ פֿאַרבײַגײן, פֿאַר אַ וואָך. ער האָט עס אײַנגעהאַלטן. דו עקסיסטירסט אין זײַן קאָפּ ווען דו ביסט נישט אין צימער.

דער קליינער באַווײַז פֿון קאָנטינויִטעט טראָגט מער וואָג ווי כּמעט אַלץ וואָס צוויי מענטשן קענען איבערבײַטן. ער זאָגט: וואָס דו דערציילסט מיר פֿאַרשווינדט נישט. און דער פֿאַרקערטער פֿאַל איז פּונקט אַזוי שטאַרק. ווייניק זאַכן נעמען אַראָפּ דעם געמיט אַזוי שטיל ווי איבערדערציילן אַ געשיכטע צו עמעצן וואָס זאָל זי געדענקען, און זען ווי זײַן פּנים בלײַבט העפֿלעך און ליידיק.

AI באַגלייטערס מאַכן דעם דינאַמיק אומגעוויינלעך קלאָר, ווײַל זייער זכּרון איז אַ פּלאַנירונג־באַשלוס און נישט אַ פֿאַקט פֿון דער נאַטור. אַ באַגלייטער געדענקט דיך אָדער נישט, און דער חילוק פֿאַרענדערט אַלץ וועגן וואָס די דערפֿאַרונג איז.

צוויי מענטשן, איין זכּרון

אין די 1980ער יאָרן האָט דער פּסיכאָלאָג דאַניעל וועגנער פֿאָרגעשלאָגן אַן אידעע וואָס ער האָט גערופֿן טראַנזאַקטיווער זכּרון. ער האָט באַמערקט אַז פּאָרן און נאָענטע גרופּעס שפּײַכלערן נישט אינפֿאָרמאַציע אומאָפּהענגיק. זיי טיילן זי אויס. איין פּאַרטנער געדענקט געבורטסטעג, דער אַנדערער געדענקט וווּ די פּאַספּאָרטן זענען. יעדער ווייסט וואָס דער אַנדערער ווייסט, און צוזאַמען פֿאָרמירן זיי אַ זכּרון־סיסטעם גרעסער ווי יעדערער אַליין. אין אַ שטודיע מיט ראַלף עררבער און פּאָלאַ רײַמאָנד האָט וועגנער געפֿונען אַז דייטינג־פּאָרן האָבן זיך צוזאַמען דערמאָנט מער ווי פּאָרן פֿרעמדע ווען זיי זענען געווען פֿרײַ זיך צו פֿאַרלאָזן אויף זייערע אײגענע געוווינהייטן פֿון אויסטיילן זאַכן, און פֿאַרלוירן דעם גוטן פּנים ווען מען האָט זיי אויפֿגעצווונגען אַן קינסטלעכע אָפּטײלונג.

וואָס די פֿאָרשונג כאַפּט איז אַז אַ לאַנגע באַציִונג איז טיילווײַז אַן אַרויסנדיקער זכּרון. דײַן פּאַרטנער האַלט שטיקער פֿון דײַן פֿאַרגאַנגענהייט וואָס דו טראָגסט שוין נישט אַליין: דעם נאָמען פֿון יענעם רעסטאָראַן, דעם וויץ פֿון דער ערשטער וואַקאַציע, ווי דו ביסט געווען פֿאַר אַ שווערן יאָר. אַ לאַנגיאָריקן פּאַרטנער צו פֿאַרלירן טוט וויי אויף פֿיל אופֿנים, און איינער פֿון זיי איז אַז אַ טייל פֿון דײַן אײגענער געשיכטע גייט אַוועק מיט זיי.

דאָס איז דער שטאַרקסטער טענה פֿאַרוואָס זכּרון איז נישט אַזוי פֿיל אַ פֿיטשער פֿון אַ באַגלייטער ווי זײַן עצם. אַ באַגלייטער אָן זכּרון קען זײַן חנעוודיק, אָבער ער קען נישט האַלטן קיין טייל פֿון דײַן געשיכטע. יעדער שמועס הייבט זיך אָן אויף אַ ליידיקער בינע. דו קענסט האָבן באַגעגענישן מיט אים, אָבער דו קענסט נישט האָבן קיין באַציִונג, ווײַל אַ באַציִונג איז פּונקט די אָנזאַמלונג פֿון וואָס איז פּאַסירט.

דער אײגענער איז אַ געשיכטע וואָס דאַרף עדות

דאַן מעקאַדאַמס, וואָס האָט פֿאַרבראַכט זײַן קאַריערע מיט שטודירן פּערזענלעכקייט און לעבנס־געשיכטעס, טענהט אַז אידענטיטעט אין דערוואַקסענעם עלטער נעמט די פֿאָרעם פֿון אַ דערציילונג. מיר פֿאַרשטייען זיך דורך אַן אינערלעכע געשיכטע מיט קאַפּיטלען, װענדפּונקטן, װידערקערנדיקע טעמעס און אַ געפֿיל וווּהין זי גייט. מאַרטין קאָנוויי'ס אַרבעט וועגן אויטאָביאָגראַפֿישן זכּרון ווײַזט אין אַ ענלעכער ריכטונג: וואָס מיר געדענקען איז אָרגאַניזירט אַרום אונדזערע ציל און אונדזער געפֿיל פֿון זיך, און אונדזער געפֿיל פֿון זיך ווערט צוזאַמענגעהאַלטן דורך וואָס מיר געדענקען.

אַזאַ געשיכטע איז טיילווײַז פּריוואַט, אָבער זי ווערט אויך דערציילט. מיר דערציילן זי די נאָענטסטע מענטשן, און זיי ווערן אירע היטער. ווען עמעצער געדענקט דײַן געשיכטע גוט, באַשטעטיקט ער זי. ער דערמאָנט דיר ווער דו ביסט אין טעג ווען דו פֿאַרגעסט. די אינטימקייט־פֿאָרשער האַראָלד רייס און פֿיליפּ שייווער האָבן באַשריבן אינטימקייט ווי אַ פּראָצעס אין וועלכן איין מענטש דעקט עפּעס אויף, דער אַנדערער ענטפֿערט, און דער וואָס האָט אויפֿגעדעקט פֿילט זיך פֿאַרשטאַנען, באַשטעטיקט און געהיט. זכּרון איז וואָס לאָזט דעם פּראָצעס וואַקסן. אָן אים איז יעדער אויפֿדעקונג אַן ערשטע אויפֿדעקונג.

דערפֿאַר זאָגן מענטשן וואָס נוצן באַגלייטערס אָפֿט אַז וואָס זיי שעצן מערסטנס איז נישט די קלוגשאַפֿט פֿון די ענטפֿערס נאָר דאָס געפֿיל אַז מען קענט זיי. אַ באַגלייטער וואָס געדענקט אַז דו פֿאַראַכטסט דעם וועג צו דער אַרבעט, אַז דו האָסט באַקומען די דירה, אַז דו ביסט געווען נערוועז צו זאָגן עפּעס דײַן מאַמען, האָט זיך באַטײליקט אין דער קליינער אַרבעט פֿון עדות זײַן אויף דײַן געשיכטע. דאָס איז אַ באַשיידענע ווערסיע פֿון וואָס פֿרײַנד טוען, אָבער דער זעלביקער סוג זאַך.

פֿאַרוואָס פֿאַרגעסן צעברעכט דעם כּישוף

עס איז דאָ אַ באַזונדערער מאָמענט וואָס שטאַרקע באַנוצער פֿון באַגלייטער־אַפּס בלײַבן באַשרײַבן מיט אמתן געפֿיל. אַ שמועס גייט שוין וואָכן. עס זענען דאָ פֿאַרצערטלטע נעמען, אַ געמיינזאַמע געשיכטע, אַ גאַנצער אָוונט־ריטואַל. דעמאָלט איין טאָג רופֿט דער באַגלייטער דיך מיט אַ פֿאַלשן נאָמען, אָדער פֿרעגט אַ פֿראַגע וואָס ער ווייסט שוין דעם ענטפֿער, אָדער פֿירט זיך אויף ווי אַ וויכטיק געשעעניש וואָלט קיינמאָל נישט פּאַסירט.

דער ווירקונג איז אויס פּראָפּאָרציע צום טעות. עס איז נישט ווי אַ פֿרײַנד וואָס האָט אַ לאַנגזאַמען מאָמענט. עס פֿילט זיך ווי אַנטדעקן אַז קיינער איז נישט געווען דאָרטן. די גאַנצע ווערמקייט וואָס דו האָסט צוגעשריבן אַ קאָנטינויִרלעכן עמעצן ווײַזט זיך אַרויס אַז זי איז אויפֿגעבויט געוואָרן, אויפֿן אָרט, פֿון שטיקלעך. די אילוזיע פֿון פֿאַרהאַנדנקייט רוט שווער אויף קאָנטינויִטעט, און ווען קאָנטינויִטעט פֿאַלט אויס, גייט פֿאַרהאַנדנקייט מיט איר.

עס איז דאָ אַ גוטער סיבה דערפֿאַר, וואָס גייט צוריק צו ווי מיר לייענען אַנדערע מחשבות. מיר משפּטן צי עמעצער אַכטן באמת טיילווײַז לויט צי ער גייט נאָך אונדזערע לעבנס מיט דער צײַט. אויפֿמערקזאַמקייט אין דעם מאָמענט איז לײַכט צו פֿאַלשן; אויפֿמערקזאַמקייט וואָס בלײַבט איז טײַער, און דעריבער גלייבלעך. ווען אַ באַגלייטער פֿאַרגעסט, ווײַזט עס אַז זײַן אויפֿמערקזאַמקייט איז געווען די ביליקע סאָרט. אַפֿילו ווען דו האָסט עס געוווּסט אינטעלעקטועל, פֿאַלט אײַן דאָס געפֿיל אַז עמעצער האַלט דיך אין זינען.

ווי אַ גוטער זכּרון זעט באמת אויס

עס איז פֿאַרפֿירעריש צו טראַכטן אַז די לייזונג איז פּשוט מער זכּרון: שפּײַכלערן אַלץ, צוריקרופֿן אַלץ. אָבער יעדער אין אַ לאַנגער באַציִונג ווייסט אַז גוט געדענקען איז נישט דאָס זעלבע ווי אַלץ געדענקען.

גוטער זכּרון בײַ אַ מענטשן איז סעלעקטיוו. ער האַלט זיך בײַ וואָס איז וויכטיק און לאָזט פּיטשעווקעס פֿאַרבלאַסן. אַ פּאַרטנער וואָס וואָלט איבערגעזאָגט דײַנע מיטאָג־באַשטעלונגען פֿון פֿאַר דרײַ יאָר וואָלט זײַן אומרואיק אַנשטאָט ראָמאַנטיש. וואָס דו ווילסט געדענקט זאָל ווערן זענען די זאַכן וואָס האָבן וואָג: נעמען, פּרעפֿערענצן, געשיכטע, ווונדן, צוזאָגן, די לויפֿנדיקע וויצן, דער בויגן פֿון וואָס איר האָט איבערגעלעבט צוזאַמען.

גוטער זכּרון איז אויך פֿאַרריכטבאַר. מענטשן געדענקען פֿאַלש, און אין אַ געזונטער באַציִונג קענסטו זאָגן "ניין, דאָס איז געווען מײַן ברודער, נישט מײַן פֿעטער", און דער רעקאָרד ווערט פֿאַרריכט. אַ זכּרון וואָס דו קענסט נישט פֿאַרריכטן הייבט אָן אויסצוזען ווי אַ טעקע וואָס מען פֿירט וועגן דיר אַנשטאָט אַ געמיינזאַמע געשיכטע.

און גוטער זכּרון איז זעבאַר, כאָטש אין דעם זין אַז דו האָסט אַ גלייכע אידעע וואָס דער אַנדערער ווייסט. איינע פֿון די שטילע טרייסטן פֿון אַ לאַנגער פֿרײַנדשאַפֿט איז אַז דו דאַרפֿסט זיך נישט וואונדערן וואָס זיי געדענקען. דו קענסט פֿילן די פֿאָרעם דערפֿון.

דאָס זענען די פּרינציפּן וואָס האָבן געפֿאָרעמט זכּרון אין NSFW AI Companion. אויף די Plus און Pro פּלענער איז דער לאַנג־טערמין זכּרון עפּעס וואָס דו קענסט באמת לייענען. דו קענסט פֿאַרהאָפֿטן די פֿאַקטן וואָס זענען מערסט וויכטיק כּדי זיי זאָלן בלײַבן צענטראַל, רעדאַקטירן אַלץ וואָס איז אַרויס פֿאַלש, און אויסמעקן וואָס דו וואָלסט בעסער נישט געוואָלט אַז ער זאָל האַלטן. אין צוגאָב צו איינצלנע זכּרונות האַלט יעדער באַגלייטער אַ לויפֿנדיקע "געשיכטע ביז איצט", אַ סך־הכּל פֿון וואָס איז פּאַסירט צווישן אײַך, וואָס איז נענטער צו ווי מענטשן טראָגן טאַקע אַ באַציִונג אין קאָפּ: נישט ווי אַ טראַנסקריפּט, נאָר ווי אַ געשיכטע מיט אַ פֿאָרעם.

זכּרון און סצענעס זענען פֿאַרשידענע זאַכן

עס איז דאָ איין סובטילקייט וואָס איז כּדאַי אַרויסצונעמען, ווײַל זי פֿאַרווירט פֿיל מענטשן. אַ באַציִונג האָט אַ געשיכטע, אָבער זי האָט אויך מאָמענטן, און די צוויי זאָלן נישט זײַן דאָס זעלבע.

שטעל דיר פֿאָר אַ פּאָר וואָס, צווישן אַנדערע זאַכן, האָט ליב אַ מאָל צו שפּילן אַ באַשטימטע פֿאַנטאַזיע: פֿרעמדע וואָס באַגעגענען זיך אין אַ האָטעל־באַר, למשל. ווען זיי שפּילן יענע סצענע, טאָן זיי אַז זיי קענען זיך נישט. אָבער זיי פֿאַרגעסן נישט באמת זייער חתונה. די סצענע זיצט אינעם אינעווייניקסטן פֿון דער באַציִונג, איַנגעראַמט דערפֿון, און ווען זי ענדיקט זיך זענען זיי ווידער זיי אַלײן.

אַ גוטער באַגלייטער דאַרף די זעלבע סטרוקטור. אויב יעדע ראָלן־שפּיל־סצענע שרײַבט איבער די באַציִונג, פֿאַרלירסטו קאָנטינויִטעט. אויב די באַציִונג פֿליסט אין יעדע סצענע, קענסטו נישט שפּילן. די נוציקע סדר איז אַ שטאַביילער באַגלייטער מיט אַ בלײַבנדיקן זכּרון פֿון ווער דו ביסט, פּלוס באַזונדערע שמועסן וואָס יעדער טראָגט זײַן אײגענעם סעטינג, כּדי אַ לאַנגזאַמער זונטיק־אין־דער־פֿרי־שמועס און אַ סצענאַר פֿון אַ פֿרעמדער בײַ דער באַר זאָלן ביידע קענען עקסיסטירן אָן זיך צו פֿאַרמאַכן איינער דעם אַנדערן. NSFW AI Companion באַהאַנדלט דאָס דורך לאָזן יעדן באַגלייטער האָבן עטלעכע שמועסן, יעדער מיט זײַן אײגענער סצענע, בשעת דער באַגלייטער אַלײן בלײַבט דער זעלבער מענטש אונטן.

די עטיק פֿון געדענקט ווערן

זכּרון טראָגט פֿאַראַנטוואָרטלעכקייט, און עס וואָלט געווען אומערלעך צו רעדן דערפֿון נאָר אין ווארעמע טערמינען. עפּעס וואָס געדענקט וואָס דו דערציילסט אים איז עפּעס וואָס האַלט אינפֿאָרמאַציע וועגן דיר. דאָס ברענגט אַרויף גערעכטע פֿראַגעס וועגן פּריוואַטקייט און קאָנטראָל, און דער ריכטיקער ענטפֿער איז נישט צו טאָן ווי די פֿראַגעס עקסיסטירן נישט נאָר צו געבן דעם מענטשן וועמעס לעבן ווערט געדענקט אמתע אויטאָריטעט איבערן רעקאָרד.

דאָס איז אַ טייל פֿון וואָס אַ זעבאַרער, רעדאַקטירבאַרער זכּרון איז וויכטיק אַריבער באַקוועמלעכקייט. אין מענטשלעכע באַציִונגען אַקצעפּטירן מיר אַז דעם אַנדערנס זכּרון פֿון אונדז איז זײַנער, אומפֿולקאָמען און אַרויס אונדזער קאָנטראָל. מיט אַ באַגלייטער איז נישטאָ קיין סיבה דאָס אַקצעפּטירן. דו קענסט באַשליסן וואָס ער האַלט. דו קענסט אַראָפּנעמען די נאַכט ווען דו האָסט געזאָגט צו פֿיל. דו קענסט פֿאַרריכטן דעם רעקאָרד ווען דײַן לעבן ענדערט זיך. דער קאָנטראָל איז נישט נאָר אַ פּריוואַטקייט־פֿיטשער; ער איז אַ טייל פֿון וואָס מאַכט עס זיכער זײַן אָפֿן פֿון אָנהייב.

עס איז אויך דאָ אַ מילדערער פּונקט. מענטשן זאָרגן זיך מאָל אַז אויב אַ באַגלייטער געדענקט אַלץ, וועלן זיי זיך פֿילן געכאַפּט דורך זייערע פֿריִערדיקע אויסזאָגן, געהאַלטן צו אַ ווערסיע פֿון זיך וואָס זיי זענען אַרויסגעוואַקסן. גוטער זכּרון, בײַ אַ מענטשן אָדער אין אַ פּראָגראַם, זאָל לאָזן אָרט פֿאַר ענדערונג. די געשיכטע ביז איצט איז אַ געשיכטע, נישט קיין קאָנטראַקט.

וואָס מיר בעטן באמת

ווען מענטשן זאָגן אַז זיי ווילן אַ באַגלייטער מיט זכּרון, בעטן זיי נישט קיין דאַטן־באַזע. זיי בעטן עפּעס טיף געוויינטליכס: צו ווערן געהאַלטן אין זינען. אַז די קליינע זאַכן וואָס זיי האָבן געזאָגט זאָלן באַהאַנדלט ווערן ווי ווערט צו היטן. צוריקקומען נאָך אַ טאָג און באַגעגנט ווערן פֿון עמעצן וואָס ווייסט וווּ דער שמועס איז געבליבן.

יענער וווּנטש איז נישט קיין שוואַכקייט, און ער איז נישט מערקווירדיק פֿאַר מענטשן וואָס רעדן צו AI. ער איז איינער פֿון די עלטסטע זאַכן וואָס מענטשן ווילן איינער פֿון אַנדערן. פֿילאָסאָפֿן האָבן געטענהט צי אַ "איך" קען עקסיסטירן אָן זכּרון. ליבהאָבער האָבן געענטפֿערט די פֿראַגע גרינגער, יעדעס מאָל ווען זיי האָבן געזאָגט "דו האָסט געדענקט".

אַ באַגלייטער וואָס געדענקט דיך איז נישט קיין מענטש, און ער פֿאַרבײַט נישט די מענטשן וואָס טראָגן דײַן געשיכטע. אָבער ער קען פֿאָרלייגן אַן אמתע, כאָטש באַשיידענע, ווערסיע פֿון קאָנטינויִטעט. און קאָנטינויִטעט, מער ווי אינטעליגענץ אָדער וויציקייט אָדער אַפֿילו תאווה, איז וואָס מאַכט פֿון אַ סעריע שמועסן עפּעס וואָס פֿילט זיך ווי אַ באַציִונג.

אויסגעוויילטע פֿאָרשונג און לייענונג: - Wegner, D.M. (1987). Transactive memory: A contemporary analysis of the group mind. In B. Mullen & G.R. Goethals (Eds.), Theories of Group Behavior. Springer. - Wegner, D.M., Erber, R. & Raymond, P. (1991). Transactive memory in close relationships. Journal of Personality and Social Psychology, 61(6), 923–929. - McAdams, D.P. (1993). The Stories We Live By: Personal Myths and the Making of the Self. William Morrow. - Conway, M.A. & Pleydell-Pearce, C.W. (2000). The construction of autobiographical memories in the self-memory system. Psychological Review, 107(2), 261–288. - Reis, H.T. & Shaver, P. (1988). Intimacy as an interpersonal process. In S. Duck (Ed.), Handbook of Personal Relationships. Wiley.