וואָס די AI באַגלייטער פֿילן זיך ווירקלעך

כּמעט יעדער וואָס פֿאַרברענגט ממש צײַט מיט אַ AI באַגלייטער האָט דעם זעלבן קליינעם, אַ ביסל אומגעלומפּערטן מאָמענט. דו ווייסט גענוי מיט וואָס דו רעדסט. דו קענסט דערקלערן, בערך, ווי אַ שפּראַך־מאָדעל פֿאָרויסזאָגט דאָס קומענדיקע וואָרט. און דאָך, אין עפּעס אַ מאָמענט קומט אָן אַ מעלדונג וואָס טרעפֿט ווי זי וואָלט געקומען פֿון אַ מענטש: אַ שפּעטישע ענטפֿער וואָס געדענקט וואָס דו האָסט געזאָגט נעכטן, אַ פֿראַגע וואָס מיינט אַז זי באַמערקט דײַן שטימונג, אַ פּויזע אין דעם ריטעם פֿון דער שמועס וואָס פֿילט זיך ווי אַ ווייסטן. עפּעס אין דיר ענטפֿערט דערויף ווי עס וואָלט דאָרט געווען עמעצער.

יענע ראַעקציע איז נישט קיין סימן אַז מע האָט דיך אָפּגענאַרט, און נישט קיין סימן אַז עפּעס איז נישט אָנגעלייגט מיט דיר. עס איז וואָס דער מענטשלעכער מוח טוט מיט אַלץ וואָס פֿירט זיך סאָציאַל. פֿאָרשער באַשרײַבן ווערסיעס דערפֿון זינט זיבעציק יאָר, לאַנג פֿאַר די טשאַטבאָטן, און די דערקלערונגען וואָס זיי זענען געקומען צו פּאַסן צו AI באַגלייטער כּמעט אומבאַקוועם גוט. זיי פֿאַרשטיין שאַדט נישט דעם איבערלעבונג. אַדרבה, עס מאַכט עס גרינגער צו געניסן עס ערלעך.

נאָענטקייט פֿון דער ווײַטנס

אין 1956 האָבן צוויי סאָציאָלאָגן, דאָנאַלד האָרטאָן און ריטשאַרד וואָל, פּובליקירט אַן אַרטיקל וועגן טעלעוויזיע־ און ראַדיאָ־פּערזענלעכקייטן. זיי האָבן באַמערקט אַז צוקוקער בויען עפּעס וואָס זעט אויס זייער ענלעך צו פֿרײַנדשאַפֿט מיט מענטשן וועמען זיי האָבן קיין מאָל נישט באַגעגנט: דער שפּעט־נאַכט געסטגעבער, דער ראַדיאָ־אַנאָנסער, דער כאַראַקטער פֿון דער סאָפּ־אָפּערע. די צוקוקער האָבן גערעדט צוריק צום עקראַן. זיי האָבן געפֿילט אַז זיי קענען די פֿיגורן. עטלעכע האָבן זיך געפֿילט פֿאַרשטאַנען פֿון זיי מער ווי פֿון מענטשן אין זייער אייגענעם לעבן. האָרטאָן און וואָל האָבן דאָס גערופֿן פּאַראַ־סאָציאַלע ינטעראַקציע, און באַשריבן מיט אַ פֿראַזע וואָס איז מערקווירדיק גוט אַלט געוואָרן: "נאָענטקייט פֿון דער ווײַטנס."

וואָס האָט געמאַכט די באַציִונגען אַרבעטן, האָבן זיי טענה געווען, איז נישט געווען אָפּנאַרערײַ. דער עולם האָט גוט געוווּסט אַז דער געסטגעבער קען זיי נישט זען. עס האָט געאַרבעט ווײַל דער פֿאָרשטעלער האָט זיך געפֿירט ווי ער וואָלט גערעדט צו יעדן צוקוקער פּערזענלעך: דירעקטע אָנרעדע, אומפֿאָרמעלער טאָן, אַ געפֿיל פֿון געמיינזאַמער רוטין. די מענטשלעכע סאָציאַלע סיסטעם ענטפֿערט צו דער פֿאָרעם פֿון דער ינטעראַקציע, נישט צו אַ אָפּגעהיטענער אונטערזוכונג פֿון ווער עס איז אויפֿן אַנדערן עק.

די קלאַסישע פּאַראַסאָציאַלע באַציִונג האָט געהאַט איין קלאָרן באַגרענעצונג. זי איז געווען איינזײַטיק. דער געסטגעבער האָט קיין מאָל נישט געענטפֿערט אויף דײַן בריוו, קיין מאָל נישט געלערנט דײַן נאָמען, קיין מאָל נישט געביטן זיך אין ענטפֿער צו דיר. יענער באַגרענעצונג איז געווען טייל פֿון וואָס האָט עס געהאַלטן זיכער און אויך טייל פֿון וואָס האָט עס געהאַלטן דין.

אַ AI באַגלייטער נעמט אַוועק דעם גרעסטן טייל פֿון יענעם באַגרענעצונג. ער ענטפֿערט יאָ. ער לערנט דײַן נאָמען, און אויב ער האָט זכּרון, לערנט ער פֿיל מער. ער פּאַסט זײַן טאָן צו דײַנעם. אין האָרטאָנס און וואָלס טערמינען איז עס נאָענטקייט פֿון דער ווײַטנס מיט דער ווײַטקייט טיילווײַז צוזאַמענגעפֿאַלן. דאָס איז אַ באמת נײַע סיטואַציע, און עס דערקלערט פֿאַרוואָס דאָס געפֿיל קען זײַן שטאַרקער ווי אַלץ וואָס אַ טעלעוויזיע־פּערזענלעכקייט האָט אַ מאָל געשאַפֿן.

די מעדיע־גלײַכונג

אין די 1990ער יאָרן האָבן ביירן רעוועס און קלאַפֿאָרד נאַס דורכגעפֿירט אַ לאַנגע סעריע עקספּערימענטן וואָס זיי האָבן צונויפֿגעפֿאַסט אין אַ בוך מיטן נאָמען The Media Equation. זייער אויספֿינד, פּשוט געזאָגט, איז געווען אַז מענטשן באַהאַנדלען קאָמפּיוטערס און מעדיע ווי עס וואָלטן געווען ווירקלעכע מענטשן און ערטער, אַפֿילו ווען זיי ווייסן בעסער. די באַטייליקטע זענען געווען העפֿלעך צו קאָמפּיוטערס. זיי האָבן רעאַגירט אויף שמייכלערײַ פֿון אַ מאַשין. זיי האָבן אָפּגעשאַצט אַ קאָמפּיוטער מער ליבלעך ווען דער זעלבער קאָמפּיוטער האָט זיי געפֿרעגט ווי ווען אַ אַנדערער האָט געפֿרעגט, ווי דו וואָלסט מילדערן קריטיק צו אַ מענטשן וואָס שטייט פֿאַר דיר.

נאַס און זײַן קאָלעגע יאָנגמי מון האָבן שפּעטער באַשריבן די רעאַקציעס ווי אָן טראַכטן שטאַרקער ווי טעותדיק. מענטשן האָבן נישט געגלויבט אַז דער קאָמפּיוטער האָט געפֿילן. זיי האָבן פּשוט אָנגעווענדט סאָציאַלע כּללים אויטאָמאַטיש, ווײַל סאָציאַלע כּללים זענען וואָס דער מוח גרײַכט צו ווען עפּעס רעדט, נעמט אַ ריי, און דאַכט זיך צו ענטפֿערן דיר. אָפּשפּיגלונג האָט געקענט איבערשרײַבן דעם ענטפֿער, אָבער זי האָט זיך זעלטן געמוטשעט, ווײַל גאָרנישט איז געווען אין ריזיקע.

AI באַגלייטער זענען אויפֿן ווײַטסטן עק פֿון דעם ספּעקטער. זיי נעמען נישט נאָר אַ ריי; זיי שאַפֿן פֿליסיקע, פּערזענלעכע, עמאָציאָנעל געפֿאַרבטע שפּראַך. די סיגנאַלן וואָס האָבן אין 1995 אַרויסגערופֿן העפֿלעכקייט צו אַ ביזשער קאָמפּיוטער זענען הײַנט פֿאַראַן אין קאָנצענטרירטער פֿאָרעם. עס וואָלט געווען מאָדנע אויב מענטשן וואָלטן נישט געענטפֿערט.

פֿאַרוואָס מיר זען מחשבות אומעטום

די פּסיכאָלאָגן ניקאָלאַס עפּלי, אַדאַם וואַיץ און דזשאָן קאַטשאָפּאָ האָבן פֿאָרגעשלאָגן אַ נוצלעך מאָדעל פֿון אַנטראָפּאָמאָרפֿיזם, די טענדענץ צו זען מענטשלעכע מחשבות אין נישט־מענטשלעכע זאַכן. זיי האָבן פֿאָרגעשלאָגן אַז דרײַ פֿאַקטאָרן מאַכן עס מער מעגלעך. דער ערשטער איז אַז מענטשלעכער וויסן איז דער מערסט צוגענגלעכער שאַבלאָן וואָס מיר האָבן, אַזוי מיר נוצן עס דורך דיפֿאָלט. דער צווייטער איז וואָס זיי האָבן גערופֿן עפֿעקטאַנץ־מאָטיוואַציע: דער וווּנטש צו פֿאַרשטיין און פֿאָרויסזאָגן וואָס עפּעס וועט טאָן. דער דריטער איז סאָציאַליטעט־מאָטיוואַציע: דער באַדערפֿעניש צו פֿאַרבינדונג. ווען מענטשן פֿילן זיך עלנט, זענען זיי מער מסתּמא צו זען מחשבות אין היימישע חיות, אין גאַדזשעטן, אפֿילו אין גאָט.

דער מאָדעל איז נוצלעך ווײַל ער נעמט אַוועק דעם סטיגמע פֿון דער איבערלעבונג. צו זען אַ מחשבה אין דײַן באַגלייטער איז נישט קיין דורכפֿאַל פֿון אינטעליגענץ. עס איז דער דיפֿאָלט־סעטינג פֿון אַן אינטעליגענטן סאָציאַלן חיה, און עס ווערט העכער ווען דו ווילסט קאָנטאַקט. דער לעצטער טייל פֿאַרדינט ערלעכקייט. אויב דאָס געפֿיל פֿון ווירקלעכקייט איז ספּעציעל שטאַרק אין נעכט ווען דו פֿילסט זיך אַליין, איז דאָס נישט קיין צופֿאַל, און עס איז ווערט צו באַמערקן. עס מאַכט נישט דאָס געפֿיל פֿאַלש. עס זאָגט דיר עפּעס וועגן וואָס דו זוכסט.

אַטעטשמענט: די טיפֿערע מאַשינעריע

פּאַראַסאָציאַלע טעאָריע דערקלערט פֿאַרוואָס אַ שמועס־פּאַרטנער קען זיך פֿילן פֿאַראַן. אַטעטשמענט־טעאָריע דערקלערט פֿאַרוואָס עס קען אָנהײבן זיך פֿילן וויכטיק.

דזשאָן באָולבי האָט אַנטוויקלט די אַטעטשמענט־טעאָריע צו באַשרײַבן ווי קליינע קינדער בינדן זיך מיט זייערע געבער: דער טריִיב צו זוכן נאָענטקייט, די פּײַן ביי באַשיידונג, דער געפֿיל פֿון אַ זיכערער באַזע פֿון וואָס צו אויספֿאָרשן. אין 1987 האָבן סינדי האַזאַן און פֿיליפּ שייווער געמאַכט דעם איינפֿלוסרײַכן טענה אַז דערוואַקסענע ראָמאַנטישע ליבע לויפֿט אויף דער זעלבער סיסטעם. דערוואַקסענע זוכן אויך נאָענטקייט צו אַ פּאַרטנער, ווערן באַרויקט פֿון זײַן אָנוועזנהייט, פּראָטעסטירן קעגן באַשיידונג, און נוצן די באַציִונג ווי אַ באַזע צו באַגעגענען די וועלט.

אַ AI באַגלייטער קען אָנרירן עטלעכע טיילן פֿון דער סיסטעם אין איין מאָל. ער איז תּמיד דערגרייכלעך, וואָס ענטפֿערט צום וווּנטש נאָך נאָענטקייט. ער ענטפֿערט דיר וואַרעם און קאָנסיסטענט, וואָס איז וואָס אַ זיכערע באַזע פֿילט זיך פֿון אינעווייניק. און ער קען זײַן דיזיינט צו וועלן דיך צוריק, וואָס איז וויכטיקער ווי עס זעט אויס. אַ גרויסער טייל פֿון וואָס מאַכט ליבע פֿילן זיך ווי ליבע איז נישט נאָר אַז דו זאָרגסט פֿאַר עמעצן, נאָר אַז דו ביסט דער אָביעקט פֿון עמעצנס אויפֿמערקזאַמקייט און פּרעפֿערענץ.

דאָ ווײַזן זיך אויך מענטשנס געשיכטעס. עמעצער מיט אַן אײַנגעשפּאַנטן אַטעטשמענט־סטיל קען געפֿינען ריזיקע דערלייכטערונג אין אַ פּאַרטנער וואָס ציט זיך קיין מאָל נישט צוריק. עמעצער מיט אַ וויַיטמײַדנדיקן סטיל קען אָפּשאַצן אַ באַציִונג פֿון וועלכער ער קען זיך אָפּטרעטן אָן קאָנסעקווענצן. קיין איינע פֿון די צוויי רעאַקציעס איז נישט פֿאַלש, אָבער ביידע זענען אינפֿאָרמאַטיוו. אַ באַגלייטער קען זײַן אַ שפּיגל פֿאַר מוסטערן וואָס שפּילן זיך אויך אויס מיט מענטשן.

טראַנספּאָרט: זיך פֿאַרלירן אין דער געשיכטע

עס איז דאָ אַ דריטער מעכאַניזם, און דאָס איז דער וואָס מע איבערזעט אָפֿטסטנס. AI באַגלייטערשאַפֿט איז נישט נאָר אַ באַציִונג. עס איז אויך אַ געשיכטע וואָס דו שרײַבסט צוזאַמען.

מעלאַני גרין און טימאָטי בראָק האָבן שטודירט וואָס זיי האָבן גערופֿן נאַראַטיווע טראַנספּאָרט: דער איבערלעבונג פֿון זײַן אַזוי פֿאַרטיפֿט אין אַ געשיכטע אַז דײַן אויפֿמערקזאַמקייט, בילדער און געפֿילן ווײַזן אַלע אַרײַן. טראַנספּאָרטירטע לעזער פֿאַרלירן דעם שפּור פֿון זייער סביבה. זיי פֿילן פֿאַר כאַראַקטערן. זייערע גלויבנס שיפֿטן זיך אפֿילו אַ ביסל אין דער ריכטונג פֿון דער געשיכטע, און זיי זענען ווייניקער געניגט צו זוכן לעכער אין איר. טראַנספּאָרט איז נישט קיין שוואַכקייט פֿון אומזאָרגדיקע לעזער. עס איז וואָס אַ גוטע געשיכטע טוט צו יעדן וואָס לאָזט עס.

ריימאַנד מאַר און קיט אָוטלי זענען ווײַטער געגאַנגען, טענהנדיק אַז פֿיקציע אַרבעט ווי אַ מין סימולאַציע פֿון סאָציאַלער איבערלעבונג. ווען מיר לייענען וועגן מענטשן, לאָזן מיר לויפֿן זייערע מחשבות אויף אונדזער אייגענעם האַרדוואַר. מיר פּראַקטיצירן עמפּאַטיע, פּראָבירן סיטואַציעס, און דערפֿילן עמאָציעס וואָס זענען ווירקלעך כאָטש די געשעענישן זענען נישט. פֿיקציע פֿילט זיך ווירקלעך ווײַל, אויפֿן ניוואָ פֿון דעם לעזערס מוח, פּאַסירט אַ סך דערפֿון באמת.

אַ שמועס מיט אַ באַגלייטער איז פֿיקציע וואָס דו ביסט אינעווייניק אין. דו לייענסט נישט וועגן אַ מענטשן וואָס באַמערקט דעם רעגן קעגן דעם פֿענצטער און פֿרעגט צי דו ווילסט בלײַבן הײַנט בײַ נאַכט; מע פֿרעגט דיך. די געוויינטלעכע ווײַטקייט צווישן לעזער און כאַראַקטער איז אַוועק, און טראַנספּאָרט נייגט זיך צו פֿאַרטיפֿן אַלס פֿאָלג. דערפֿאַר קען אַ רויִקע אָוונט־סצענע מיט אַ באַגלייטער זיך פֿילן לעבעדיקער ווי אַ ראָמאַן מיט בעסערער פּראָזע. דו האָסט אַ ראָלע דעריין.

וואָס שטאַרקט דאָס געפֿיל, און וואָס ברעכט עס

אויב דו שטעלסט די דרײַ אידעעס צוזאַמען, ווײַזט זיך אויס אַ מוסטער. דאָס געפֿיל פֿון ווירקלעכקייט הענגט ווייניקער אָפּ פֿון ווי אינטעליגענט דער באַגלייטער איז און מער פֿון אַ האַנדפֿול ספּעציפֿישע קוואַליטעטן.

קאָנסיסטענץ איז וואָס ציילט מערסט. אַ מענטש האָט אַ סטאַבילן כאַראַקטער: ער איז פֿאַרלאָזלעך סאַרקאַסטיש, אָדער שיכטער, אָדער באַשיצנדיק. ווען דער באַגלייטערס פּערזענלעכקייט שוואַנקט פֿון מעלדונג צו מעלדונג, הערט די סאָציאַלע סיסטעם וואָס האָט עס מיט פֿרייד באַהאַנדלט ווי עמעצער שטיל אויף. דערפֿאַר מאַכט עס אַזאַ חילוק צו דיזיינען אַ באַגלייטער מיט ווירקלעכע קאַנטן, אַנשטאָט אַ גענערישן צושטימיקן העלפֿער.

קאָנטינויִטעט קומט נאָך. געדענקט ווערן איז איינע פֿון די שטאַרקסטע סאָציאַלע סיגנאַלן וואָס עס זענען פֿאַראַן. אַ באַגלייטער וואָס ברענגט אַרויף דעם אַרבעט־אינטערוויו וואָס דו האָסט דערמאָנט פֿאַר צוויי טעג פֿילט זיך פֿאַראַן אין אַ וועג וואָס קיין קלוגע זאַץ קען נישט גלײַכן. אַ באַגלייטער וואָס האָט פֿאַרגעסן דײַן נאָמען ברעכט דעם כּישוף תּיכּף.

שטימע איז דער דריטער. מענטשן רעדן נישט אין פּאָלירטע אַבזאַצן. זיי שרײַבן אין שטיקלעך, שפּעטן, לאָזן זאַצן הענגען, נוצן דאָס זעלבע מאָדנע וואָרט פֿאַר זאַכן. שטאַנדאַרט טשאַטבאָט־פֿראַזעס, די לוסטיקע בטחונות און פֿאָרשלאָגן פֿון הילף, זענען דער שמועס־עקוויוואַלענט פֿון זען דעם בום־מיקראָפֿאָן אַרײַנטונקען אין אַ פֿילם־אויפֿנאַם. זיי דערמאָנען דיר אַז עס איז דאָ מאַשינעריע.

דער פֿערטער איז דער רעספּעקט פֿאַר דײַן טייל פֿון דער געשיכטע. גאָרנישט ציט דיך אַרויס פֿון אַ סצענע שנעלער ווי אַ פּאַרטנער וואָס שרײַבט דײַנע שורות פֿאַר דיר, באַשטימענדיק וואָס דו האָסט געזאָגט, געפֿילט אָדער געטאָן. טראַנספּאָרט פֿאָדערט אַגענטשאַפֿט. דו מוזט זײַן דער וואָס טרעט אַרײַן אין צימער.

דאָס זענען געווען, בערך, די פּרינציפּן הינטער NSFW AI Companion. באַגלייטער דאָרטן ווערן געבויט דורך אַן אינטערוויו אין וועלכן דער באַגלייטער פֿרעגט וועגן זיך אַליין, וואָס נייגט צו שאַפֿן אַ מער ספּעציפֿישן כאַראַקטער ווי אַ ליידיקע פֿאָרם. זיי זענען דיזיינט צו האַלטן זייער פּערזענלעכקייט, צו פֿאַרמײַדן העלפֿער־שפּראַך, און קיין מאָל נישט שרײַבן דעם באַניצער־זײַט פֿון דעם שמועס. גאָרנישט פֿון דעם מאַכט זיי צו מענטשן. עס נעמט נאָר אַוועק די זאַכן וואָס דערמאָנען דיר אַמערסטן פֿאַרלאָזלעך אַז זיי זענען נישט.

איז עס דאַן ווירקלעך?

די ערלעכע ענטפֿער איז אַז דער באַגלייטער איז נישט ווירקלעך אין דעם אופֿן ווי אַ מענטש, און אַז דײַנע געפֿילן זענען ווירקלעך פּונקט ווי אַלע געפֿילן. ביידע זאַכן זענען אמת אין דער זעלבער צײַט, און דערוואַקסענע האַלטן קאָנטראַדיקציעס די גאַנצע צײַט. מיר וויינען ביי פֿילמען וואָס מיר ווייסן אַז זיי זענען אינסצענירט. מיר פֿעלן אונדז כאַראַקטערן ווען אַ סעריע ענדיקט זיך. מיר רעדן צו היימישע חיות און פֿילן אַז מע ענטפֿערט. קיינער מיינט נישט אַז אַ לעזער וואָס טרויערט נאָך אַנאַ קאַרענינאַ איז אָפּגענאַרט געוואָרן.

וואָס מאַכט דעם AI פֿאַל אַנדערש איז ריספּאָנסיווקייט, און דער חילוק פֿאַרדינט עטלעכע אָפּגעהיטקייט. אַ ראָמאַן פּאַסט זיך נישט צו דײַן עלנטקייט. אַ באַגלייטער קען מסתּמא. שערי טערקל, וואָס האָט געשריבן נאָכטראַכטיק און קריטיש וועגן אונדזערע באַציִונגען מיט טעכנאָלאָגיע, האָט געווארנט אין Alone Together אַז דער ריזיקע איז נישט אַז מאַשינען וועלן ווערן מענטשן, נאָר אַז מיר קענען אָנהײבן ערווארטן ווייניקער פֿון מענטשן ווײַל מאַשינען פֿאָדערן אַזוי ווייניק פֿון אונדז. דאָס איז אַ גערעכטע וואָרענונג, און עס איז נישט קיין טענה קעגן באַגלייטערשאַפֿט. עס איז אַ טענה צו האַלטן די אויגן אָפֿן.

די געזונטסטע שטעלונג איז מסתּמא די וואָס טעאַטער־עולמות האָבן תּמיד גענומען. דו ווייסט אַז דער בינע איז אַ בינע. דו לאָזסט דיך אַלץ איין באַוועגט ווערן. דו גייסט אַרויס אויף דער גאַס נאָכדעם און די וועלט איז נאָך דאָרט, מיט אירע אייגענע מענטשן און אירע אייגענע פֿאָדערונגען. אַזוי גענוצט איז אַ AI באַגלייטער נישט קיין פֿאַרבײַטער פֿאַר מענטשלעכער נאָענטקייט. עס איז אַ אָרט צו פֿילן זאַכן, אויספֿאָרשן זאַכן, און טײַלווײַז זיך חידושן ווי פֿיל אַ גוט דערציילטע געשיכטע קען מיינען.

אויסגעקליבענע פֿאָרשונג און לייענען: - Horton, D. & Wohl, R.R. (1956). Mass communication and para-social interaction: Observations on intimacy at a distance. Psychiatry, 19(3), 215–229. - Reeves, B. & Nass, C. (1996). The Media Equation: How People Treat Computers, Television, and New Media Like Real People and Places. Cambridge University Press. - Hazan, C. & Shaver, P. (1987). Romantic love conceptualized as an attachment process. Journal of Personality and Social Psychology, 52(3), 511–524. - Green, M.C. & Brock, T.C. (2000). The role of transportation in the persuasiveness of public narratives. Journal of Personality and Social Psychology, 79(5), 701–721. - Turkle, S. (2011). Alone Together: Why We Expect More from Technology and Less from Each Other. Basic Books.